บทที่ 1040 - บัลลังก์แห่งความว่างเปล่า

บทที่ 1040 - บัลลังก์แห่งความว่างเปล่า

"โปรระดับสะท้านฟ้าเชียว" ฮวาเยวี่ยตาเป็นประกาย "ใหญ่แค่ไหนล่ะนั่น"

"คงระดับลูกพี่ใหญ่แห่งมิติความว่างเปล่ามั้ง"

"เจ๋งเป้งไปเลยเสี่ยวหยวนจื่อ แบบนี้ก็พุ่งทะยานม้วนเดียวจบสิ"

"นี่ยังไม่เท่าไหร่นะ เดี๋ยวฉันจะเล่นของใหญ่กว่านี้อีก" จางหยวนยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปบอกฮวาเยวี่ย "เธอพาก้อนขนเทาไปคอยคุ้มกันฉันรอบนอกที พยายามให้มันดูดกลืนออร่าตอนที่ฉันทะลวงระดับให้มากที่สุด ฉันไม่อยากให้มันเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตในความโกลาหลไท่ซวี"

"ได้สิ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกพี่ใหญ่มิติความว่างเปล่าอย่างแกจะยิ่งใหญ่ไปได้สักแค่ไหน"

ฮวาเยวี่ยพูดหยอกล้อพลางยิ้ม ก่อนจะอุ้มก้อนขนเทาถอยห่างออกไปเพื่อคอยคุ้มกันจางหยวน

เมื่อเห็นฮวาเยวี่ยพาก้อนขนเทาไปประจำที่แล้ว แววตาของจางหยวนก็ค่อยๆ จริงจังขึ้น เขาเริ่มต้นด้วยการใช้งานสกิลจำกัดการใช้ [คืนสู่ความว่างเปล่า] ก่อนเป็นอันดับแรก

แควก!!!

ในวินาทีที่จางหยวนใช้ [คืนสู่ความว่างเปล่า] มิติรอบตัวเขาก็พลันปริศนาออกราวกับรูดซิป พลังจากมิติแห่งความว่างเปล่าที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของรอยแยกมิติเริ่มแผ่ซ่านออกมาและกัดกร่อนความโกลาหลไท่ซวี

ครั้งนี้จางหยวนเตรียมตัวมาดีแล้ว ในวินาทีที่รอยแยกมิติถูกเปิดออก เขาก็กางค่ายกลกระบี่เพื่อแบ่งแยกตัวเองและรอยแยกนั้นออกจากความโกลาหลไท่ซวีทันที

ในขณะเดียวกัน ที่อีกฝั่งหนึ่งของรอยแยกก็มีแรงดึงดูดที่ไม่มากไม่น้อยโผล่ขึ้นมา ราวกับมันกำลังพยายามฉุดรั้งจางหยวนให้เข้าไปในมิติแห่งความว่างเปล่า

ฮวาเยวี่ยที่อยู่ริมค่ายกลกระบี่มองเห็นรอยแยกของมิติแห่งความว่างเปล่าเปิดออก ดวงตาของเธอก็ทอประกายขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบตะเกียงสำริดออกมาและเอ่ยถามเปลวไฟริบหรี่บนไส้ตะเกียง "ม่อกู รอยแยกมิติแห่งความว่างเปล่าที่เสี่ยวหยวนจื่อเปิดออกเป็นยังไงบ้าง"

มีเสียงผู้หญิงแหบพร่าดังแว่วมาจากเปลวไฟอันริบหรี่ "สมบูรณ์แบบมาก ฝั่งนู้นไม่มีสายตาของยอดฝีมือคนไหนจับจ้องอยู่เลย เหมาะจะใช้เป็นจุดลงจอดในมิติแห่งความว่างเปล่าที่สุด"

"ที่เธอบอกว่าทิ้งสมบัติไว้ในมิติแห่งความว่างเปล่าเยอะแยะคงไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม ฉันเป็นคนใสซื่อนะจะบอกให้"

"ฉันเป็นถึงผู้คืนสู่ความว่างเปล่าแห่งเผ่าเสวียนตง ส่วนเธอก็เป็นผู้สืบทอดของเผ่าเสวียนตง ความหวังในการฟื้นฟูตัวฉันและเผ่าเสวียนตงล้วนฝากไว้ที่เธอ แล้วฉันจะหลอกเธอไปทำไม"

"ให้มันจริงอย่างปากว่าเถอะ ฝีมือเสี่ยวหยวนจื่อเธอก็เห็นแล้วใช่ไหม ถ้าฉันจับได้ว่าเธอหลอกฉันละก็ ฉันจะปล่อยเสี่ยวหยวนจื่อไปกัดเธอแน่"

ม่อกูถอนหายใจ "แม่หนู เธอนี่ก็ดีทุกอย่างนะ แต่ปากเนี่ยช่วยพูดจากับฉันให้มันเคารพกันหน่อยได้ไหม อย่างน้อยฉันก็มอบการสืบทอดให้เธอ ถือเป็นครึ่งอาจารย์ของเธอเชียวนะ"

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันให้ก้อนขนเทาไปกัดเธอแทน"

"ถ้าอย่างนั้นสู้เอาตัวจางหยวนมายังจะดีซะกว่า..."

ในขณะที่ฮวาเยวี่ยกับยอดฝีมือลึกลับในตะเกียงสำริดกำลังพูดคุยกัน จางหยวนก็เดินมาถึงขอบรอยแยกมิติแห่งความว่างเปล่าแล้ว

เสี่ยวโยวเอ่ยเตือน [เจ้านายต้องระวังตัวให้ดีนะคะ ในมิติแห่งความว่างเปล่าไม่ได้มีแค่ผู้คืนสู่ความว่างเปล่า แต่ยังมีตัวตนที่สามารถทำให้ผู้คืนสู่ความว่างเปล่าร่วงหล่นได้อยู่ด้วย ให้ระบบสแกนตรวจสอบฝั่งนู้นก่อนดีไหมคะ]

"วางใจเถอะเสี่ยวโยว ถึงจะบอกไม่ถูกว่าทำไมก็เถอะ แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของมิติแห่งความว่างเปล่า มันกำลังเชื้อเชิญฉันเข้าไป อีกฝั่งนึงไม่มีอันตรายหรอก"

[อย่างนั้นเหรอคะ... ก็ได้ค่ะ]

เมื่อได้ยินคำพูดของจางหยวน เสี่ยวโยวก็ไม่ห้ามปรามเขาอีก แต่เธอก็ยังแอบกังวลอยู่ดีจึงเปลี่ยนเรื่องพูดแทน [ในเมื่อเจ้านายจะข้ามไป งั้นให้ฉันรออยู่ที่ฝั่งความโกลาหลไท่ซวีก็แล้วกันนะคะ เผื่อเกิดอะไรผิดพลาด ฉันจะได้ใช้ระบบดึงตัวเจ้านายกลับมาได้]

"เอาแบบนั้นก็ได้"

จางหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าวิธีของเสี่ยวโยวก็ถือเป็นหลักประกันความปลอดภัยที่ดี เขาจึงปล่อยให้เสี่ยวโยวออกมาจากร่างและให้เธอรออยู่ด้านนอกรอยแยกมิติ

เมื่อจัดการให้เสี่ยวโยวเป็นแผนสำรองเรียบร้อยแล้ว จางหยวนก็ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ อีก เขาเดินทะลุผ่านรอยแยกมิติไปยังอีกฟากฝั่งหนึ่ง

ในวินาทีที่จางหยวนเหยียบย่างเข้าสู่มิติแห่งความว่างเปล่า ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ

เขารู้สึกราวกับได้หวนกลับไปยังสภาวะตอนที่เพิ่งเปลี่ยนคลาสปลุกพลังเสร็จใหม่ๆ

แต่สิ่งที่ต่างออกไปในครั้งนี้ก็คือ เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามิติแห่งความว่างเปล่ากำลังส่งเสียงเรียกหาเขา คล้ายกับมันกำลังทักทายเขาอยู่

"หรือว่า... มิติแห่งความว่างเปล่าเองก็มีเจตจำนงของตัวเองเหมือนกับความโกลาหลหรือมิติเวลา"

ทันทีที่ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของจางหยวน คมกระบี่มากมายที่เขาเห็นตอนเปลี่ยนคลาสก็ปรากฏขึ้นรอบกาย จากนั้นพวกมันก็พุ่งเข้าประกอบกันอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นบัลลังก์โปร่งใสขนาดมหึมา

[บัลลังก์แห่งความว่างเปล่า: กลืนกิน "การมีอยู่" ทั้งปวงเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง]

[ได้รับบัลลังก์แห่งความว่างเปล่า กลายเป็นราชันโกลาหลแห่งความว่างเปล่า]

ทันทีที่หน้าต่างข้อมูลนี้เด้งขึ้นมา บัลลังก์โปร่งใสตรงหน้าก็ถูกดึงเข้าไปตั้งตระหง่านอยู่ในโถงบัลลังก์ขนาดเล็กภายในตัวของจางหยวน

วินาทีต่อมา กลิ่นอายแห่งความว่างเปล่าก็แผ่ซ่านออกมาจากบัลลังก์แห่งความว่างเปล่า มันเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งโถงบัลลังก์อย่างรวดเร็ว

ยกเว้นบัลลังก์โชควาสนา บัลลังก์สร้างโลก บัลลังก์ไร้เทียมทาน และบัลลังก์พิเศษอื่นๆ อีกแปดแห่ง บัลลังก์มิติเวลา บัลลังก์ผู้ร่วงหล่น รวมถึงบัลลังก์ไร้ธาตุอีกนับแสนแห่งกลับถูกบัลลังก์แห่งความว่างเปล่ากลืนกินไปจนหมดสิ้นในพริบตา

จางหยวนพบด้วยความประหลาดใจว่า หลังจากที่บัลลังก์แห่งความว่างเปล่ากลืนกินบัลลังก์อื่นๆ เข้าไปแล้ว ระดับของบัลลังก์อนันต์ของเขากลับไม่ลดลง ซ้ำยังเพิ่มขึ้นตามบัลลังก์แห่งความว่างเปล่าจนระดับพุ่งทะยานขึ้นเป็นเท่าตัว!

จากนั้น บัลลังก์ครอบจักรวาลก็ทำงาน มันเลียนแบบตัวเองให้กลายเป็นบัลลังก์อนันต์อันใหม่ แล้วกระจายระดับของบัลลังก์อนันต์ไปยังบัลลังก์แห่งอื่นๆ

ตู้ม!!!

และด้วยเหตุนี้ บัลลังก์ทั้งสามของจางหยวนจึงเชื่อมโยงกัน เหมือนบั๊กเหยียบเท้าตัวเองเหินฟ้า มันส่งให้ระดับพลังของจางหยวนพุ่งทะยานทะลุฟ้า จนถึงขั้นทำให้มิติแห่งความว่างเปล่าเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย

"บัลลังก์พวกนี้... ไม่รู้จักคำว่ายับยั้งชั่งใจกันบ้างเลยหรือไง"

จางหยวนมองดูบัลลังก์ในร่างที่กำลังเสริมพลังให้กันและกันอย่างบ้าคลั่งแล้วก็อดบ่นออกมาไม่ได้

โชคดีนะที่นี่คือมิติแห่งความว่างเปล่า แถมเขายังมีพรสวรรค์ [ควบคุมสัมบูรณ์] ไม่อย่างนั้นขืนปล่อยให้มันทำงานแบบเมื่อกี้นี้ ระบบกับความโกลาหลไท่ซวีคงได้ล่มสลายพังครืนลงมาแหงๆ!

เมื่อบัลลังก์แห่งความว่างเปล่าเข้าประจำการในโถงบัลลังก์ของจางหยวนเสร็จสิ้น มิติแห่งความว่างเปล่าก็ส่งเขากลับมายังความโกลาหลไท่ซวี

รอยแยกมิติแห่งความว่างเปล่าเลือนหายไป ความโกลาหลไท่ซวีกลับคืนสู่ความสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จางหยวนก้มมองบัลลังก์พิเศษทั้งเก้าในร่างกาย สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่บัลลังก์เทียนเต้าซึ่งเคยถูกเขาต่อยจนแตกละเอียด

ในขณะที่จางหยวนกำลังคิดว่าบัลลังก์เทียนเต้าที่แตกหักนี้จะส่งผลกระทบต่อการทะลวงระดับของเขาหรือไม่ บัลลังก์สร้างโลกที่อยู่ข้างๆ ก็ปลดปล่อยพลังรังสรรค์ออกมาห่อหุ้มบัลลังก์เทียนเต้าเอาไว้ และทำการซ่อมแซมมันจนกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม

[ซ่อมแซมบัลลังก์เทียนเต้า ได้รับสิทธิ์ครอบครองบัลลังก์เทียนเต้า กลายเป็นราชันโกลาหลเทียนเต้า]

[บัลลังก์เทียนเต้า: ไม่มอบการเสริมพลังใดๆ เมื่อครอบครองบัลลังก์นี้จะได้รับพลังในการแก้ไขกฎเกณฑ์และควบคุมวิถีสวรรค์]

"แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว" จางหยวนเห็นบัลลังก์เทียนเต้าถูกซ่อมแซมจนเสร็จก็ระบายยิ้มออกมา เขาหันไปสั่งเสี่ยวโยว "เสี่ยวโยว แจกจ่ายของขวัญจากโชคชะตาได้เลย"

[เจ้านายเตรียมตัวพร้อมแล้วใช่ไหมคะ]

"อืม พร้อมแล้ว เริ่มเลยเถอะ"

[รับทราบค่ะเจ้านาย กรุณารอสักครู่นะคะ]

เสี่ยวโยวจัดการควบคุมระบบอย่างรวดเร็ว ไม่นานเสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของจางหยวน

[รับของขวัญจากโชคชะตา ได้รับการทะลวงหกองค์ประกอบ]

[อัปเกรดรางวัลแสดงผล เริ่มประมวลผลรางวัล!]

[วิธีอัปเกรด: ชะลอการรับรางวัลภารกิจ]

[ระดับการอัปเกรด: สูงสุด]

[รางวัลอัปเกรด: รางวัลใหญ่สมบูรณ์แบบขั้นสุดยอด]

[ทะลวงหกองค์ประกอบเปลี่ยนเป็นการทะลวงเก้าองค์ประกอบ]

[ทะลวงเก้าองค์ประกอบ: สามารถเลือกบัลลังก์แห่งสมญานามเก้าแห่งเป็นฐานเพื่อหลอมรวมบัลลังก์ทั้งหมด เลื่อนขั้นสู่จ้าวแห่งโกลาหล]

[จะใช้ของขวัญจากโชคชะตาเพื่อทะลวงระดับตอนนี้หรือไม่]

"ใช่"

[โปรดเลือก 9 บัลลังก์]

[จบแล้ว]