บทที่ 27 กลุ่มโจรสลัด

บทที่ 27 กลุ่มโจรสลัด

“ติ๊ง! ดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่อาจเติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง... ไม่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว จะทนทานต่อมรสุมแห่งชีวิตจริงได้ยังไง?”

“พวกเขาโตแล้ว และต้องก้าวออกจากเรือนกระจก... สัมผัสโลกแห่งความเป็นจริงครั้งแรก จำเป็นต้องมีการฝึกงาน”

“ภารกิจ: ฝึกงานภาคสนามให้สำเร็จ... เผชิญหน้ากับโจรสลัดครั้งแรก พวกเขาจะรับมืออย่างไร?”

“หมายเหตุ: รางวัลขึ้นอยู่กับผลงาน... รางวัลล่อตาล่อใจมากนะครับคุณลุง”

ก้าวแรกสู่โลกกว้าง ดอกไม้ในเรือนกระจกต้องเติบโต... จำเป็นต้องมีบททดสอบเพื่อพิสูจน์ตัวเอง

รางวัลภารกิจยังไม่เปิดเผย

แต่ภารกิจแบบนี้มักจะให้รางวัลตอบแทนสูงลิ่ว เพราะความไม่แน่นอนย่อมมาพร้อมกับโอกาสที่ยิ่งใหญ่

ริคไคเมินภารกิจของระบบไปก่อน แล้วหันมาเช็กสเตตัสตัวเอง... หรูหราอลังการไม่เบา

“โฮสต์: มังกี้ D ริคไค (ริคไค)”

“ผลปีศาจ: สายโซออน ผลเต่า-เต่า (35%)”

“ทักษะ: กายาเหล็ก Lv38, ดัชนีพิฆาต Lv32, เดินชมจันทร์ Lv33, โซล Lv30, รันเคียคุ Lv33, คามิเอะ Lv39, ฮาคิเกราะ Lv28, ฮาคิสังเกต Lv30, หมัดเดียวจอด Lv22”

ยิ่งเลเวลสูง ยิ่งอัปยาก

สามปีผ่านไป ริคไคแข็งแกร่งขึ้นมาก... พลัง ผลปีศาจ พัฒนาไปถึง 35% มอบพลังมหาศาลให้เขา

อย่างน้อยๆ พลังป้องกันพื้นฐานของเขาก็แกร่งขึ้นเรื่อยๆ

และเมื่อพลังป้องกันเพิ่มขึ้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในร่างกาย... ยังไม่ได้ลองใช้อย่างจริงจัง เลยยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ริคไคให้ความสำคัญกับ ฮาคิ มาก และฝึกฝนอย่างหนัก

ใน นิวเวิลด์... ฮาคิ คือทุกสิ่ง

การเคลือบฮาคิ, การเคลือบทั้งตัว, และขั้นกว่าอย่าง ริวโอ 

จากภายนอกสู่ภายใน... นั่นคือแก่นแท้ของ ฮาคิเกราะ

ริคไคยังไปไม่ถึงขั้น ริวโอ... ตอนนี้เขาทำได้แค่เคลือบฮาคิเฉพาะส่วน

แขน ลำตัว... จะเคลือบทั้งตัวต้องใช้เลเวลสูงกว่านี้

คาดว่าน่าจะประมาณเลเวล 50 ถึงจะทำได้

ค่ำคืนมาเยือน

เรือโจรสลัดแล่นเข้ามาเทียบท่า... ลำแรกในรอบสามปี

นี่เป็นลำที่สองที่เข้ามาอย่างเป็นทางการ... ที่ผ่านมามีแค่แล่นผ่านไปเฉยๆ

ริคไคมักจะออกไปหาเรื่องโจรสลัดเพื่อประลองฝีมือ... ความแข็งแกร่งและประสบการณ์ของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็เพราะพวกโจรสลัดนี่แหละ

มีโจรสลัดร้อยพ่อพันแม่ รูปแบบการโจมตีหลากหลาย

นักดาบคือพวกที่เจอบ่อยที่สุด

ลูกผู้ชายส่วนใหญ่ชอบเป็นนักดาบ... รองจากการพึ่งพาพลัง ผลปีศาจ เส้นทางยอดนิยมอันดับสองก็คือนักดาบ

พึ่งพาการฝึกฝนตนเอง ไม่มีผลข้างเคียงเหมือน ผลปีศาจ

นักดาบที่แท้จริงจะไม่กิน ผลปีศาจ

พวกเขาไม่ชอบมีจุดอ่อน

ถ้ามีจุดอ่อน ก็จะถูกเล่นงานได้ง่าย

เรือจอดเทียบท่า ธงโจรสลัดถูกชักขึ้น

ธงกะโหลกไขว้... เรือลำนี้ใหญ่กว่าลำเมื่อสามปีก่อนเป็นสองเท่า

กลุ่มโจรสลัด กลุ่มนี้มีสมาชิกอย่างน้อยห้าสิบถึงหกสิบคน และฝีมือไม่ธรรมดา

ริคไคสัมผัสได้ถึงพลังของตัวท็อปๆ ในกลุ่มนั้น

ไม่มีใครกระจอกเลย

“จะมี ผู้ใช้พลังผลปีศาจ กี่คนกันนะ?”

“ในที่กันดารแบบนี้ หายากนะที่จะเจอ ผู้ใช้พลัง... ส่วนใหญ่ก็ สายโซออน ทั้งนั้น”

สายโรเกีย แทบไม่โผล่มาให้เห็น... ที่นี่ สายโรเกีย คือเทพเจ้า

การเปลี่ยนร่างเป็นธาตุแก้ทางนักดาบและพวกสายกายภาพได้หมด

เว้นแต่จะหาจุดอ่อนเจอ

หรือมี ฮาคิเกราะ

“พวกมันขึ้นฝั่งแล้ว... ยกให้พวกแกจัดการละกัน”

สนามรบคือในป่า... รอให้พวกมันขึ้นมา

สถานที่คุ้นเคย แต่การต่อสู้ที่ไม่คุ้นเคย

สามสหายอดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อเห็น กลุ่มโจรสลัด ขนอาวุธครบมือเดินขึ้นฝั่ง

มีทั้งปืน ดาบ และมีด... แถมบนเรือยังมีปืนใหญ่เรียงเป็นตับ

การ์ประแวงปืนใหญ่ “เซ็นโงคุ... ดูนั่นสิ”

เซ็นโงคุเห็นปืนใหญ่แล้วขมวดคิ้ว... ดาบหรือกระสุนปืนยังพอรับมือไหว

แต่พวกเขายังเป็นมนุษย์เลือดเนื้อ... โดนปืนใหญ่เข้าไปก็เละเหมือนกัน

“เอาแบบนี้... ล่อพวกมันขึ้นมา จัดการส่วนหนึ่งก่อน แล้วค่อยๆ ล่อที่เหลือตามมา”

“ถ้าพวกมันไม่ขึ้นมา เราก็ไม่ลงไป... ตราบใดที่เราไม่เปิดเผยตำแหน่ง ปืนใหญ่พวกมันก็ยิงไม่โดนหรอก”

“ชั้นกับการ์ปจะรับมือด้านหน้า ซึรุจัดการด้านหลัง”

“อย่าใจอ่อน... พวกมันไม่ใช่คนดี”

บนเรือโจรสลัด พวกเขาเห็นศพ

และเห็นผู้หญิงถูกจับมัดห้อยหัว ถูกทำให้อับอาย

ประจานต่อหน้าธารกำนัล... แถมยังมีทาสอีกจำนวนหนึ่ง

พอขึ้นฝั่ง สิ่งแรกที่พวกมันทำคือจัดการกับทาส

ฉึก!

ยืนดูจากในป่า... เห็นพวกมันฆ่าคนต่อหน้าต่อตา

การ์ปและเพื่อนๆ โกรธจนตัวสั่น อยากจะพุ่งออกไปห้าม

แต่เซ็นโงคุห้ามไว้... ด้วยกำลังของพวกเขาตอนนี้ ช่วยใครไม่ได้หรอก

ดีไม่ดีจะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า... การ์ปกับซึรุหน้าเครียด แต่ก็ไม่ได้เถียงเซ็นโงคุ

พวกเขามองดูความโหดร้ายของโลกใบนี้ด้วยสายตาเย็นชา

“โจรสลัด... เลวระยำทุกตัว”

“ไอ้พวกสารเลว”

“ในอนาคต... ชั้นจะทำให้โลกนี้ปลอดโจรสลัดให้ได้”

ความแค้นสุมอก... ใช้ชีวิตสงบสุขมานาน ความเกลียดชังที่มีต่อโจรสลัดจึงรุนแรง

ทุกครั้งที่โจรสลัดมาเยือน... เลือดต้องนองแผ่นดิน

ไม่อยากจะนึกถึงชีวิตในอดีตเลย

หลังจากมีริคไคคอยดูแล เกาะนี้ก็สงบสุขขึ้นมาก

เรียบง่ายและสงบสุข... วันๆ คิดแต่จะทำยังไงให้เก่งขึ้น

พอถึงคราวตัวเองต้องเผชิญหน้ากับโจรสลัดจริงๆ ถึงได้รู้ว่าความทรงจำเกี่ยวกับความเลวร้ายของพวกมันยังไม่ชัดเจนพอ

“บัดซบ”

พวกโจรสลัดกำลังจะทำเรื่องบัดสีกลางแจ้ง

ผู้หญิงถูกลากตัวออกมาทีละคน แล้วเหวี่ยงลงพื้น

สถานการณ์กำลังจะบานปลาย

“ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

“บ้าเอ๊ย! ฆ่ามันให้หมด!”

“แม่จะเชือดให้เรียบ!”

สามเลือดร้อนทนดูต่อไปไม่ไหว

พวกเขากระโจนลงไป... มือเปล่าเข้าปะทะกับโจรสลัดที่มีอาวุธครบมือ

“ฮ่าๆๆ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้เด็กเมื่อวานซืนสามตัว”

“ตกใจหมด นึกว่า ทหารเรือ มาเอง”

“ฮ่าๆๆ... เป็นเด็กเป็นเล็กไม่นอนอยู่บ้าน ดันแส่หาที่ตาย”

“รนหาที่ตายชัดๆ”

“จุ๊ๆ... มีผู้หญิงด้วยแฮะ แจ่มเลย... ข้าชอบน้องสาวแบบนี้แหละ”

“ฮี่ๆๆ... พี่น้อง ข้าขอก่อนนะ”

โจรสลัดหน้าหื่นตัวหนึ่งถูกใจซึรุ... มันถือดาบเดินเข้ามาหาเธอแล้วพูดจาลวนลาม “เฮ้... น้องสาว มาเล่นกับพี่หน่อยมั้ย? เดี๋ยวพี่จะพาขึ้นสวรรค์”

ซึรุจ้องมันตาเขม็ง แล้วชักดาบออกมา

ซึรุแกว่งดาบ ชี้ไปที่หน้ามัน “แกจะเป็นโจรสลัดศพแรกที่ชั้นฆ่า”

การ์ปถูกโจรสลัดล้อมไว้สามคน เซ็นโงคุก็เหมือนกัน... โจรสลัดไม่เล่นแฟร์หรอก ไม่มีคำว่าตัวต่อตัว

ต่อให้เป็นเด็ก พวกมันก็รุม

โจรสลัดคนอื่นๆ ยืนดูอยู่ห่างๆ อย่างสนุกสนาน... พวกมันชอบดูเหยื่อดิ้นรน

“เอาเลย!”

“สั่งสอนมันให้เข็ด!”

“ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ริอาจจะมาเล่นบทฮีโร่ช่วยสาว”

“เบามือหน่อยนะ อย่าให้จบเร็วนักล่ะ”

พวกโจรสลัดเย้ยหยัน... ในสายตาพวกมัน แก๊งการ์ปก็แค่เด็กน้อย ถึงตัวจะโต แต่ก็ยังเป็นเด็ก

เด็กน้อยที่ไม่เคยเจอความลำบาก ทนเห็นความโหดร้ายไม่ได้เลยต้องเสนอหน้าออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═