บทที่ 3 ตำนานสามวันเก้ามื้อ?

บทที่ 3 ตำนานสามวันเก้ามื้อ?

เวลาล่วงเลยจนถึงยามเย็น

ดวงตะวันร้อนแรงเริ่มจางหาย ริคไคมองดูการ์ปด้วยรอยยิ้ม... เจ้าเด็กนี่ฝึกหนักเอาเรื่อง ไม่ได้คิดเล่นตุกติก

“99,977!”

“99,978!”

ทุกหมัดที่ปล่อยออกไป เขาจะตะโกนขานจำนวนเสียงดัง

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะบอกริคไคว่าเขาใกล้จะทำสำเร็จแล้วนะ แล้วหลังจากนี้ห้ามมาบังคับเขาอีก เขาต้องการพักผ่อน

เหงื่อไหลพรากราวกับอาบน้ำ... คงมีแต่คำนี้ที่บรรยายสภาพของเขาได้ดีที่สุด

หนึ่งวันเต็มๆ กับการฝึกฝน ในที่สุดก็เดินทางมาถึงช่วงเวลาสุดท้าย

ภารกิจที่ระบบให้มาถือว่าเบาไปหน่อย... หมัด 100,000 ครั้งไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถของการ์ป

มนุษย์ใน โลกวันพีซ โดยพื้นฐานแล้วมีร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์มนา ทั้งสมรรถภาพร่างกาย อัตราการฟื้นตัว และศักยภาพด้านต่างๆ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์โลกอย่างเราจะเอาไปเปรียบเทียบได้เลย

ดูอย่างการ์ปที่ยังเป็นแค่เด็กสิ ชกไปตั้งขนาดนั้น เหงื่อออกแค่พอหอมปากหอมคอเอง

“99,999!”

“100,000!”

สิ้นเสียงหมัดสุดท้าย ร่างของการ์ปก็ร่วงลงไปกองกับพื้น

เขาฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว นอนแผ่หลาทั้งตัวสั่นเทิ้ม

ความเหนื่อยล้า ความหิว ความกระหาย... ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

เขาหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายล้าไปหมด แขนขาเหมือนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป

เขาจะพิการมั้ยเนี่ย? ทำไงดี?

“ขยับไม่ได้... เป็นอัมพาตแน่แล้ว” การ์ปโอดครวญ “หนึ่งแสนครั้ง... มันจะฆ่ากันหรือไง คืนนี้ต้องพักแล้วนะ”

คำพูดพวกนี้จงใจพูดให้เข้าหูริคไค

ชั้น... มังกี้ D การ์ป... ฝึกเสร็จแล้ว

แก... มังกี้ D ริคไค... ห้ามใช้อำนาจมืดมารังแกกันอีกนะ

ริคไคหัวเราะขำพลางดึงตัวการ์ปให้ลุกขึ้น กอดอกแล้วเอ่ย “เยี่ยมมาก ทำภารกิจได้สมบูรณ์แบบ... ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของพ่อ ในที่สุดลูกก็ก้าวผ่านก้าวแรกไปได้”

“งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้ชั้นเลยนะเนี่ย ที่ทุ่มเทปิดทองหลังพระ ถ้าชั้นไม่เข้มงวด ลูกก็คงไม่มีวันนี้”

“พ่อเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ลูกไปทำมื้อเย็นให้กินหน่อยสิ... จำไว้นะ ต้องมีทั้งเนื้อทั้งผัก...กับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง ห้ามขาด”

“ไปสิ”

การ์ปชี้หน้าริคไค ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

เกิดมาไม่เคยเจอใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน

ชัดเจนว่าคนที่ฝึกแทบตายคือเขา... ไหงความดีความชอบกลายเป็นของพ่อไปได้?

แถมยังมาพูดจาใหญ่โต อ้างคุณธรรมความดีเพื่อกดขี่เขา... มันช่างหน้าไม่อายสิ้นดี

“ชั้น...”

ริคไคสวนทันควัน “ชั้นอะไร? รีบไปทำเร็วเข้า ไม่เห็นรึไงว่าพ่อหิว?”

“กะจะให้พ่ออดตายรึไง?”

เจอประโยคนี้เข้าไป การ์ปถึงกับพูดไม่ออก

เถียงก็ไม่ชนะ สู้ก็ไม่ไหว

ไม่มีแต้มต่ออะไรไปต่อรองได้เลย

เขาจำใจเดินไปทำกับข้าวอย่างว่าง่าย

พอหันหลังไป ตาของการ์ปก็แดงก่ำ... รู้สึกรันทดจนอยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องกลั้นไว้

“การ์ป... เป็นลูกผู้ชาย ห้ามร้องไห้”

ถ้าทำได้ อยากจะเดินด้วยมือแทนเท้า น้ำตาจะได้ไม่ไหลลงมา

ริคไคพอใจกับทัศนคติของลูกชายแล้วจึงเก็บไม้เรียว วันนี้ ‘ความรักความห่วงใย’ ส่งไปถึงก้นบึ้งหัวใจ จนลูกชายซาบซึ้งน้ำตาคลอ

“สมแล้วที่เป็นพ่อตัวอย่าง”

ระบบ: ... “ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น ต้องการรับรางวัลหรือไม่?”

ริคไคกดรับทันทีโดยไม่ต้องคิด อย่าพูดมาก... ขอสัมผัสหน่อยเถอะ

ประสบการณ์การฝึกฝน เคล็ดลับ และวิธีใช้วิชา หกรูปแบบ – เทคไก (กายาเหล็ก) หลั่งไหลเข้ามาในหัวของริคไค

หลังจากใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่สิบห้านาที ริคไคก็ยกไม้เรียวขึ้นแล้วฟาดเปรี้ยงเข้าที่หน้าอกตัวเอง

“เทคไก!”

หน้าอกของเขาแข็งเกร็ง กลายเป็นดั่งแผ่นเหล็กกล้า

ไม้เรียวฟาดลงไปเต็มแรง

แคร็ก!

ไม้เนื้อแข็งหนาเท่าแขนหักสะบั้นเป็นสองท่อน

พอก้มมองหน้าอก... ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน

อานุภาพของ เทคไก ช่างร้ายกาจน่ากลัวยิ่งนัก

การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของการ์ปที่เพิ่งเดินออกมา... เดิมทีการ์ปตั้งใจจะเข้ามาห้าม

แต่สุดท้าย... ภาพที่เห็นคือไม้เรียวหักคาตา

เขาเคยลิ้มรสความแข็งของไม้เรียวนั่นมาแล้ว และความเจ็บปวดยังฝังใจไม่ลืม

“ไม้... หักเหรอ?”

เขาลูบอกตัวเอง... ถ้าฟาดโดนตัวเขา อย่างน้อยก็ต้องนอนหยอดน้ำข้าวแน่ๆ

การ์ปหันหลังกลับไปทำกับข้าวต่อ... สู้ไม่ได้ ยังไงก็สู้ไม่ได้... ยอมให้ก่อนเถอะครั้งนี้

รอให้ฝึกสักเดือนก่อนเถอะ พ่อเจอดีแน่

ถึงตอนนั้น เมื่อวิชาแก่กล้า เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะยังเอาชนะพ่อไม่ได้

“โธ่เอ๊ย... ไม้อะไรเปราะชะมัด”

ระบบ: ... ของทุกอย่างที่ระบบสร้างสรรค์ ล้วนเป็นของคุณภาพสูงสุดครับ

“ต้องไปหาไม้อันใหม่ซะแล้ว”

บนภูเขานี้ ขาดแคลนไม้เสียที่ไหนล่ะ

ตกเย็น อาหารมื้อค่ำก็พร้อมเสิร์ฟ

ตรงตามโจทย์เป๊ะ

ริคไคให้ลูกชายอธิบายเมนูที่ทำมา

การ์ปชี้ไปที่ผลงานชิ้นเอกแล้วพูดอย่างภูมิใจ “พ่อ กับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง เสร็จแล้วครับ... นี่คือต้มจืดเห็ด ผัดเห็ด เห็ดผัดเห็ด และเห็ดผัดเนื้อ... ลูกพ่อตั้งใจคิดค้นสูตรสุดฝีมือเลยนะ สุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ?”

“สุดยอด”

เขาลองตักชิมคำนึง

ช่างเถอะ... ตัดใจจากกับข้าว แล้วกินข้าวเปล่าดีกว่า

“ลูกกินผักเยอะๆ นะ กำลังโต”

“เอ้า กินเข้าไปเยอะๆ ไม่ต้องเกรงใจ”

เขาแทบอยากจะยกทั้งหมดให้ลูกกิน การ์ปซาบซึ้งจนน้ำตาไหล พ่อช่างดีกับเขาเหลือเกิน

ในอนาคต เขาจะต้องกตัญญูต่อพ่อให้มากๆ

ทันทีที่อาหารเข้าปาก... เขาก็เงียบกริบ

ถุย!

เขาคายทิ้งแล้วเช็ดปาก

ลองชิมจานที่สอง... ล้มเหลว

จานที่สาม... ล้มเหลว

ต้มจืดเห็ดเค็มจนไตแทบพัง

กับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง... พังพินาศย่อยยับ

นี่มันไม่ใช่อาหารคนแล้ว

แล้วอีกอย่าง... ทำไมเห็ดมันสีสันฉูดฉาดแบบนั้นล่ะ?

“ไปเก็บเห็ดพวกนี้มาจากไหน?”

การ์ปชี้ไปข้างนอก “ใต้ต้นไม้ครับ เห็นสีมันสวยดี นึกว่าจะอร่อย”

ริคไค: “.....”

ไอ้เด็กเวรนี่... ความคิดที่จะวางยาพ่อตัวเองไม่เคยจางหายไปเลยสินะ

ฮึ่ม! รับลูกเตะไปซะ!

มหกรรมตุ๊บตั๊บชุดใหญ่ตามมาติดๆ

หลังจากลูกชายอาเจียนของที่กินเข้าไปออกมาจนหมดไส้หมดพุง ริคไคถึงค่อยโล่งใจ

การ์ปถามด้วยความน้อยใจ “พ่อ... ตีผมทำไม?”

ริคไคชี้ไปที่เห็ด “การ์ป ลูกพ่อ... ไม่รู้หรือไงว่าเห็ดสีสวยๆ ส่วนใหญ่มันมีพิษทั้งนั้น?”

การ์ปส่ายหน้า

“ขืนกินเข้าไป แม้แต่เทวดาก็ช่วยแกไม่ได้”

การ์ปก้มหน้า ตัวสั่นด้วยความกลัว “ขอบคุณครับพ่อ”

“ไม่เป็นไร”

ในเมื่อลูกรักพ่อขนาดนี้ พ่อก็ต้อง ‘อบรม’ ลูกให้ดีสมกับความรักนั้น

ฉากความรักความผูกพันอันซาบซึ้งระหว่างพ่อลูกดำเนินไปในห้องเล็กๆ

“ติ๊ง! เพื่อฝึกทักษะการเอาชีวิตรอดของลูกชาย ในฐานะพ่อ คุณต้องสอนเขาด้วยตัวเอง”

“เยาวชนยุคใหม่ จะไม่รู้จักการเอาตัวรอดได้ยังไง?”

“ภารกิจ: ความท้าทายสุดขีด 3 วันเพื่อเรียนรู้ทักษะการเอาชีวิตรอด... รางวัล: วิชาหกรูปแบบ – ชิกัน (ดัชนีพิฆาต)”

ตำนานสามวันเก้ามื้อ (อดข้าวเก้ามื้อ) งั้นเหรอ?

ลูกชายของชั้นจะต้องเริ่มเข้าคอร์สเอาชีวิตรอดแล้วสินะ?

ให้ตายสิ ระบบนี่มันโหดกว่าชั้นอีก... แต่ชั้นชอบแฮะ

ระบบ: ใจตรงกันเลยครับนายท่าน

มื้ออาหารนี้ถูกลิขิตให้เป็นมื้อที่ไม่ธรรมดา

ในวันข้างหน้า ทุกครั้งที่การ์ปนึกถึงมื้อนี้ เขาจะจำได้ถึงค่ำคืนหนึ่งและอดีตอันแสนขมขื่น

นับแต่นั้นมา... การ์ปไม่เคยเข้าครัวทำอาหารเองอีกเลย

ราตรีกาลมาเยือน

ภายในป่าลึก สัตว์ร้ายผู้หิวโหยเริ่มออกล่าเหยื่อ

ป่าอันเงียบสงัด เต็มไปด้วยภยันตราย

การ์ปกำลังจะเข้านอน แต่กลับถูกพ่อลากตัวออกมาจากบ้าน ตรงดิ่งไปยังชายป่า

ข้างในนั้นคือสถานที่อันตราย

โดยเฉพาะในยามค่ำคืน

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังระงม สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากความมืด

การ์ปดิ้นรนขัดขืน “ปล่อยผมนะ ป๋า!”

ลูกรัก... ตอนนี้รู้จักกลัว รู้จักเรียกป๋าแล้วสินะ

คนฉลาดต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา

“ลูกรัก... ที่พ่อทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวลูกเอง เพื่อปูทางสู่การเอาตัวรอดด้วยตัวเอง พ่อจำต้องข่มความอาลัย แล้วปล่อยลูกให้เป็นอิสระในป่ากว้าง”

“พ่อไม่อยากจากลูกไปเลย แต่เพื่ออนาคตของลูก พ่อจำต้องตัดใจ”

“ลูกอินทรี สักวันหนึ่งก็ต้องกางปีกบินถลารลม”

“ไปเถอะ... ไป พิชิต ผืนป่าซะ”

“อีกสามวันค่อยกลับบ้านนะ”

“ป๋าจะคิดถึงลูกนะลูกรัก”

ลูกชายการ์ป... จงออกไปเผชิญโลกกว้างซะ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═