ตอนที่ 362 การพนันหินที่เทียนหนาน

ตอนที่ 362 การพนันหินที่เทียนหนาน

เซี่ยวชิงเสวียนพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าคนในบริษัทฉันไม่พอ ฉันจะเปิดรับสมัครผู้บริหารที่มีประสบการณ์จากข้างนอกเพิ่มค่ะ! จะพยายามจัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จสรรพก่อนที่เราจะออกเดินทางไปหยุนหนาน"

"ถึงแม้ตระกูลหานจะยอมแพ้ต่อหน้า แต่เราก็ยังต้องระวังการลอบกัดลับหลังนะคะ! คุณ ซืออวี่ และคุณน้าต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด!"

เฉินหยางพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ในตอนนั้นเอง เขาได้รับสายจากฟางหรูเยียน "เฉินหยาง พวกเราพบว่าไป๋เหวินซิ่วขับรถหนีไปอย่างลนลานแล้ว จะให้ฉันสกัดเธอไว้ไหม?"

เฉินหยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง เมื่อไป๋เสี่ยนจงล้มลง ตระกูลไป๋ก็พังพินาศย่อยยับไปแล้ว ไป๋เหวินซิ่วที่เป็นแค่ผู้หญิงคนเดียวคงไม่สามารถก่อคลื่นลมอะไรได้อีก

"ไม่ต้องไปยุ่งกับเธอ! ปล่อยเธอไปเถอะ!"

วันรุ่งขึ้น เฉินหยางเดินทางไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์บริษัทที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยมีทนายความที่เซี่ยวชิงเสวียนจัดหามาให้คอยดูแล ยุ่งวุ่นวายอยู่ทั้งวันกว่าจะจัดการเสร็จสิ้น

ในขณะเดียวกัน เซี่ยวชิงเสวียน, เซี่ยชิวถง, หลิวหม่านนี และฉินหนาน ต่างก็ระดมทีมบริหารจากบริษัทของตัวเองมาช่วยเฉินหยางจัดการเรื่องการส่งมอบงาน ท้ายที่สุดเมื่อคนยังไม่พอ เซี่ยวชิงเสวียนจึงตัดสินใจเปิดรับสมัครผู้จัดการมืออาชีพจากภายนอก กว่าทุกอย่างจะลงตัวก็ผ่านไปสามวันแล้ว เฉินหยางและเซี่ยวชิงเสวียนได้นัดแนะกับคนอื่นๆ ไว้ว่าจะออกเดินทางไปหยุนหนานในวันพรุ่งนี้

เช้าวันต่อมา หลังจากเฉินหยางกินมื้อเช้าเสร็จ เซี่ยวชิงเสวียนก็มาถึงพอดี วันนี้เธอสวมชุดลำลองสีเบจ มัดผมหางม้า ดูสดใสและสวยสะพรั่งราวกับวัยรุ่น

เฉินหยางนั่งที่ตำแหน่งผู้โดยสารข้างคนขับ ทั้งคู่เดินทางไปที่สนามบิน และพบว่าเจี่ยงหว่านเอ๋อกับฮั่วซือเถียนมาถึงก่อนล่วงหน้าแล้ว เจี่ยงหว่านเอ๋อสวมชุดทำงานสีดำขับเน้นให้ดูเป็นผู้หญิงเก่งและทะมัดทะแมง ส่วนฮั่วซือเถียนสวมชุดเดรสเจ้าหญิง แต่งตัวราวกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ผู้โดยสารในอาคารผู้โดยสารต่างพากันลอบมองหญิงสาวทั้งสามคนไม่วางตา

ฮั่วซือเถียนเห็นปฏิกิริยาของฝูงชนก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก

"ไอ้เจ้าอ้วนยังไม่มาเหรอ?"

เจี่ยงหว่านเอ๋อบอกว่า "ยังไม่เห็นเขาเลยค่ะ!"

สิ้นเสียงของเธอ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง "เฉินหยาง! เฉินหยาง!"

ทุกคนหันไปมอง เห็นไอ้เจ้าอ้วนปาดเหงื่อพลางวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ข้างกายเขามีชายหนุ่มอีกคน สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมสีเทา ปรากฏว่าเป็น ซ่งเสี่ยวฮุย

"เฉินหยาง พี่ซ่งเขาไปหยุนหนานบ่อยน่ะครับ เขาคุ้นเคยที่นั่นยิ่งกว่าบ้านตัวเองเสียอีก พอเขารู้ว่าพวกเราจะไป เลยขอมาจอยด้วยคน!"

เฉินหยางพยักหน้ายิ้ม "มีพี่ซ่งไปด้วย พวกเราคงเบาแรงไปได้เยอะเลยครับ!"

เจี่ยงหว่านเอ๋อและฮั่วซือเถียนต่างก็รู้จักซ่งเสี่ยวฮุยผ่านทางเฉินหยางอยู่แล้ว ทุกคนจึงทักทายกันพอเป็นพิธี เมื่อได้ยินเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่อง ทุกคนก็ผ่านด่านตรวจความปลอดภัยและเดินเข้าสู่ประตูทางออกขึ้นเครื่อง

ผ่านไปชั่วโมงกว่า เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเถิงชง เฉินหยางและเซี่ยวชิงเสวียนเดินออกมาจากสนามบิน บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่สวมชุดพื้นเมืองหลากสีสัน และมีชาวเมียนมาเดินผ่านไปมาเป็นระยะ

เซี่ยวชิงเสวียนกล่าวว่า "เดี๋ยวฉันไปเจรจากับซัพพลายเออร์ก่อนนะคะ พวกคุณไปเที่ยวกันก่อนเถอะ แล้วค่อยไปเจอกันที่โรงแรม!"

เฉินหยางบอกว่า "ผมไปเป็นเพื่อนคุณเอง!"

ใบหน้าของเซี่ยวชิงเสวียนเผยรอยยิ้มอันหวานหยดย้อยออกมา

เจี่ยงหว่านเอ๋อเสริมว่า "ยังไงทุกคนก็ไม่มีธุระอะไรด่วนอยู่แล้ว สู้รอให้ชิงเสวียนจัดการธุระเสร็จก่อน แล้วพวกเราค่อยไปเที่ยวพร้อมกันดีกว่าค่ะ!"

ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกัน จากนั้นจึงเรียกแท็กซี่สองคันมุ่งหน้าไปยังบริษัทคู่ค้าของเซี่ยวชิงเสวียนทันที

เมื่อถึงหน้าบริษัท เฉินหยางและคนอื่นๆ ไม่ได้ตามเข้าไป แต่เลือกที่จะรอที่ร้านกาแฟริมถนน ส่วนเซี่ยวชิงเสวียนเดินเข้าไปเจรจากับหุ้นส่วนเพียงลำพัง

ผ่านไปชั่วโมงกว่า เซี่ยวชิงเสวียนก็เดินออกมาด้วยท่าทางปลาบปลื้ม เฉินหยางและคนอื่นๆ รีบเข้าไปหาทันที

เฉินหยางถามว่า "ตกลงกันเรียบร้อยไหม?"

"เรียบร้อยค่ะ" เซี่ยวชิงเสวียนยิ้มอย่างสดใส "ซัพพลายเออร์รายนี้เป็นรายที่แกร่งที่สุดในบรรดาสิบกว่ารายที่บริษัทเราดิวด้วย คุณภาพหยกของเขาก็ดีที่สุด แต่ตอนนี้พอราคาหยกในตลาดโลกพุ่งสูงขึ้น เขาเลยอยากจะขึ้นราคาวัตถุดิบอีก 30%"

"ฉันกล่อมจนตกลงกันได้ สรุปคือได้ราคาถูกกว่าเดิมอีก 10% ค่ะ!"

ทุกคนต่างพากันชื่นชมในความสามารถของเธอ

เจี่ยงหว่านเอ๋อหัวเราะ "เฉินหยางมีคู่คิดที่ดีอย่างชิงเสวียนแบบนี้ ต่อไปหน้าที่การงานไม่รุ่งโรจน์ก็ให้มันรู้ไป!"

เฉินหยางหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ซ่งเสี่ยวฮุยเอ่ยว่า "เฉินหยาง คุณหนูเซี่ยว นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ผมมีเพื่อนที่รู้จักแถวนี้ พอเขารู้ว่าพวกเรามา เขาเลยอยากจะเลี้ยงต้อนรับพวกเราสักหน่อย พวกคุณจะไปไหม? หรือจะกลับไปกินอะไรง่ายๆ ที่โรงแรมดี?"

เซี่ยวชิงเสวียนหันไปมองเฉินหยางโดยสัญชาตญาณ เฉินหยางยิ้มแล้วบอกว่า "ในเมื่อเขามีน้ำใจ พวกเราก็ไปร่วมงานเลี้ยงเถอะครับ!" เขาคิดว่ามีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกคนก็เหมือนมีทางเพิ่มขึ้นอีกสาย หากเพื่อนของซ่งเสี่ยวฮุยมีศักยภาพพอ ในอนาคตอาจจะได้เป็นพาร์ทเนอร์ส่งวัตถุดิบให้เซี่ยวชิงเสวียนเพิ่มอีกคนก็ได้

ซ่งเสี่ยวฮุยยิ้มบางๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดคุยไม่กี่ประโยค

ผ่านไปสิบกว่านาที รถเบนซ์นับสิบคันขนาบข้างรถเบนท์ลีย์สีน้ำเงิน ค่อยๆ มาจอดลงข้างๆ พวกเขา

ประตูรถเบนท์ลีย์เปิดออก ชายวัยกลางคนอายุประมาณ 40 กว่าปีเดินลงมา เขาหัวล้านนิดๆ สวมแว่นสายตา ใส่เสื้อเชิ้ตลายทาง ท่าทางใจดี เมื่อเห็นซ่งเสี่ยวฮุยเขาก็รีบยื่นมือออกมาแต่ไกล

"น้องซ่ง นายทำแบบนี้ไม่ถูกนะ! มาถึงที่นี่ทำไมไม่บอกพี่ล่วงหน้าสักคำล่ะ? พี่จะได้ไปรับที่สนามบินไง!"

ซ่งเสี่ยวฮุยจับมือกับเขาพลางยิ้ม "ไม่อยากกวนพี่น่ะครับ!" เขาแนะนำให้ทุกคนรู้จัก "นี่คือประธานบริษัทหยกเม่าหลิน คุณเจิ้งเม่าหลินครับ! เขามีบริษัทหยกขนาดกลางอยู่ที่นี่"

"ส่วนนี่คือเพื่อนสนิทของผม..."

เจิ้งเม่าหลินทักทายและจับมือกับเฉินหยางและคนอื่นๆ อย่างกระตือรือร้น

เมื่อเขารู้ว่าเซี่ยวชิงเสวียนคือนักสะสมและผู้เชี่ยวชาญด้านอัญมณีหยกชั้นแนวหน้าของประเทศ เขาก็ตกตะลึงอย่างมาก รีบดันแว่นตาขึ้นแล้วอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณคือคุณหนูเซวียนเซวียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกท่านนั้นจริงๆ เหรอครับ?"

เซี่ยวชิงเสวียนยิ้มอย่างถ่อมตัว "มิบังอาจค่ะ ก็แค่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้างเล็กน้อย"

เจิ้งเม่าหลินเลื่อมใสเธอจนแทบจะกราบกราน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างเสียดาย "น่าเสียดายจริงๆ ที่บริษัทของเจิ้งคนนี้สเกลเล็กเกินไป คงส่งวัตถุดิบให้บริษัทคุณได้แค่พอใช้สักสองเดือนเท่านั้นเอง"

"ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ต่อให้ผมไม่ได้กำไร ผมก็ต้องร่วมมือกับคุณแน่นอน!"

หากเขาได้ร่วมงานกับเซี่ยวชิงเสวียน ชื่อเสียงของเขาจะพุ่งพรวด และการจะทำเงินในอนาคตก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

เซี่ยวชิงเสวียนยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันนะคะ!"

มื้อเที่ยงเจิ้งเม่าหลินจัดเตรียมไว้ที่โรงแรมระดับห้าดาว หลังจากทุกคนอิ่มหนำสำราญแล้ว ซ่งเสี่ยวฮุยก็ถามว่า "พี่เจิ้ง ช่วงนี้ตลาดพนันหินที่นี่คึกคักไหมครับ?"

"เพื่อนๆ ของผมส่วนใหญ่เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก มาถึงหยุนหนานทั้งทีถ้าไม่ได้เล่นพนันหินสักหน่อย คงถือว่ามาไม่ถึงครับ!"

เจิ้งเม่าหลินหัวเราะ "พวกคุณมาได้จังหวะพอดีเลย สองวันก่อนที่เหมืองเก่าแม่น้ำอู้วลู่ ในเมียนมา เพิ่งขุดพบหินดิบ กว่าหมื่นตัน และทยอยขนส่งมาถึงที่นี่แล้วครับ!"

"มีนักเล่นบางคนเปิดเจอแจ็คพอตไปบ้างแล้ว! ได้ไปหลักล้าน หลักสิบล้านกันหกเจ็ดคนเลยทีเดียว! ตอนนี้ทุกคนบ้าคลั่งกันไปหมดแล้ว! ผมเองก็ทุ่มลงไปสามสิบล้านแล้วเหมือนกัน แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของโชคเลย!"

เจิ้งเม่าหลินพูดพลางส่ายหัวและทอดถอนใจ ดวงตาของซ่งเสี่ยวฮุยเป็นประกาย จ้องมองไปที่เฉินหยาง

"เฉินหยาง นายประเมินของเก่าเก่งขั้นเทพ ไม่รู้ว่าเรื่องพนันหินเนี่ย นายจะมีดวงเหนือมนุษย์เหมือนกันหรือเปล่า?"

จบติน 362