บทที่ 640 ความขัดแย้งภายใน 5C จะลุยต่อหรือพอแค่นี้? ลุย!

บทที่ 640 ความขัดแย้งภายใน 5C จะลุยต่อหรือพอแค่นี้? ลุย!

จินหนานทำท่าครุ่นคิด “ดูเหมือนอิสราเอลไม่ได้มีความคิดจะถอนกำลังออกจากพื้นที่พิพาทฟาร์มกอร์จิงเลย คงกะจะงัดกับเราให้ถึงที่สุดสินะ”

พูดจบ เขาก็ประสานมือเข้าหากัน ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความคาดหวังนิด ๆ: “แล้วทางจอร์แดนล่ะ?”

ม่อเจ๋อส่ายหน้า ยิ้มขื่น ๆ: “ทหารสักนาย รถถังสักคัน เครื่องบินสักลำ ก็ไม่ขยับเลยครับ คงโดนอเมริกากดดันจนต้องวางตัวเป็นกลางในเรื่องนี้แล้วล่ะครับ”

“บ้าชะมัด!”

หลินรุ่ยเบ้ปาก ฉากหลังของเขาดูเป็นงานมงคลสุด ๆ กำแพงสีขาวติดอักษร “ซวงสี่[1]” สีแดงหรา แถมยังมองเห็นรูปถ่ายพรีเวดดิ้งวางอยู่ตรงหัวเตียงลาง ๆ ช่างขัดกับสีหน้าเซ็งเป็ดของเขาตอนนี้ซะเหลือเกิน

“ได้ยินไหมเนี่ย? เราอุตส่าห์ไปแย่งพื้นที่ แย่งทรัพยากรให้ ‘พันธมิตร’ เครื่องบินเราก็เสี่ยงตายอยู่บนฟ้า แต่พวกเขากลับ!” หลินรุ่ยแค่นหัวเราะเยาะ อารมณ์เดือดดาลแทบจะทะลุจอออกมา “ไม่ขยับทหารสักคน ไม่ขับรถสักคัน เครื่องบินก็ไม่เอาขึ้นสักลำ! วางตัวเป็นกลาง? เป็นเต่าหดหัวเพราะกลัวอเมริกาขู่เนี่ยนะ? สมองพวกมันทำด้วยอะไรวะ? คืออยากได้ผลประโยชน์ แต่ไม่ยอมเสี่ยงอะไรเลยงั้นสิ?”

จินหนานเม้มปาก ความหวังริบหรี่ในใจดับวูบลง กลายเป็นเสียงถอนหายใจแบบไร้เสียง

เขาประเมินความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวของอัมมานสูงเกินไปจริง ๆ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เขาประเมินอิทธิพลของวอชิงตันที่มีต่ออัมมานต่ำเกินไป

ความนิ่งเฉยของจอร์แดน ทำให้เรื่องที่ควรจะเป็น “ปฏิบัติการร่วม” กลายมาเป็น “โชว์เดี่ยว” ของกลุ่มทหารรับจ้าง 5C ในพริบตา สถานการณ์ทางยุทธศาสตร์ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว

“แล้วเราจะลุยยังไงต่อดี?” เสียงของเยว่เชียนซาน ผู้บัญชาการกองบินดังขึ้น ฉากหลังเป็นห้องบรรยายสรุปชั่วคราวในสนามบิน มีแผนที่การบินแขวนอยู่บนกำแพง แล้วยังแว่วเสียงทดสอบเครื่องยนต์เจ็ตดังมาแต่ไกล

คิ้วเขาขมวดเข้าหากันเป็นปม ยิงคำถามเข้าเป้าตรงประเด็น: “วันนี้เราก็ถือว่าได้ถล่มหน้าตากองทัพอากาศพวกเขาไปแล้ว ผลงานไม่เลวเลย แล้วพรุ่งนี้ล่ะ จะทิ้งระเบิดต่อไหม? ถ้าลุยต่อ จะจัดลำดับความสำคัญของเป้าหมายกับความหนักหน่วงยังไง? ถ้าทางบกไม่บุกตาม พึ่งแค่กองกำลังทางอากาศอย่างเดียว คงจะเผด็จศึกยากนะ”

คำถามของเขาเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในสระน้ำที่กำลังกระเพื่อมอยู่แล้ว

“ผมว่า พอแค่นี้เถอะ” เสียงของหวังเหลยแทรกเข้ามา “เราก็บรรลุเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ไปได้ส่วนหนึ่งแล้วนะ ได้โชว์พาวเวอร์ พิสูจน์เครดิตแล้ว คนทั้งโลกก็ได้เห็นแล้วว่า 5C พูดคำไหนคำนั้น กล้าไปแหย่รังแตน จอร์แดนปอดแหกเอง เรื่องนี้จะมาโทษเราไม่ได้หรอก ในสายตาสังคม เราคือลูกผู้ชายตัวจริง ส่วนพวกนั้นน่ะขี้ขลาด”

“ผมเห็นด้วยกับพี่หวังนะ” เหลยหู่กอดอกพิงพนักเก้าอี้ ฉากหลังเป็นแสงไฟสลัว ๆ กับชั้นวางอุปกรณ์ที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ “การโจมตีทางอากาศที่ไม่มีกองกำลังทางบกคอยสนับสนุน มันก็เหมือนเอาหมัดไปชกทรายนั่นแหละ ดูตื่นเต้นดี แต่ความเสียหายจริง ๆ มันไม่เยอะหรอก”

“คนของเราก็มีน้อยอยู่แล้ว ถ้าต้องไปลุยยกพลขึ้นบก ไปเจอกับแนวป้องกันของกองทัพบกอิสราเอลที่เป็นมหาอำนาจระดับภูมิภาค... นั่นมันงานหยาบเลยนะ ความสูญเสียอาจจะบานปลายกว่าที่คิดไว้เยอะ”

หน้าจอของสือเหล่ยดูเงียบสงบที่สุด เขาใช้นิ้วเคาะขมับตัวเองจนเป็นนิสัย พลางวิเคราะห์ว่า: “ถ้ามองจากมุมของความคุ้มค่ากับการลงทุน และการควบคุมความเสี่ยงล้วน ๆ การหยุดปฏิบัติการทางทหารสเกลใหญ่ แล้วเปลี่ยนมาใช้วิธีเผชิญหน้ากันกับการเจรจา น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้นะ”

“เราได้ ‘ผลพลอยได้จากการโฆษณา’ ไปตั้งเยอะแล้ว แล้วการที่จอร์แดนไม่ยอมลงสนาม ก็กลายเป็น ‘ข้ออ้างสวย ๆ’ ให้เราลงจากเวทีได้แบบไม่เสียฟอร์ม ลูกค้าหน้าใหม่ทั่วโลกเขาก็คงเข้าใจแหละ ก็แหม ‘พันธมิตร’ ดันมาตกม้าตายเองนี่นา”

ในหน้าจอวิดีโอ ผู้บัญชาการเหล่าทัพคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย หรือไม่ก็พูดสนับสนุน

ความรู้สึกทางลบแบบ “ได้ไม่คุ้มเสีย” “เพื่อนร่วมทีมพาซวย” กำลังแผ่กระจายไปทั่วแกนนำระดับบัญชาการของ 5C

มันก็เหมือนอารมณ์ตอนเล่นเกมแบบทีม แล้วเราแบกทีมอยู่คนเดียว ส่วนอีกสี่คนยืนดูตาปริบ ๆ นั่นแหละ ความอึดอัดและไร้กำลังแบบนี้มันบั่นทอนกำลังใจชั้นดีเลย

จินหนานนั่งฟังเงียบ ๆ ปลายนิ้วกลับมาเคาะโต๊ะแบบไม่รู้ตัวอีกครั้ง แต่จังหวะแอบเร็วกว่าเดิมนิดหน่อย

ความเห็นของผู้บัญชาการทุกคนมีเหตุมีผลมาก หรือจะบอกว่าเป็นทางเลือกที่มีสติที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้เลยก็ว่าได้

มีอยู่แวบหนึ่ง ที่ใจเขาเองก็แอบหวั่นไหวเหมือนกัน การที่ต้องเอาทหารรับจ้างทั้งกลุ่มไปเสี่ยงตายต่อเนื่อง เพียงเพื่อพันธมิตรที่มัวแต่ลังเล มันคุ้มเหรอ?

สงครามครั้งนี้ เราประเมินสถานการณ์ผิดไปตั้งแต่แรกหรือเปล่า?

แต่ความหวั่นไหวนี้ก็เกิดขึ้นแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

สายตาของเขากวาดมองไปที่วิดีโอคอลทุกหน้าจอ มองใบหน้าที่ดูร้อนรน สิ้นหวัง หรือไม่ก็กำลังรอคอยการตัดสินใจชี้ขาดจากเขา

ตอนที่ตัดสินใจร่วมมือกับจอร์แดน และกระโดดเข้ามาเอี่ยวกับปัญหาพื้นที่ทับซ้อนฟาร์มกอร์จิง มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินค่าจ้างก้อนโต แต่มันเป็นก้าวสำคัญที่จะทำให้ 5C ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีโลก ในฐานะ “สุดยอดนักแก้ปัญหาระดับโลก”

นี่มันเรื่องของความน่าเชื่อถือ และยังเป็นกฎเหล็กของการเอาชีวิตรอดอีกต่างหาก ในวงการทหารรับจ้าง การ “ถอย” ทั้งที่ยังทำงานไม่เสร็จสมบูรณ์ บางทีอาจจะทำให้เสียชื่อเสียงยิ่งกว่าการพ่ายแพ้ยับเยินซะอีก

“ยิงธนูออกไปแล้ว ไม่มีทางหันหัวลูกศรกลับมาได้”

เสียงของจินหนานไม่ดัง แต่กลับกลบเสียงแทรกทั้งหมดได้อย่างชัดเจน ก้องกังวานไปทั่วห้องสวีท เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบดั่งมีด

“คำนี้ เราเคยพูดกันก่อนจะเริ่มลงมือไปแล้ว ตอนนี้ ผมขอพูดอีกครั้ง”

เขาเว้นจังหวะ เพื่อให้ทุกคำกระแทกเข้าไปในใจ:

“ท่าทีของจอร์แดนมันน่าผิดหวังจริง ๆ นั่นแหละ แถมยังทำเอาแผนเป๊ะ ๆ ที่เราวางไว้พังไม่เป็นท่า แต่ว่านะ สงครามมันไม่ใช่บทละคร และเพื่อนร่วมงานก็ใช่ว่าจะพึ่งพาได้เสมอไป 5C ของเรา ไม่เคยฝากความหวังของชัยชนะไว้กับคนอื่นอยู่แล้ว”

เขาหันไปทางเยว่เชียนซาน: “การโจมตีทางอากาศ ไม่ใช่แค่ต้องลุยต่อ แต่ต้องจัดหนักกว่าเดิม ปรับลำดับความสำคัญของเป้าหมาย: ระยะแรก ทำลายสถานีเรดาร์ ฐานยิงขีปนาวุธต่อสู้อากาศยาน และศูนย์บัญชาการสื่อสารของกองทัพอิสราเอลในรัศมี 100 กิโลเมตรรอบ ๆ ฟาร์มกอร์จิงให้ราบคาบ”

“ระยะที่สอง โฟกัสไปที่กองกำลังยานเกราะ ฐานปืนใหญ่ และเส้นทางส่งกำลังบำรุงที่พวกเขากำลังระดมพลกันมา เราต้องใช้การโจมตีทางอากาศที่แม่นยำและรุนแรงอย่างต่อเนื่อง ค่อย ๆ กะเทาะและทำลายระบบป้องกันของอิสราเอลในพื้นที่ฟาร์มออกทีละชั้น เหมือนปอกหอมหัวใหญ่!”

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับทุกคน: “ก่อนที่รัฐบาลจอร์แดนจะเปลี่ยนท่าทีอย่างชัดเจน และสั่งให้กองทัพเคลื่อนพล ผมเห็นด้วยว่า เราจะไม่เอากองกำลังทางบกอันมีค่าของเราไปเสี่ยงบุกปะทะตรง ๆ ง่าย ๆ”

ท้ายที่สุด สายตาของเขาก็ลึกล้ำและหนักแน่นขึ้น: “ส่วนเรื่องจอร์แดน ผมจะไปคุย ไปกดดันพวกเขากับมือเอง การเมืองในประเทศพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งเป็นแผ่นเดียวกันหรอก ทั้งราชวงศ์ กองทัพ รัฐสภา ประชาชน ต่างก็มีความต้องการของตัวเอง การที่เราโจมตีทางอากาศอย่างต่อเนื่องทั้งวันนี้ พรุ่งนี้ และมะรืนนี้ การที่เราโชว์ให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและศักยภาพของเรา นี่แหละคือตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี”

“เมื่อเราทำลายภัยคุกคามจากอิสราเอลลงได้จริง ๆ เมื่อกระแสสังคมในจอร์แดนลุกฮือขึ้นเพราะความ ‘เหยาะแหยะ’ ของรัฐบาล... แรงกดดันทั้งหมดก็จะตีกลับไปหาพวกเขาเอง การจะบีบให้จอร์แดนยอมลงสนาม มันต้องใช้ชั้นเชิงกับความอดทนสักหน่อย”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า:

“พี่น้องทุกคน การจะท้อแท้ บ่นนู่นบ่นนี่ ผมเข้าใจได้ แต่ขอให้จบแค่นี้ นับตั้งแต่เครื่องบินรบลำแรกของเราบินข้ามพรมแดนไป ไฟสงครามก็ถูก 5C ของเราจุดขึ้นมาด้วยมือแล้ว ถ้ามาดับไฟเอาตอนนี้ สิ่งที่จะเหลือทิ้งไว้ก็มีแต่ซากปรักหักพัง เสียงหัวเราะเยาะที่เราทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วก็ความคลางแคลงใจอย่างหนักจากลูกค้าในอนาคต”

[1] มงคลคู่