บทที่ 12 หมัดนี้... ฮาคิเกราะสามสิบปี! กลัวรึยัง?

บทที่ 12 หมัดนี้... ฮาคิเกราะสามสิบปี! กลัวรึยัง?

หลังจากลูกสมุนห้าคนร่วงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงอย่างต่อเนื่อง หัวหน้าจอมหื่น ก็รีบเข้ามาห้ามปรามลูกน้องที่เหลือ

ลูกน้องที่ล้มลงไปนั้นตายสนิท... เลือดทะลักออกจากปาก และที่กลางหน้าอกมีรูขนาดเท่ารูกระสุนเจาะทะลุ

ก่อนตาย ทุกคนต่างมีสีหน้าหวาดผวา ราวกับได้เห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต

ลูกน้องที่เหลือกลืนน้ำลายเอือก ไม่กล้าก้าวเท้าต่อ

คนกว่าสามสิบคนบุกเข้ามาพร้อมกัน จู่ๆ ก็ตายไปห้าคนแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอะไร หรือใครเป็นคนซุ่มโจมตี

สิ่งที่มองไม่เห็นนี่แหละ คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

“ลูกพี่... ตัวอะไรซุ่มโจมตีเราวะ?”

“พวกเอ็งไม่เห็นอะไรเลยเหรอ?”

ลูกน้องส่ายหน้าพรึ่บพรั่บ... ไม่เห็นแม้แต่เงา

หัวหน้าจอมหื่น หรี่ตาลง... เขาเห็นเงาวูบหนึ่งในจังหวะที่ลูกน้องล้มลง

รูที่หน้าอกนั่นดูไม่เหมือนรอยแผลจากอาวุธ... แต่มันเหมือนรอยนิ้วมือ

จะเป็นไปได้เหรอ?

ความแข็งของนิ้วคนไม่น่าจะเจาะทะลุหน้าอกได้... เว้นแต่ว่าไอ้คนคนนั้นจะมีพลังเหนือมนุษย์

“ออกมา! ใครวะ? แน่จริงก็โผล่หัวออกมา!”

“กล้าฆ่าคนของ กลุ่มโจรสลัดหนูทะเล ของข้า? สงสัยจะเบื่อโลกแล้วสินะมึง”

“หาให้เจอ! ลากคอมันออกมาฆ่า! ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ!”

หัวหน้าจอมหื่น ยกมือสั่งการ พี่น้องร่วมแก๊งก็ฮึกเหิมพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน

กลัวก็กลัว แต่มีลูกพี่นำทัพ ความกลัวก็ลดลงไปเยอะ

บนยอดไม้สูง... ริคไคมองลงมาดูพวกมัน

“อยากจะหาชั้นเหรอ? ยังเร็วไปร้อยปีไอ้น้อง”

“เก็บตัวหัวหน้าไว้ก่อน ฆ่าลูกน้องให้หมด แล้วค่อยจัดการตัวหัวหน้าทีหลัง”

เขายกเท้าขึ้น

“รันเคียคุ (เท้าวายุ)”

แสงสว่างวาบขึ้นที่ปลายเท้า ราวกับประกายดาบ

ทันทีที่ตวัดเท้าลง... คลื่นดาบอากาศก็พุ่งออกไป

ฉัวะ!

คลื่นดาบพุ่งแหวกอากาศลงไปกลางวง... โจรสลัดคนหนึ่งคอขาดกระเด็นทันที

รอยตัดเรียบเนียนกริบ

“รันเคียคุ”

“รันเคียคุ”

ริคไคโจมตีแบบกองโจร... ยิงเสร็จหนึ่งนัดก็ย้ายที่ทันที

ตราบใดที่พวกมันมองไม่เห็นตัว เขาก็ปลอดภัยหายห่วง

ริคไคประยุกต์ใช้ วิชาหกรูปแบบ ในการลอบสังหารได้อย่างแพรวพราว

โจรสลัดล้มตายไปทีละคนสองคน โดยไม่เห็นแม้แต่เงาศัตรู

ความโกลาหลเริ่มก่อตัว

แถวแตกกระเจิง

ตายเพิ่มอีกหลายศพ

“โซล (เดินชมจันทร์... เอ้ย ไม่ใช่ โซลคือท่าเท้าความเร็วสูง)”

“ชิกัน (ดัชนีพิฆาต)”

“ชิกัน”

ชิกัน ขั้นสูงที่ผ่านการฝึกฝนและอัปเกรดมาตลอดหนึ่งเดือน ตอนนี้พุ่งทะยานไปถึงเลเวล 9 อย่างน่ากลัว ส่วน กายาเหล็ก ก็ตันที่เลเวล 10 สูงสุดแล้ว

เมื่อฝึก วิชาหกรูปแบบ ครบทุกท่า ริคไคก็ไล่อัปเกรดแต่ละท่าอย่างต่อเนื่อง

ถ้าฝึกจนเชี่ยวชาญถึงขีดสุด เขาอาจจะเข้าถึง ‘แก่นแท้สูงสุด’ ของ วิชาหกรูปแบบ ได้

เหมือนอย่างที่ ไอ้เสือดาว (ร็อบ ลุจจิ) เข้าถึงแก่นแท้ จนใช้ท่าไม้ตายเฉพาะตัวอย่าง หมัดหกราชัน  ได้นั่นแหละ

จำนวนศัตรูลดฮวบอย่างรวดเร็ว... คนที่เหลือรอดน้อยลงเรื่อยๆ

เมื่อเหลือลูกน้องให้พึ่งพาน้อยลง หัวหน้าจอมหื่น ก็โกรธจัด ไล่กวดตามเงาของริคไคไปติดๆ

แต่การเคลื่อนไหวของมันช้าเกินไป... เมื่อต้องเจอกับ โซล เลเวล 6 มันไม่มีทางตามความเร็วของริคไคทัน

หายตัวไป

โผล่มาอีกที

คนร่วงไปอีกหนึ่ง

ถ้าไม่หัวขาด ก็ตัวขาดครึ่ง

หรือไม่ก็มีรูโหว่ที่หน้าอก... เพราะ ชิกัน เล็งเป้าที่หัวใจเสมอ

หรือจุดตายอย่างศีรษะ... โดนเข้าไปทีเดียวคือกลับบ้านเก่าแน่นอน

ริคไคชอบจัดการปัญหาแบบทีเดียวจบ ไม่ต้องเสียเวลาซ้ำ

“โซล”

“ชิกัน”

ลูกสมุนคนสุดท้ายร่วงลง... โจรสลัดกว่าสามสิบชีวิต นอนคุยกับรากมะม่วงครบทีม

พื้นดินถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน

ศพเกลื่อนกลาด น้ำเลือดน้ำหนองไหลนอง... ภาพชวนสะอิดสะเอียน

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว เป็นหลักฐานชั้นดีของการสังหารหมู่

เหลือเพียง หัวหน้าจอมหื่น ยืนหัวเดียวกระเทียมลีบ... กลุ่มโจรสลัด ทั้งกองทัพ ถูกริคไคกวาดล้างด้วยตัวคนเดียว

หัวหน้าจอมหื่น ที่จนตรอก คำรามด้วยความโกรธแค้นแล้วพุ่งเข้าใส่ริคไค

“ไอ้ระยำ! ข้าจะฆ่ามึง!”

แปลงร่าง!

หัวหน้าจอมหื่น กลายร่างเป็นหนู... หนูยักษ์ที่เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า

ขนสีดำลุกชันทั่วตัว หน้าตาเจ้าเล่ห์เพทุบายสมกับเป็นหัวหน้าโจรสลัด

“โอ้โห... ผลปีศาจสายโซออน ซะด้วย แถมเป็นหนูซะด้วย”

“อยากรู้จังว่าพลังป้องกันของแกจะขนาดไหน?”

เขายกมือขึ้น ยื่นนิ้วออกมา

“โซล”

“ชิกัน”

ทั้งสองปะทะกัน... หัวหน้าจอมหื่น ไม่สน ชิกัน ของริคไค ตั้งใจจะรับการโจมตีแล้วสวนกลับเพื่อฆ่าริคไคให้ได้

“คิดจะแลกหมัดงั้นเหรอ? คิดจริงๆ เหรอว่าจะทำอะไรชั้นได้?”

“เทคไก (กายาเหล็ก)”

หน้าอกของเขาแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

ชิกัน และกรงเล็บหนู ปะทะเป้าหมายพร้อมกัน... หัวหน้าจอมหื่น ในร่างหนูมีพลังป้องกันเพิ่มขึ้น ชิกัน จึงเจอแรงต้านเล็กน้อย

แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น

แรงต้านถูกทะลวง ชิกัน เจาะทะลุร่างหนูเข้าไป

แต่ด้วยความหนาของชั้นไขมันและกล้ามเนื้อ ชิกัน จึงไปไม่ถึงหัวใจ

ดวงตาของหนูยักษ์ลุกวาว... โอกาสมาถึงแล้ว

“ตายซะ!”

กรงเล็บคลั่ง

กรงเล็บเดียวปลิดชีพ

แกรก!

กรงเล็บแหลมคมไม่อาจเจาะทะลุร่างกายของริคไคได้... ราวกับจิกโดนแผ่นเหล็กกล้า

เสื้อผ้าขาดกระจุย แต่เนื้อหนังมังสากลับแข็งแกร่งเกินบรรยาย

“เป็นไปไม่ได้!”

ในเมื่อ ชิกัน ปลิดชีพไม่ได้ในทีเดียว... ริคไคจึงกำมืออีกข้างแน่น

ออร่าอันดุดันห่อหุ้มกำปั้นนั้นไว้

ในสายตาของหนูยักษ์... กำปั้นนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำ

ดำสนิททั้งกำปั้น

มันได้กลิ่นของความตาย... ถ้าโดนหมัดนี้เข้าไป มันต้องตายแน่ๆ

“ม่ายยย!”

สิ้นเสียงร้องโหยหวน ร่างของหนูยักษ์ก็ปะทะเข้ากับกำปั้นของริคไค

ตูม!

หมัดเดียวจอด

หัวหน้าจอมหื่น ในร่างสัตว์ ถูกทุบจนแหลกเป็นเศษเนื้อ

ปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ

ไม่เหลือซากที่สมบูรณ์ให้เห็น

หมัดเดียว... เละเป็นโจ๊ก

หมัดนี้... บรรจุ ฮาคิเกราะ  สามสิบปีเอาไว้...ถามหน่อย... กลัวรึยัง?

“ตายจริง... ยั้งมือไม่ทัน เละซะแล้ว น่าเสียดาย”

ฮาคิเกราะ เลเวล 2... ทรงพลังเหลือร้าย

เหมือนบี้มดปลวก

สมกับเป็น อีสต์บลู จริงๆ โจรสลัดกระจอกงอกง่อย... ผลปีศาจสายโซออน มาอยู่กับแกนี่เสียของชะมัด

ดึงศักยภาพที่แท้จริงของ ผลหนู ออกมาไม่ได้เลย ความเร็วที่ควรจะมีก็ไม่มี

เป็นแค่หนูตัวจ้อยริอาจมาวัดพลังกายกับชั้น... ช่างกล้า

“ตายหมดแล้ว... จุ๊ๆ”

อ่อนแอเกินไป... ไม่ได้ช่วยฝึกอะไรเลย

ริคไคตรงดิ่งไปที่เรือของ กลุ่มโจรสลัด จัดการคนที่เหลือบนเรือจนเรียบ

ยึดเรือมาครอง

สมบัติเงินทองบนเรือตกเป็นของริคไคทั้งหมด

และบนเรือนั้น... เขาเจอ ผลไม้ รูปร่างประหลาดผลหนึ่ง

มันคือ ผลปีศาจ ที่มีลวดลายแปลกตาแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน โชคดีที่เอะใจหันกลับมามอง ไม่งั้นคงพลาดของดีไปแล้ว

เขาเอาเรือและทองคำไปซ่อน... ช่วงนี้คงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองแล้ว

“ของมีค่าที่สุดคือ ผลปีศาจ ผลนี้... ไม่รู้ว่าเป็นสายอะไร...โซออน, พารามีเซีย, หรือ โรเกีย?”

เขาเก็บมันไว้... ได้เวลากลับแล้ว

ริคไคเร่งรีบกลับ โดยไม่สนใจซากศพเบื้องหลัง

อีกไม่นาน สัตว์ป่าในป่าคงได้กลิ่นเลือดและแห่กันมากินโต๊ะจีน

แถวนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา... กว่าจะมีใครมาเจอ ก็คงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

พอกลับถึงยอดเขา ลูกชายก็ปีนขึ้นมาถึงพอดี

การ์ปมองพ่อด้วยสายตาสงสัย... จมูกได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากตัวพ่อ

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น แตกต่างจากกลิ่นที่เคยได้กลิ่นมา

ไม่ใช่เลือดสัตว์... แต่เป็นเลือดคน

พ่อไปฆ่าคนมาเหรอ?

“มองหน้าทำไม? โดดลงไปสิ”

การ์ปหันมาจ้องหน้าพ่อเขม็ง

เขามั่นใจว่าพ่อไปฆ่าคนมาแน่ๆ

แถมฆ่าไปไม่น้อยด้วย

กลิ่นเลือดคลุ้งขนาดนี้... แต่การ์ปก็ไม่ได้ซักไซ้ เขาตัดสินใจกระโดดลงไป

การ์ป... ลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ สายตาจ้องมองไปในระยะไกล

“พ่อไปฆ่าใครมา? กี่คน?”

เขาอยากรู้อยากเห็นมาก... ตัดสินใจแล้วว่าพอถึงพื้น เขาจะแอบไปสืบดูให้รู้เรื่อง

เผื่อจะได้ล่วงรู้ความลับของพ่อบ้าง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═