บทที่ 710 - ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่! คุมตัวตามกฎหมาย!

บทที่ 710 - ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่! คุมตัวตามกฎหมาย!

ตำรวจที่ติดตามมาด้วยต่างหน้าซีดเผือด ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย ไม่มีใครกล้าขยับตัวอีก บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

หน้าอกของฉีต้งเหว่ยกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย เขาพยายามข่มความปั่นป่วนในใจอย่างสุดความสามารถ เขารู้ดีว่าหากปะทะกันตรงๆ ในตอนนี้ จะทำให้หน่วยเฉพาะกิจตกเป็นรอง หรืออาจถึงขั้นทำให้คดีหยุดชะงักไปเลย

เขาเป็นลูกน้องที่หยางเทียนฝึกมากับมือ สิ่งที่เขาเชื่อมั่นที่สุดไม่ใช่เล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง แต่เป็นตราตำรวจบนหมวก กฎหมายในใจ และอุดมการณ์ที่หยางเทียนยึดมั่นมาตลอด นั่นคือการปฏิบัติหน้าที่อย่างตงฉิน และไม่เกรงกลัวต่อผู้มีอำนาจ

เมื่อชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียทั้งหมดแล้ว เขาจึงจำต้องงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา เพื่อคานอำนาจกับผู้มีอิทธิพลที่อยู่ตรงหน้า

ฉีต้งเหว่ยเงยหน้าขึ้นสบตาฉือเจิ้งหยาง แววตาเปิดเผย ทุกถ้อยคำล้วนหนักแน่นและทรงพลัง ทำลายความเงียบงันลง

"ท่านเลขาธิการฉือ คดีนี้ไม่ใช่คดีอาญาธรรมดาในท้องที่ แต่เป็นคดีอาญาข้ามพรมแดนรายใหญ่ที่กองบังคับการมณฑลสั่งการให้ดูแลเป็นพิเศษ โดยมีท่านรองผู้บังคับการมณฑลหยางเทียนเป็นผู้นำหน่วยเฉพาะกิจ รับผิดชอบการสืบสวนทั้งหมดด้วยตัวเองครับ"

"ขั้นตอนการทำคดีและปฏิบัติการบังคับใช้กฎหมายทั้งหมด ล้วนอยู่ภายใต้การสั่งการโดยตรงจากกองบังคับการมณฑล ไม่ขึ้นตรงต่อการแทรกแซงของระดับเมือง"

"หลักฐานที่เกี่ยวข้องกับเกาเฉียงนั้นชัดเจน ขั้นตอนการออกหมายเรียกก็ถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบทุกประการครับ"

เขาจงใจเน้นย้ำสถานะของหยางเทียน เพื่ออาศัยอำนาจของกองบังคับการมณฑลและความน่าเชื่อถือของหยางเทียน มากดดันการก้าวก่ายอำนาจของอีกฝ่าย และสร้างเกราะคุ้มกันให้กับการปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้องตามกฎหมายในครั้งนี้

แต่ใครจะรู้ว่า ทันทีที่พูดจบ บนใบหน้าของฉือเจิ้งหยางก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

รอยยิ้มนั้นทั้งเย็นชาและเยาะเย้ย แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและหยามเหยียดของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน เขาไม่ได้เห็นหัวหน่วยเฉพาะกิจของกองบังคับการมณฑล และยิ่งไม่เห็นหัวหยางเทียนเลยแม้แต่น้อย

ฉือเจิ้งหยางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงดูแคลนและไม่แยแส ทุกถ้อยคำล้วนอาบยาพิษ เหยียดหยามต่อหน้าธารกำนัลอย่างไม่เกรงใจ

"หยางเทียนน่ะเหรอ? หึ"

"ก็แค่ตำรวจระดับล่างที่มาจากชนบทคลุกฝุ่น มีความสามารถอะไรนักหนา?"

"อายุน้อยแต่อยู่ในตำแหน่งสูง คนนอกมองว่าอนาคตไกล แต่จริงๆ แล้วก็แค่พวกเกาะกิ่งไม้สูง อาศัยเส้นสายเจริญก้าวหน้าเท่านั้นแหละ"

"ถ้าไม่ได้อำนาจของตระกูลจางจิงเชวี่ย คู่หมั้นของเขาคอยหนุนหลังและปูทางให้ล่ะก็!"

"ลำพังตัวเขาเอง ชาตินี้อย่างมากก็เป็นได้แค่ผู้ช่วยตำรวจธรรมดาๆ ที่วิ่งเต้นสืบคดีอยู่ในแนวหน้า แค่ประตูของกองบังคับการมณฑลก็ยังไม่มีปัญญาเฉียดเข้าใกล้ด้วยซ้ำ แล้วจะเอาอะไรมาสืบคดีใหญ่ ควบคุมการบังคับใช้กฎหมาย?"

"ถ้าว่ากันด้วยอำนาจและบารมีจริงๆ เขายังไม่คู่ควรจะมายืนอยู่ต่อหน้าฉันด้วยซ้ำ!!"

คำพูดเพียงไม่กี่คำ ล้วนเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ทุกถ้อยคำคือการปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง และการเหยียบย่ำหยางเทียนอย่างไม่ใยดี

เปรี้ยง—!

คำพูดนี้ดังก้องราวกับสายฟ้าฟาดอยู่ข้างหูของฉีต้งเหว่ย

พริบตาเดียว ความอดทน ความยับยั้งชั่งใจ และความระมัดระวังในแววตาของฉีต้งเหว่ยก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาบาดกระดูกและเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว

ในใจของตำรวจหน่วยเฉพาะกิจทุกคน หยางเทียนคือความเชื่อมั่นและแบบอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้

เขาไม่มีเส้นสาย ไม่มีคนหนุนหลัง ก้าวขึ้นมาจากสถานีตำรวจระดับล่างทีละก้าว

อาศัยความสามารถในการสืบสวนที่แท้จริง ไขคดีปริศนาและคดีใหญ่ๆ มาแล้วนับไม่ถ้วน ฝังรากลึกในแนวหน้า ไม่หวั่นเกรงต่ออันตราย ไม่เกรงกลัวผู้มีอิทธิพล ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัว

เขายืนอยู่แถวหน้าสุดของความยุติธรรมและกฎหมายเสมอ

หยางเทียนในใจของฉีต้งเหว่ยนั้น ศักดิ์สิทธิ์ เปิดเผย และยิ่งใหญ่ ไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้าย หรือดูหมิ่นแม้แต่ครึ่งคำ!

คนอื่นจะสงสัยในคดี จะสงสัยในการปฏิบัติหน้าที่ก็ได้ แต่จะมาดูหมิ่นความบริสุทธิ์และอุดมการณ์ของหยางเทียนไม่ได้เด็ดขาด!

คำพูดดูถูกเหยียดหยามของฉือเจิ้งหยางที่วางตัวอยู่เหนือกว่า ได้ไปสะกิดเกล็ดย้อนของฉีต้งเหว่ยเข้าอย่างจัง!

นายตำรวจหนุ่มที่แต่เดิมยังคงอดกลั้นและระมัดระวัง รังสีรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ความระแวดระวัง ความเกรงใจเรื่องลำดับขั้น และข้อจำกัดเรื่องอำนาจก่อนหน้านี้ มลายหายไปจนหมดสิ้น!

ฉีต้งเหว่ยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง รังสีความเฉียบขาดแผ่ซ่านออกมาจนหมด

เขายืนตัวตรงราวกับหอก สายตาคมกริบดุจใบมีด จ้องเขม็งไปที่ฉือเจิ้งหยางเบื้องหน้า เสียงของเขาดุดันและเฉียบขาด ทุกถ้อยคำล้วนหนักแน่น

"ท่านเลขาธิการฉือ! กรุณาระวังคำพูดด้วย!"

"ท่านหัวหน้าหยางไต่เต้ามาจากผู้ช่วยตำรวจระดับล่าง ตำรวจท้องที่ จนสร้างผลงานโดดเด่น ไขคดีใหญ่ๆ มาได้มากมาย สิ่งที่เขาใช้คือความสามารถในการสืบสวนที่ยอดเยี่ยม อุดมการณ์ของตำรวจที่เปิดเผย และความกล้าหาญที่จะรับผิดชอบในการชนกับตอ!"

"ทุกย่างก้าวในการเลื่อนตำแหน่งของเขา ทนต่อการตรวจสอบขององค์กร ทนต่อการพิจารณาทางกฎหมาย และทนต่อการตรวจสอบของทุกคนได้!"

"ท่านอยู่ในตำแหน่งสูง กุมอำนาจตรวจสอบ แต่กลับไม่ทำหน้าที่ด้วยความยุติธรรม กลับใช้ชาติกำเนิดมาตัดสินคน ใช้เส้นสายมาประเมินความสามารถ ดูถูกผู้นำของกองบังคับการมณฑล และใส่ร้ายเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายแนวหน้าอย่างหน้าไม่อาย!"

"คำพูดและการกระทำเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าหน้าที่รัฐด้านการเมืองและกฎหมาย และยิ่งไม่คู่ควรที่จะมาพูดถึงเรื่องการควบคุมดูแลการบังคับใช้กฎหมาย!"

เมื่อพูดจบ ฉีต้งเหว่ยก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหันขวับกลับไปหาตำรวจหน่วยเฉพาะกิจที่ยืนอึ้งอยู่ด้านหลัง และออกคำสั่งเสียงเข้ม

"ทุกคนฟังคำสั่ง! ไม่ต้องสนใจการแทรกแซงของผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง! ปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย! นำตัวผู้ต้องสงสัย เกาเฉียง กลับไปที่หน่วยเฉพาะกิจเพื่อสอบสวนและตรวจสอบเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งดังกังวาน หนักแน่นและชัดเจน!

แม้ตำรวจที่อยู่ด้านหลังจะยังคงตกใจ แต่พวกเขาก็ได้สติกลับมาทันที ก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกัน แววตามุ่งมั่น พุ่งตรงไปยังเกาเฉียงที่นั่งอยู่บนโซฟาตำแหน่งประธาน

นี่คือท่าทีที่เด็ดขาดในการฉีกหน้า และต่อต้านผู้มีอำนาจระดับสูงอย่างแข็งกร้าว!

บรรดาเจ้าหน้าที่วัยกลางคนในชุดแจ็กเก็ตสีเข้มที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกต่างก็หน้าเปลี่ยนสี พากันลุกขึ้นยืน สายตาดุดันจับจ้องไปที่กลุ่มของฉีต้งเหว่ย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมา

เกาเฉียงที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนหน้านี้ยังมีแววตาหวาดหวั่นซ่อนอยู่

แต่พอได้ยินฉือเจิ้งหยางดูถูกหยางเทียน และใช้อำนาจกดดันหน่วยเฉพาะกิจ เขาก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง คิดว่าวันนี้ต้องรอดปลอดภัยแน่ๆ

แต่เมื่อเห็นฉีต้งเหว่ยใช้กำลังข่มขู่ และยืนกรานจะจับตัวเขาไปให้ได้ สีหน้าของเขาก็กลายเป็นสีเขียวคล้ำทันที ปลายนิ้วกำถ้วยชาแน่น แววตาแฝงไปด้วยความอำมหิตและเหี้ยมโหด

ฉือเจิ้งหยางยิ่งหน้าดำคร่ำเครียด

เขาคือผู้ทรงอิทธิพลแห่งคณะกรรมการประจำพรรคเมืองอวี้จาง และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของเมือง ข้าราชการระดับรองทิงที่มีอำนาจที่แท้จริง กุมอำนาจสูงสุดของระบบตำรวจ อัยการ ศาล และยุติธรรมทั่วทั้งเมือง ถือเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของระบบตำรวจในอวี้จางทั้งหมด

คืนนี้เขามานั่งเป็นประธานกดดันด้วยตัวเอง เดิมทีคิดว่าคงจะสามารถทำให้ตำรวจหนุ่มจากกองบังคับการมณฑลหวาดกลัว ขัดขวางการออกหมายเรียกกลางดึก รักษาเกาเฉียงไว้ และควบคุมสถานการณ์ที่เขาวางหมากไว้ได้อย่างง่ายดาย

คิดไม่ถึงเลยว่า หัวหน้าหน่วยเฉพาะกิจคนหนึ่ง จะกล้าต่อปากต่อคำกับเขาต่อหน้าธารกำนัล กล้าขัดแย้งกับเขา และเพิกเฉยต่ออำนาจของเขา แถมยังยืนกรานจะบุกเข้ามาจับกุมคนตามกฎหมายอีก!

นี่ไม่ใช่แค่การเพิกเฉยต่อคำสั่งของเขา แต่เป็นการตบหน้าเขาอย่างจัง และเหยียบย่ำอำนาจบารมีที่เขาสั่งสมมานานหลายปี!

แววตาของฉือเจิ้งหยางทอประกายวาวโรจน์ รังสีความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจแผ่ซ่านออกมาอย่างเต็มที่

เขาก้าวเท้าออกไป ขวางหน้าตำรวจกับเกาเฉียงไว้

กางแขนออก ขัดขวางอย่างแข็งกร้าว ท่าทางดุดันถึงขีดสุด ไม่ยอมถอยให้แม้แต่น้อย

"ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครกล้า!"

"วันนี้มีฉันอยู่ที่นี่ พวกแกอย่าหวังว่าจะพาเกาเฉียงไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!"

บรรยากาศระเบิดออก ความขัดแย้งพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดทันที!

อำนาจสองระดับ ความยุติธรรมทางกฎหมาย และอำนาจมืดในระบบราชการ กำลังเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือดในห้องรับแขกของวิลล่าหรูแห่งนี้!

ฉีต้งเหว่ยแววตาเย็นชาถึงกระดูก ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับฉือเจิ้งหยางที่กำลังโกรธจัด น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเยือกเย็น เป็นการออกคำเตือนครั้งสุดท้ายต่อหน้าทุกคน

"ฉือเจิ้งหยาง!"

"คุณในฐานะผู้นำด้านการเมืองและกฎหมาย รู้อยู่เต็มอกว่าพวกเรากำลังปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย แต่กลับขัดขวางและแทรกแซงการบังคับใช้กฎหมายของตำรวจฝ่ายสืบสวนคดีอาญาอย่างมุ่งร้าย!"

"ตาม 'กฎหมายว่าด้วยการลงโทษการจัดการความสงบเรียบร้อยแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน' และระเบียบการบังคับใช้กฎหมายของตำรวจประชาชน พฤติกรรมของคุณเข้าข่ายความผิดฐานขัดขวางเจ้าพนักงานของรัฐในการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายแล้ว!"

"ผมขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย! หลีกทางเดี๋ยวนี้! หากคุณยังดื้อดึงขัดขวางกระบวนการยุติธรรม ผมจะดำเนินมาตรการบังคับคุมตัวคุณข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ และนำตัวคุณกลับไปสอบสวนพร้อมกันทันที!"

(จบแล้ว)