บทที่ 17 ลากเพื่อนมาร่วมชะตากรรมอีกคน

บทที่ 17 ลากเพื่อนมาร่วมชะตากรรมอีกคน

“จบกัน... ตายแน่”

เซ็นโงคุหลับตาปี๋ รอรับความตาย

หินยักษ์พุ่งมาเร็วมาก แถมการ์ปยังใส่แรงผลักลงมาเต็มเหนี่ยว

เซ็นโงคุอยากจะวิ่งหนี แต่หินมันอยู่ตรงหน้าแล้ว

โดนหินทับตาย... สภาพศพคงดูไม่ได้แน่ๆ พ่อแม่มาเห็นจะจำได้มั้ยนะ?

หนูซึรุ จะร้องไห้เสียใจรึเปล่า ถ้าเห็นชั้นตาย?

ไอ้การ์ป... ไอ้เพื่อนเลว! ชาติหน้าชั้นจะฆ่าแกเป็นคนแรกเลยคอยดู!

เขารอแล้วรอเล่า...

ความเจ็บปวดไม่มาเยือน และเขาก็ยังไม่ตาย

ดูเหมือนเขาจะปลอดภัยดีแฮะ

“ชั้นไม่เป็นไร?”

เซ็นโงคุลืมตาขึ้นมองตัวเองอย่างงงๆ

เขายังยืนอยู่ที่เดิม แต่หินยักษ์หายไปไหน?

พอเงยหน้ามอง... หินยักษ์อยู่ตรงนั้น ใกล้มาก... ใกล้แค่เอื้อม

และหน้าหินก้อนนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งยืนขวางอยู่

เขายกมือข้างเดียวรับหินยักษ์เอาไว้ แล้วเหวี่ยงมันออกไปเบาๆ

ฟื้บ!

หินยักษ์ลอยข้ามหัวเขาไป ตกลงกระแทกพื้นด้านหลังจนเกิดหลุมลึก

มันกลับไปอยู่ที่เดิมโดยไม่กลิ้งลงมาอีก

“มองอะไร? ปีนต่อสิ”

เซ็นโงคุอึ้งกิมกี่ “ครับ... ครับผม”

ด้วยความหวาดเสียวที่ยังค้างคาใจ เซ็นโงคุจ้องมองริคไคตาไม่กระพริบขณะปีนเขา

ต้องใช้แรงขนาดไหนถึงจะรับหินยักษ์นั่นแล้วเหวี่ยงกลับไปได้?

พ่อของการ์ปแข็งแกร่งมาก... อย่างน้อยในเมืองนี้ ก็ไม่มีใครเทียบได้

ถ้าหินนั่นหล่นลงมาจริงๆ ต่อให้เป็น ป้าคาริม ก็คงรับไม่ไหว

ในเมืองนี้ ป้าคาริม คือหญิงแกร่งที่หาตัวจับยาก ผู้ชายแทบไม่มีใครสู้ได้

แต่ถึงอย่างนั้น ก็คงไม่มีใครรับหินยักษ์ได้ชิลๆ แบบนี้แน่

“โคตรเก่ง”

“สัตว์ประหลาดชัดๆ”

“มิน่าล่ะการ์ปถึงกล้าทำแบบนั้น... ที่แท้พ่อมันเก่งขนาดนี้นี่เอง”

ริคไคโผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้... พวกเขาอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ในพริบตาเดียว ริคไคก็มายืนขวางหินไว้ได้แล้ว

เซ็นโงคุไม่เห็นตอนเขาเคลื่อนที่ แค่รู้สึกว่ามีลมวูบหนึ่ง แล้วหินก็หยุด

“เหลืออีกครึ่งทาง”

เซ็นโงคุหยุดพัก... เมื่อกี้ตกใจจนหมดแรง

เขาพักอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะอ้าปากถามอะไรริคไคตั้งหลายครั้ง

แต่พอเห็นรอยเท้าลึกที่ริคไคทิ้งไว้ เขาก็พูดไม่ออก

น้ำหนักตัวต้องขนาดไหนเนี่ย?

“ถ้าช้ากว่านี้ เดี๋ยวการ์ปก็ไล่ทันหรอก”

ได้ยินแบบนั้น เซ็นโงคุก็หันขวับกลับไปมอง

การ์ปเริ่มปีนขึ้นมาแล้ว

การ์ปเริ่มรอบที่สองแล้ว

เซ็นโงคุอ้าปากค้าง... การ์ปมันไปโผล่ข้างหลังเขาตอนไหน?

เมื่อกี้ยังอยู่บนยอดเขาไม่ใช่เหรอ?

“เฮ้! เซ็นโงคุ รอก่อนเพื่อน! ชั้นมาแล้ว!”

ไอ้ขี้โกง

เซ็นโงคุยอมให้มันตามทันไม่ได้

ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคอ

“ไม่ได้การ... ต้องรีบปีน”

“ขืนมันตามทัน มันเยาะเย้ยตายแน่”

ศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจของเซ็นโงคุถูกงัดออกมาใช้จนหมดแม็ก

เขากัดฟันปีนไม่หยุด ไม่พัก ไม่คิดเรื่องอื่น

มีตัวเปรียบเทียบ มันถึงจะเกิดแรงกดดัน

สองสหายต่างมุมานะ แข่งขันกันเอง

ไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่างถีบตัวให้แข็งแกร่งขึ้น

ปีนไปได้สักพัก เซ็นโงคุก็หมดแรง แบกน้ำหนักไม่ไหว

การ์ปใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เซ็นโงคุคำนวณระยะทาง... โดนแซงแน่

ไม่พลิกโผ... เขาช้ากว่าการ์ปจริงๆ

ไม่นาน การ์ปก็ตามทันแล้วยิ้มเยาะ “ช้าจังนะเซ็นโงคุ... เร่งเครื่องหน่อยสิเพื่อน”

ชั้นตามนายทันแล้วนะเซ็นโงคุ

เซอร์ไพรส์มั้ย?

คาดไม่ถึงล่ะสิ?

นายน่ะมันช้าเป็นเต่า

“ค่อยๆ ไปนะเซ็นโงคุ ไม่ต้องรีบ”

“ชั้นไปก่อนล่ะ... ค่อยๆ คลานตามมานะ”

การ์ปแซงหน้าเซ็นโงคุไปอย่างรวดเร็ว

ฝีเท้าเขากินขาด

การ์ปหัวเราะร่าอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆ เซ็นโงคุอยู่ข้างหลังชั้นโว้ย ฮ่าๆๆ!”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังไม่ขาดสาย เซ็นโงคุหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

ฆ่าได้หยามไม่ได้

“ชั้นจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

เสียงดังฟังชัด แต่ระยะทางขยับไปนิดเดียว

เซ็นโงคุตามการ์ปที่ฝึกมาเป็นเดือนไม่ทันหรอก

ก้าวแรกนำ ก้าวต่อไปก็นำตลอด

การ์ปทิ้งห่างไปไกล

เซ็นโงคุตามไม่ทันแล้ว

ริคไคพูดแทรกขึ้นมา “ไม่ต้องรีบ อย่าไปแข่งกับมัน... ตอนนี้แค่ปีนให้ถึงยอดได้ก็เก่งแล้ว”

“เมื่อก่อนมันก็เหมือนเธอนั่นแหละ อืดเป็นเรือเกลือ”

“ตอนนี้แรงเธอยังไม่ถึง... ฝึกสักอาทิตย์ เดี๋ยวก็ปีนเร็วขึ้นเอง”

ใจเย็นไอ้หนุ่ม อย่าใจร้อน

ความวู่วามไม่ช่วยให้งานสำเร็จ

ได้ยินแบบนั้น เซ็นโงคุก็พยักหน้า

ค่อยๆ ไป... ทำในส่วนของตัวเอง เรื่องของชาวบ้านช่างหัวมัน

ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ไหว

คนเรามีขีดจำกัด อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นมั่วซั่ว

“การ์ปมันก็เริ่มจากทีละก้าวเหมือนกัน... ตอนแรกก็เช้ารอบ บ่ายรอบ”

“ต่อมาก็เพิ่มเป็นสองรอบ วันละสี่รอบ... ตอนนั้นมันร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยนะจะบอกให้ สภาพดูไม่จืดเลย”

“ตอนนี้มันปีนวันละสามรอบ เกินคาดลุงไปเยอะ... อย่างเธอตอนนี้ วันละสองรอบก็เต็มกลืนแล้ว ให้ทำมากกว่านี้คงไม่ไหว”

“อีกอย่าง... ไม่ได้มีแค่ปีนเขานะ”

ริคไคยิ้มให้เซ็นโงคุ... รอยยิ้มที่ชวนขนหัวลุก

อย่างน้อยในสายตาเซ็นโงคุ รอยยิ้มของคุณลุงคนนี้มันน่ากลัวและเจ้าเล่ห์พิลึก

ต้องมีอะไรที่น่ากลัวกว่านี้รออยู่แน่ๆ

“เหลืออีกหนึ่งในห้า... ใกล้ถึงยอดแล้ว”

“สู้เขาเซ็นโงคุ”

การ์ปถึงยอดเขาแล้ว

แล้วก็ลงไปข้างล่างอีกรอบ

เริ่มรอบที่สามจากตีนเขา

รอบแรก รอบสอง รอบสาม... ยังคิดจะแซงชั้นอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ

ครั้งหนึ่งอาจบังเอิญ ครั้งสองอาจฟลุ๊ค... แต่ครั้งที่สามไม่มีทาง

“รอบนี้แพ้ไม่ได้”

“ต้องเร็วกว่ามัน”

อุตส่าห์ปีนมาแทบตาย จะมาแพ้อีกไม่ได้

เซ็นโงคุรีดพลังเฮือกสุดท้าย... เขาไม่ยอมแพ้

การ์ปก็เหมือนกัน... เขาต้องการชัยชนะ

เขาจะบดขยี้เซ็นโงคุ ไม่ยอมให้แซงหน้าเด็ดขาด

เขาจะเยาะเย้ยให้หนำใจ แล้วคอยดูสภาพทุเรศๆ ตอนมันกระโดดลงไป

“เซ็นโงคุจะร้องไห้มั้ยนะ?”

“ฮ่าๆๆ แค่คิดภาพเซ็นโงคุร้องไห้ ก็ขำจะตายแล้ว”

ยิ่งคิด การ์ปยิ่งมีแรงฮึด... ลุย!

หินยักษ์เบาหวิวเหมือนนุ่น

การ์ปเร่งความเร็วไล่กวด... เซ็นโงคุยังไม่ถึงยอด เขายังมีโอกาส

“เซ็นโงคุ รอก่อน!”

“เซ็นโงคุ ช้าหน่อยสิวะ!”

การ์ปตะโกนไล่หลังมา ในขณะที่เซ็นโงคุกัดฟันตะกายขึ้นไป

ความแตกต่างของพละกำลังมันชัดเจน... การ์ปตามมาทันอีกแล้ว

เขาเดินตามหลังเซ็นโงคุแล้วหัวเราะคิกคัก “ชั้นมาแล้วจ้าเซ็นโงคุ... ดีใจมั้ย?”

เซ็นโงคุไม่สนการ์ป... เขาอยากแค่จะไปให้ถึงข้างบน ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

พูดไปก็เปลืองแรงเปล่า

เก็บแรงไว้ปีนดีกว่า อย่าเอามาใช้กับเรื่องไร้สาระ

“เซ็นโงคุ... นายชนะชั้นไม่ได้หรอก”

“ดูชั้นสิ สบายๆ ชิลๆ”

ปากบอกสบาย แต่จริงๆ การ์ปก็ไม่ได้สบายขนาดนั้น... ปีนมาสามรอบแล้ว เหนื่อยจะขาดใจเหมือนกัน

สุดท้าย ทั้งคู่ก็ตะกายถึงยอดเขาแทบจะพร้อมกัน

ต่างคนต่างหอบแฮกๆ

เซ็นโงคุนอนแผ่หลา ครางฮือๆ หมดสภาพ

วางหินลงได้สักที

จากนั้น การ์ปก็หัวเราะคิกคัก “มีอะไรสนุกกว่านี้อีกนะเซ็นโงคุ”

เขาชี้ไปที่หน้าผาแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ลงไปกันเถอะเซ็นโงคุ”

เซ็นโงคุตาเหลือก... อย่าบอกนะว่าโดดลงไปจากตรงนี้?

ที่หายลงไปแล้วโผล่ขึ้นมา... คือใช้วิธีโดดลงไป แล้วเดินกลับมาปีนใหม่เนี่ยนะ?

มองลงไปข้างล่าง... สูงชิบหาย ตกไปตายได้เลยนะนั่น

การ์ปยิ้ม “ไปกันเถอะเซ็นโงคุ”

เซ็นโงคุส่ายหน้าดิก

วินาทีต่อมา... เขาก็ลอยละลิ่วออกไป

“ม่ายยย!”

“ช่วยด้วยยย!”

การ์ปไม่ต้องรอให้พ่อถีบ... เขากระโดดตามลงไปเอง

จังหวะที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทั้งคู่สบตากัน

มีทุกข์ร่วมต้าน มีสุขร่วมเสพ... ต้องลาก ‘หนูซึรุ’ มาสัมผัสประสบการณ์บันจี้จัมพ์ด้วยให้ได้!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═