บทที่ 53 เสวี่ยเอ๋อร์ประจบจนพลาด

ถังหมิงเซิงซื่อ เป็นบริษัทบันเทิงที่ผงาดขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงปีที่ผ่านมา

พระเอกกระแสแรงสองคนล่าสุด และนักแสดงหญิงดาวรุ่งสี่คนของวงการบันเทิง สองในสี่คนนั้น ล้วนอยู่ในสังกัดถังหมิงเซิงซื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น ซูลั่ว—ราชาแห่งนักแสดง ยกเลิกสัญญากับบริษัทเดิม และจะปรากฏตัวในพิธีวันนี้ เพื่อเซ็นสัญญากับถังหมิงเซิงซื่ออย่างเป็นทางการ...

ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่เช้าตรู่ สถานที่จัดงานจึงแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทั้งแฟนคลับของดาราชื่อดัง นักข่าวจากสื่อต่างๆ แขกผู้มีเกียรติจากวงการชั้นสูง...

รถของซูอี้ฉินค่อยๆ แล่นเข้าไป จอดที่ทางเข้างาน

ซูเป่าเพิ่งตระหนักถึงปัญหาร้ายแรง!

วันนี้เธอไม่ได้หวีผม ไม่ได้ถักเปียเล็กๆ ที่สวยงาม!...

ซูเป่ายกมือลูบศีรษะ เกาะที่ประตูรถ "คุณลุงใหญ่คะ ซูเป่าไม่ลงไป ผมของซูเป่ายุ่งเหยิงไปหมด ฮือๆๆ!"

ประธานใหญ่ซู "..."

ยุ่งเหยิงที่ไหน...?

พอมองดูดีๆ ถึงได้รู้ตัว เด็กน้อยตัวอวบมีผมยุ่งเหมือนรังไก่ ไม่ได้หวีผม

"เอ่อ ไม่เป็นไร" ซูอี้ฉินยื่นมือลูบผมของเธอ หวังจะเกลี่ยผมที่ตั้งชี้ตรงกลางศีรษะให้เรียบ

แต่น่าเสียดาย ผมกระด้างนั้นยังคงตั้งชี้ กดไม่ลง

พอลูบแบบนี้ ผมยิ่งยุ่งกว่าเดิม

ซูเป่าลังเล "จริงๆ ไม่เป็นไรเหรอคะ?"

เธอเห็นพี่สาวนางฟ้าหลายคน ผมของพี่สาวนางฟ้ามีผีเสื้อด้วย

แต่ผมของเธอเหมือนรังไก่... ฮือฮือฮือ เธอไม่อยากลงไปแบบนี้

ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กน้อยตัวอวบย่นเป็นก้อน

ผู้หญิงล้วนรักสวย ไม่เกี่ยวกับอายุ

ซูอี้ฉินยิ้ม "งั้นคุณลุงใหญ่มัดผมให้ซูเป่านะ"

ซูเป่าพยักหน้าแรงๆ หลายครั้ง ค้นในกระเป๋าสะพายตัวเล็ก หยิบหนังยางสองเส้นออกมา

"คุณลุงใหญ่คะ ต้องมัดเป็นเปียสองข้างนะคะ!"

ซูอี้ฉินพยักหน้า

แค่เปียสองข้าง

ง่ายมากไม่ใช่หรือ

ห้านาทีต่อมา

เสื้อเชิ้ตของซูอี้ฉินถูกปลดกระดุมไปหนึ่งเม็ด เสื้อสูทถอดออก

แขนเสื้อก็พับขึ้น

เขาทุ่มเทให้กับการต่อสู้กับเส้นผมของซูเป่าจนเหงื่อท่วมตัว...

ซูเป่าเร่ง "คุณลุงใหญ่คะ เสร็จหรือยัง?"

เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาตามหน้าผากของซูอี้ฉิน "เตรียมตัว"

ซูเป่า "อื้มๆ! คุณลุงใหญ่มัดนานแบบนี้ ต้องมัดออกมาสวยมากๆ แน่เลย"

ซูอี้ฉิน "...อืม"

เขายอมเลิกดิ้นรน มองเปียสองเส้นของซูเป่าอย่างเงียบๆ

...อืม ดูดี

ไม่เลว

"เสร็จหรือยังคะ?" ซูเป่ายื่นมือไปสัมผัส

ซูอี้ฉินรีบคว้ามือเธอไว้ พูดว่า "เสร็จแล้ว อย่าไปจับนะ เดี๋ยวผมยุ่ง"

หยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "สวยมาก"

คนขับรถด้านหน้าแอบชำเลืองมองอย่างทนไม่ไหว

ซูอี้ฉินกระแอมเบาๆ สวมเสื้อสูทกลับ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต

"ไปกันเถอะ!"

ซูเป่าเชื่อฟังมาก พยักหน้าอย่างดีใจ

ไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกลุงแท้ๆ หลอก...

นอกประตูรถ

ทุกคนมองดูรถเมย์บัคสีดำที่ประตูทางเข้าอย่างใจจดใจจ่อ

เจ้าภาพจำรถของซูอี้ฉินได้แน่นอน แต่ทำไมรถจอดที่หน้าประตูตั้งห้านาทีแล้วไม่ขยับเลย?

พวกนักข่าวก็ชะเง้อมอง

ซูอี้ฉินไม่ลงจากรถ รถไม่ขับไป รถคันหลังก็ต้องรอเข้าแถว และบังเอิญเหลือเกิน รถคันหลังคือรถของตระกูลหลาน

พ่อของเสวี่ยเอ๋อร์ยกมือดูนาฬิกา พูดอย่างแปลกใจ "ประธานซูกำลังทำอะไรอยู่นะ"

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์กล่าว "งั้นพวกเราลงไปก่อนดีไหม!"

ดังนั้นครอบครัวของเสวี่ยเอ๋อร์จึงลงจากรถก่อน

เสวี่ยเอ๋อร์สวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวทรงหางปลาแบบยาว หางของกระโปรงลากไปบนพื้น ผมเกล้าอย่างเรียบร้อย สง่างามราวกับเจ้าหญิงน้อย

เมื่อเห็นเด็กหญิงน่ารักลงจากรถ นักข่าวในที่เกิดเหตุก็ตาโตด้วยความสนใจ ถ่ายรูปแชะๆๆ

ใบหน้าของเสวี่ยเอ๋อร์ฉาบด้วยรอยยิ้มเล็กๆ มือทั้งสองประสานกันที่หน้าท้อง ในใจรู้สึกดีใจมาก!

ดูเหมือนชุดที่เธอเลือกวันนี้สวยมากนะ!

ต้องเป็นเด็กที่สวยที่สุดในงานแน่นอน!

กำลังคิดอยู่ ประตูรถด้านหน้าก็เปิดออก

ซูอี้ฉินลงจากรถ ในทันใดนั้น กล้องทั้งหมดก็เชยชมเขาแชะๆๆ!

เสวี่ยเอ๋อร์เรียบร้อยทักทาย "สวัสดีค่ะคุณลุงซู!"

ซูอี้ฉินชะงัก ขมวดคิ้วมองเสวี่ยเอ๋อร์หนึ่งที ไม่ได้ตอบรับเธอ เพียงแค่ก้มลงยื่นมือเข้าไปในรถ

ใบหน้าของเสวี่ยเอ๋อร์แดงก่ำทันที เด็กๆ กำลังอยู่ในวัยที่ศักดิ์ศรีตื่นตัว เธอรู้สึกอับอายมาก

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ปลอบเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ ประธานซูอาจจะไม่ได้ยิน"

ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเสวี่ยเอ๋อร์แล้ว

นักข่าวเห็นท่าทางของซูอี้ฉิน ต่างถือกล้องอย่างตื่นเต้น

ซูอี้ฉินคือผู้นำของกลุ่มบริษัทตระกูลซู อาจกล่าวได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศจีนโดยไม่มีข้อโต้แย้ง!

ภายหลังเขามีลูกชายสองคน แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าภรรยาของประธานซูเลย

มีข่าวลือด้วยซ้ำว่าประธานซูไม่มีภรรยา แต่เด็กทั้งสองคนเกิดจากหลอดทดลอง และเป้าหมายของตัวตนของเด็กสองคนนี้ก็เพื่อหาคนที่เข้ากับซูจิ่นหยู ธิดาแห่งตระกูลซู...

ตอนนี้เห็นซูอี้ฉินยื่นมือเข้าไปในรถ ดูเหมือนจะช่วยใครบางคนลงมา ทุกคนจึงตื่นเต้น คิดว่าจะได้เห็นภรรยาของประธานซูที่เล่าลือกัน

แต่กลับเห็นเด็กน้อยชุดกระโปรงสีชมพูกระโดดลงมา

ซูอี้ฉินรับเธอไว้อย่างมั่นคง อุ้มเด็กด้วยมือเดียว อีกมือจัดเนกไท ก้าวขายาวๆ เข้าไปในงาน

ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ

เด็กน้อยในอ้อมแขนซูอี้ฉินมีผมยุ่งเป็นเปียสองข้าง สวมชุดกระโปรงเด็กธรรมดา และสะพายกระเป๋าผ้าเล็กๆ...

นี่มัน...

ไม่เข้ากับบรรยากาศงานเลย!

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า น่ารักมาก!

ประธานใหญ่หน้าเย็น คนว่ากันว่าเพียงแค่ประชุมก็จะเฉือนผิวผู้บริหารเป็นชั้นๆ บัดนี้กลับอุ้มเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มด้วยความเอ็นดู!

กล้องของนักข่าวทั้งหมดตามซูอี้ฉินและซูเป่าไป

"น้องน่ารัก มองนี่!"

"ว้าว เด็กน้อยสวยจัง!"

ซูเป่าหันไปมองทันที ชูมือเป็นรูปตัววีให้กล้อง

เธอยิ้มจนเห็นฟัน ตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ทั้งอ่อนโยนและน่ารัก ทำเอานักข่าวใจละลาย!

ซูอี้ฉินชะงัก หยุดเดิน

ดังนั้น ประธานใหญ่หน้าเย็นจึงอุ้มเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่ม ยืนบนพรมแดงให้คนถ่ายรูป

ซูอี้ฉินไม่ได้รังเกียจอะไร เมื่อก่อนซูจิ่นหยูถูกตระกูลซูซ่อนตัว จนตายก็ไม่ได้สัมผัสความเจริญรุ่งเรืองของโลก แม้แต่คนในโลกยังไม่รู้จักเธอเลย...

ตอนนี้ซูเป่าของพวกเขา สมควรให้ทั้งโลกรู้จัก — เธอคือเจ้าหญิงที่รักของตระกูลซู!

ครอบครัวของเสวี่ยเอ๋อร์ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังรู้สึกอึดอัดใจ

เสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกมีความสุขเมื่อกี้นี้ แต่พอเห็นซูเป่าถูกอุ้มโดยซูอี้ฉิน เป็นจุดสนใจของทุกคน ก็รู้สึกไม่มีความสุขอีกแล้ว

ทุกคนกำลังถ่ายรูปเธอเมื่อครู่นี้!

แต่พอซูเป่ามา ก็แย่งความสนใจของเธอไปทั้งหมด

เสวี่ยเอ๋อร์มองผมยุ่งเหยิงของซูเป่าและชุดกระโปรงธรรมดา นี่ไม่สามารถเทียบกับเธอได้เลย ทำไมทุกคนยังบอกว่าเธอน่ารัก เพราะเธอมีลุงที่เก่งกาจหรือ?

เสวี่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปาก เดินเข้าไปใกล้ทำหน้าตกใจ

เธอยกมือปิดปากยิ้ม ล้อเล่น "อ้าว ซูเป่า ทำไมผมของเธอน่าเกลียดจัง เธอมัดเองเหรอ? ให้พี่มัดให้ไหม!"

"พี่รู้จักมัดผมตั้งแต่สามขวบแล้วนะ! เห็นผมของพี่วันนี้ไหม สวยใช่ไหมล่ะ! พี่ทำเองนะ!"

ทุกคนมองไปที่ผมของเสวี่ยเอ๋อร์โดยอัตโนมัติ...

เอ่อ ทรงผมเจ้าหญิง พร้อมกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อคริสตัลหลายอัน

ผู้ใหญ่ยังทำเองไม่ได้เลย เด็กอย่างเธอ...คงทำไม่ได้หรอกมั้ง?

เสวี่ยเอ๋อร์เห็นสายตาทุกคนกลับมาที่เธออีกครั้ง ก็รู้สึกมีความสุขมาก…