บทที่ 19 เริ่มต้นด้วยวิดพื้นพันครั้งก่อน

บทที่ 19 เริ่มต้นด้วยวิดพื้นพันครั้งก่อน

มื้อเที่ยงจัดเต็มชุดใหญ่เพื่อต้อนรับการมาเยือนของซึรุ... พอมีเด็กผู้หญิงมาเพิ่มอีกคน บ้านก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา

เด็กแสบสองคนดูจะมีความสุขที่สุด... การ์ปที่ปกติเกลียดการล้างจานเข้าไส้ วันนี้กลับอาสาแย่งล้างจานช่วยงานบ้านอย่างขยันขันแข็ง

แปลกประหลาดสุดๆ

การ์ปเหมางานบ้านคนเดียวหมด เซ็นโงคุจะเข้าไปช่วยก็ไม่ยอม

เซ็นโงคุกับซึรุเลยได้แต่ยืนกอดอกมองดูอยู่เงียบๆ

เอาเลย... เชิญแสดงให้เต็มที่ พวกเราไม่ขัดศรัทธา

ตกบ่าย... โศกนาฏกรรมก็เริ่มขึ้น

ซึรุมองดูสองหนุ่มด้วยความงุนงง พวกเขาพาเธอมาที่ตีนเขา... ที่นั่นมีหินยักษ์สองก้อนวางอยู่บนพื้นขรุขระ

เซ็นโงคุกับการ์ปเดินไปประจำที่หลังก้อนหินอย่างคุ้นเคย ทิ้งให้ซึรุยืนเอ๋ออยู่คนเดียว

เธอยืนอยู่ข้างหลังการ์ป การ์ปพูดขึ้นว่า “ซึรุ... เธอไม่ต้องทำหรอก ไปยืนรอตรงนู้นนะ รอพวกเราฝึกเสร็จแล้วค่อยไปเล่นด้วยกัน”

ซึรุส่ายหน้า “ชั้นอยากฝึกด้วย... จะให้เป็นตัวถ่วงได้ไง”

พวกนายเก่งขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งให้ชั้นอ่อนแออยู่คนเดียว

ซึรุยอมไม่ได้ เธออยากแข็งแกร่ง... แข็งแกร่งพอที่จะซัดพวกนายสองคนให้น่วม

จะยอมให้โดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง? ตอนนี้อาจจะสู้ไม่ได้ แต่จะยอมให้ข่มเหงไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ

การ์ปพูด “ถ้าอยากเก่ง ก็ไปหาพ่อชั้นสิ... พ่อมีวิธีทำให้เธอเก่งขึ้นได้”

ซึรุตาโต “จริงเหรอ?”

เธอดีใจมาก ขอแค่เก่งขึ้นได้ อะไรก็ยอมทั้งนั้น

การ์ปยิ้มเจ้าเล่ห์ “จริงสิ... แต่ต้องแลกด้วยความเหนื่อยยากนะ”

ในใจการ์ปคิด: พ่อจะลำเอียงรักหญิงมากกว่าชายรึเปล่านะ? จะให้สิทธิพิเศษซึรุมั้ย? ซึรุเป็นผู้หญิง พ่อไม่น่าจะฝึกโหดเกินไป

เดี๋ยวพอซึรุลองดูแล้ว อาจจะกลัวจนถอดใจไปเองก็ได้

เซ็นโงคุยืนกรอกตาอยู่ข้างๆ ไอ้การ์ป... ไอ้เพื่อนชั่ว หลอกตัวเองไม่พอ ยังจะลากซึรุมาลำบากด้วยอีก

“ซึรุจัง... ไม่ต้องรีบหรอก พักผ่อนสักสองสามวันก่อนเถอะ”

“การฝึกมันหนักเกินไป เธอตัวแค่นี้... นั่งดูพวกเราฝึกเฉยๆ ดีกว่า”

การ์ปรีบผสมโรง “ใช่ๆ เห็นด้วย!”

ซึรุกำหมัดแน่น “ชั้นไม่ได้อ่อนแอกว่าพวกนายนะ! อะไรที่พวกนายทำได้ ชั้นก็ทำได้!”

ชั้นซึรุ... พูดคำไหนคำนั้น

ชั้นไม่ได้อ่อนแอ อย่ามาดูถูกกันนะ!

โดนเซ็นโงคุกับการ์ปยั่วยุเข้าหน่อย ซึรุก็ยิ่งมุ่งมั่นที่จะฝึกให้ได้ จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเด็ดขาด

เธอรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปหาริคไค เงยหน้ามองแล้วพูดเสียงจริงจัง “คุณลุงคะ... ช่วยฝึกหนูหน่อยค่ะ”

ริคไคมองลงมา... ความรู้สึกตอนมองสาวน้อยน่ารักมันช่างแตกต่างกับตอนมองไอ้ลิงทะโมนสองตัวนั่นลิบลับ

ถึงจะยังเด็ก แต่อนาคตซึรุต้องเป็นสาวงามแน่ๆ แววสวยออกตั้งแต่ตอนนี้เลย

หน้าตาน่ารัก ตัวเล็กๆ แถมแววตาดื้อรั้นนั่นดูมีเสน่ห์ชะมัด

อยากจะหยิกแก้มสักที... อีกไม่กี่ปีคงไม่น่ารักแบบนี้แล้วสินะ

“ทนเจ็บไหวมั้ย?”

ซึรุเชิดหน้า ยืดอก พยักหน้าอย่างมั่นใจ

ริคไคถามต่อ “กลัวความลำบากมั้ย?”

ซึรุส่ายหน้า

ริคไคถามครั้งที่สาม “จะถอดใจกลางคันรึเปล่า? ลุงไม่ชอบคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ... จะไม่ฝึกก็ไม่ว่า แต่ถ้าเริ่มแล้ว ห้ามพูดว่า ‘ไม่’ เด็ดขาด”

“คิดให้ดีนะ... ถ้าลุงต้องลงไม้ลงมือทีหลัง มันคงดูไม่ดี... เด็กน่ารักๆ อย่างหนู ต้องมาลิ้มรสไม้เรียว คงน่าเสียดายแย่ จริงมั้ย?”

ซึรุเริ่มหวั่นๆ ขึ้นมานิดหน่อย

โดนตี?

เธอจะโดนตีด้วยเหรอ?

เซ็นโงคุกับการ์ปเริ่มเป่าหู “ซึรุ... พอเถอะ ล้มเลิกดีกว่า”

“ลุงแกตีเจ็บมากนะ... เห็นไม้เรียวนั่นมั้ย? ถ้าฟาดลงบนตัวเธอ... ชั้นคงเจ็บที่หัวใจน่าดู”

การ์ปมองค้อนเซ็นโงคุ “ซึรุ อย่าไปเชื่อเซ็นโงคุ... พ่อไม่ตีเธอหรอก วางใจได้”

“ถ้าพ่อกล้าตีเธอ ชั้นไม่ปล่อยพ่อไว้แน่”

จะแอบใส่ ‘เครื่องปรุงพิเศษ’ ลงในกับข้าวพ่อ ให้ท้องเสียจนนอนไม่หลับทุกคืนเลยคอยดู

ได้ยินแบบนั้น ซึรุก็ยิ่งฮึกเหิม “คุณลุงคะ หนูทำได้ค่ะ”

ริคไคพอใจมาก ผู้หญิงในโลก วันพีซ ล้วนแข็งแกร่ง ไม่มีความอ่อนแอจริตจะก้านแบบคุณหนูทั่วไป... พวกเธอมีหัวใจที่เข้มแข็งโดยกำเนิด

อาจเพราะเห็นการฆ่าฟันมามากเกินไป เลยเกลียดความอ่อนแอ... ความแข็งแกร่งคือหนทางเดียวที่จะอยู่รอด

ถ้าไม่เก่ง ก็โดนรังแกไปตลอดชาติ

ซึรุไม่ชอบโดนรังแก และไม่ชอบให้ใครมากำหนดชีวิต

โจรสลัดแล้วไง? มีอาวุธแล้วไง?

เธอไม่กลัวหรอก

อนาคตเธอจะกวาดล้างโจรสลัดแถวนี้ให้เหี้ยน คืนความสงบสุขให้โลกใบนี้

“ดีมาก... ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็เริ่มกันเลย”

“ก่อนอื่น... หนูเพิ่งมาใหม่ ลุงจะไม่ใจร้ายเกินไป เอาเป็นว่า... เริ่มจากกายบริหารเบาๆ ก่อนละกัน”

“ในฐานะพ่อ... ลุงให้เกียรติผู้หญิง และรู้วิธีดูแลเด็กผู้หญิงเป็นอย่างดี”

ยังเด็กอยู่... ลุงให้สิทธิพิเศษ

ได้ยินแบบนั้น ซึรุกลับหน้ามุ่ย “ไม่ค่ะ หนูไม่ต้องการสิทธิพิเศษ”

เธอชี้ไปที่การ์ปกับเซ็นโงคุ “หนูอยากฝึกเหมือนพวกนั้น”

ริคไคนวดขมับ แม่หนูน้อย... อย่าเพิ่งห้าวนักเลย

ใจดีกับตัวเองหน่อยเถอะ

ซึรุยืนกรานจะเอาแบบการ์ปกับเซ็นโงคุ ริคไคจนปัญญา

เขาหาก้อนหินก้อนหนึ่ง แล้วบอกให้ซึรุไปยืนตรงนั้น

“พวกแกสองตัว... ยังไม่รีบปีนอีก? มองหน้าทำไม? อยากโดนฟาดเหรอ?”

เขาง้างไม้เรียวขึ้น สองหนุ่มสะดุ้งโหยง รีบตะกายปีนเขาอย่างไว

การ์ปนำหน้า เซ็นโงคุตามหลัง

ความเหนื่อยล้าจากช่วงเช้าทำให้ความเร็วตกลงไปบ้าง

เซ็นโงคุกระซิบถามการ์ป “เฮ้ยการ์ป... ทำไมนายต้องไปยุซึรุด้วยวะ?”

การ์ปยิ้มกริ่ม “ฮี่ๆๆ... ไม่อยากเห็นซึรุสภาพดูไม่จืดเหรอ?”

เซ็นโงคุอยากจะพยักหน้า แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคุยกับการ์ปอยู่ เดี๋ยวความแตก

“จะเป็นไปได้ไง? คิดว่าชั้นเลวเหมือนนายรึไง? ชั้นไม่มีวันยอมให้ซึรุลำบากหรอก”

การ์ปมองเหยียด “พอเถอะ... คิดว่าชั้นไม่รู้ทันความคิดนายรึไง?”

เซ็นโงคุก้มหน้าก้มตาปีนเขา ไม่อยากเถียงกับการ์ปต่อ

ซึรุผลักหินไม่ไป... แรงเธอน้อยเกินไป

หินยักษ์ไม่ขยับเลยสักนิด

กว่าจะไปถึงระดับเดียวกับเซ็นโงคุและการ์ป คงต้องใช้เวลาอีกนานโข

ลองผลักอยู่เป็นสิบรอบ หินก็ยังนิ่งสนิท

ริคไคพูดขึ้น “เอาล่ะ... เริ่มจากก้าวแรกก่อน: เพิ่มพละกำลัง”

“มา... เริ่มจากวิดพื้นสักหนึ่งพันครั้ง... มองหน้าทำไม? หมอบลงไปสิ เร็วเข้า”

“วิดพื้นหนึ่งพันครั้ง ห้ามขาดแม้แต่ครั้งเดียว”

“ถ้าไม่ครบ คืนนี้ก็นอนที่นี่แหละ... ครบเมื่อไหร่ค่อยกลับ”

ซึรุหมอบลง... กลายสภาพเป็นเครื่องจักรไร้หัวใจ

ขึ้น...

ลง...

ขึ้น...

ลง...

ขึ้นๆ ลงๆ... วิดพื้นไม่ได้ยาก ช่วงแรกๆ เธอทำได้สบายมาก

แต่พอผ่านไปสักพัก ความเร็วก็เริ่มตก แขนเริ่มล้า

“152”

“153”

“154”

พอถึงหลักร้อยกว่าๆ เหงื่อก็เริ่มท่วมตัวซึรุ

ร่างกายสั่นเทิ้ม แต่เธอก็กัดฟันทำต่อ

“ท่าต้องเป๊ะ... อย่าลงครึ่งๆ กลางๆ ถ้าจะลงต้องลงให้สุด”

“รักษามุมเก้าสิบองศา... ทำให้ถูก”

“อย่าไปมองพวกนั้น... เธอทำของเธอ พวกมันทำของมัน”

ซึรุเผลอเงยหน้ามอง ก็โดนริคไคดุเข้าให้

เธอรีบก้มหน้าทำต่อ... วิดพื้นหนึ่งพันครั้ง ฟังดูเหมือนไม่เยอะ

แต่พอทำจริงมันเหนื่อยโคตรๆ... โดยเฉพาะต้องทำให้ครบในรวดเดียว

ถ้าให้แบ่งทำเป็นเซ็ตๆ ก็พอไหวอยู่หรอก

พันครั้งในหนึ่งบ่าย... ถ้าทำเร็วๆ แป๊บเดียวก็เสร็จ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═