บทที่ 520 หน้าด้านเกินไป หมดหนทางเยียวยา

บทที่ 520 หน้าด้านเกินไป หมดหนทางเยียวยา

“ดังนั้น ในนามของรัฐบาลอินเดียและกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอินเดีย ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า” เสียงของราชตเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว ทุกถ้อยคำหนักแน่นดั่งค้อนเหล็กที่ตอกลงบนพื้น:

“แผนการโจมตีด้วยขีปนาวุธที่ถูกระงับไปก่อนหน้านี้ จะเริ่มดำเนินการอีกครั้งในทันที! และครั้งนี้ เราจะกำหนดเวลาที่ชัดเจน!”

“ในวันนี้ เวลา 17.00 น. ตรง อินเดียจะใช้กองกำลังโจมตีเชิงยุทธศาสตร์อันแข็งแกร่ง ยิงขีปนาวุธนำวิถีล้ำสมัยจำนวนหลายลูก พุ่งเป้าไปยังรังของผู้ก่อการร้าย 5C บนคาบสมุทรเอลมาอาน!”

“เป้าหมายของเรามีเพียงหนึ่งเดียว: ขุดรากถอนโคนมะเร็งร้ายที่บ่อนทำลายความมั่นคงในภูมิภาคและระดับโลกให้สิ้นซาก อย่างหมดจด และถาวร! ทำให้สิ่งอำนวยความสะดวกของกลุ่มก่อการร้ายบนคาบสมุทรเอลมาอานกลายเป็นเศษฝุ่นในหน้าประวัติศาสตร์ หลังเวลา 17.00 น. เป็นต้นไป!”

“อินเดีย พูดจริงทำจริง!”

เมื่อการประกาศสิ้นสุดลง ราชตก็ไม่ได้สนใจสีหน้าของบรรดานักข่าวที่นั่งอยู่ด้านล่าง ซึ่งมีทั้งตกตะลึง ตื่นเต้น หรือสงสัยผสมปนเปกันไป เขาหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงภาพแผ่นหลังที่ “เด็ดเดี่ยวแน่วแน่”

ได้ผล ชะงัดนัก อย่างน้อยก็ภายในประเทศอินเดีย

กระแสสังคมอินเดียที่เดิมทีเริ่มจะสั่นคลอนและเต็มไปด้วยข้อกังขาเพราะข่าวลือเรื่อง “เรือระเบิดตัวเอง” จู่ ๆ ก็ถูกปลุกให้เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ด้วย “ระเบิดลูกใหญ่” อย่าง “ขีปนาวุธตอนห้าโมงเย็น”!

“ฉันว่าแล้ว! อินเดียจะมีปัญหาได้ยังไง! ฝีมือ 5C ล้วน ๆ!”

“เรือดำน้ำนิวเคลียร์ระเบิดตัวเอง? ตลกน่า! ‘อริหันต์’ ของเราต้องกำลังดำดิ่งอยู่ในทะเลลึก เตรียมพร้อมที่จะมอบการโจมตีที่รุนแรงที่สุดอยู่แน่ ๆ!”

“5C เลวทรามเกินไปแล้ว! มาหลอกพวกเรา แถมยังปล่อยข่าวลืออีก! ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!”

“ห้าโมงเย็น! ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์! ฉันเตรียมแชมเปญไว้รอแล้ว!”

“หลังห้าโมงเย็น คนทั้งโลกจะได้เห็นจุดจบของการท้าทายอินเดีย!”

“ฉันอยากเห็นวิดีโอที่ผู้บัญชาการ 5C คุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่หน้าธงชาติของเรา!”

“อินเดียไม่มีทางแพ้! เมื่อก่อนไม่เคย ตอนนี้ก็ไม่ อนาคตก็ยิ่งไม่มีทาง!”

“ขอไลก์ให้กระทรวงกลาโหมเลย! ตอบสนองรวดเร็ว โต้กลับได้เฉียบขาด! นี่แหละความสง่างามของประเทศมหาอำนาจ!”

“ประสิทธิภาพระดับอินเดีย อันดับหนึ่งของโลก! บอกว่าจะตีตอนห้าโมง ก็คือห้าโมง!”

บนโซเชียลมีเดีย คอมเมนต์ของชาวเน็ตอินเดียเทคะแนนเสียงสนับสนุนอย่างบ้าคลั่งไปในทิศทางเดียวกันอีกครั้ง เสียงตั้งคำถามถูกกลบมิดและถูกคนส่วนใหญ่ที่พร้อมใจกันหลอกตัวเองมองข้ามไปอย่างรวดเร็ว

“ความคึกคะนองหมู่” ระลอกใหม่ได้กลบความสับสนชั่วขณะก่อนหน้านี้จนมิด กระแสชาตินิยมลุกโชนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ภายใต้แรงกระตุ้นสองประสาน ทั้งจาก “การใส่ร้ายป้ายสีจากภายนอก” และ “การลงทัณฑ์ที่กำลังจะมาถึง”

ทว่า ในเวทีความคิดเห็นระดับนานาชาติ ปฏิกิริยากลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“เมื่อพิจารณาจากประวัติ ‘ความน่าเชื่อถือ’ ของรัฐบาลอินเดียในอดีต แค่งานแถลงข่าวที่ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันเลย มันเอามาเป็นข้ออ้างไม่ได้หรอก”

“ฉันไม่เชื่อสักคำ พวกเขาปฏิเสธเรื่องอุบัติเหตุ แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่าเรือดำน้ำยังอยู่ พวกเขาประณามว่า 5C โกหก แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่า 5C ‘ขอเจรจาสันติภาพ’ เหมือนกัน ดีแต่พูดทั้งนั้น”

“อินเดียกำลังสร้างเรื่องตลกระดับโลกแห่งศตวรรษนี้ และพยายามใช้คำโกหกคำโต มาปิดบังคำโกหกคำก่อนหน้า”

“รอดูต่อไปเถอะ อินเดียผลักดันความขัดแย้งของตัวเองกับ 5C ไปถึงจุดที่ต้องใช้ ‘การกระทำจริง’ เพื่อพิสูจน์แล้วว่าใครกันแน่ที่โกหก ห้าโมงเย็นเหรอ? จะรอดู”

“อุตสาหกรรมการผลิตของอินเดียอาจจะพูดยาก แต่ความสามารถในการสร้างเรื่อง ‘ชัยชนะ’ กับ ‘วิกฤต’ นี่ ‘ระดับโลก’ จริง ๆ เพียงแต่ความเป็น ‘ระดับโลก’ ที่ว่า มันถูกสร้างอยู่บนปราสาททรายก็แค่นั้น”

“ประเทศที่แม้แต่สถานะเรือดำน้ำของตัวเองยังไม่กล้าเปิดเผย แต่กลับประกาศว่าจะยิงขีปนาวุธข้ามทวีปโจมตีเนี่ยนะ? แค่นี้ก็ฟังดูย้อนแย้งสุด ๆ แล้ว”

ชาวเน็ตทั่วโลก รวมถึงนักสังเกตการณ์ระดับนานาชาติ และนักวิจารณ์ทางการทหารหลายคน ต่างแสดงท่าทีเคลือบแคลงสงสัยอย่างมากต่อ “การแก้ข่าว” และ “คำขู่ใหม่” ของอินเดีย

ท่าทีแข็งกร้าวที่ไร้ซึ่งหลักฐานเชิงประจักษ์ของรัฐบาลอินเดีย ประกอบกับเหตุการณ์ที่โดนตราหน้าเรื่อง “ระเบิดตัวเอง” ก่อนหน้านี้ ทำให้ความน่าเชื่อถือของพวกเขาในระดับสากลดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด

หลายคนมองว่า นี่เป็นเพียง “การดิ้นรนเอาตัวรอด” อีกครั้งของอินเดียเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความอับอายขายหน้าครั้งใหญ่ จุดประสงค์ก็เพื่อรักษาเสถียรภาพของการปกครองภายในประเทศ มากกว่าที่จะมีความสามารถ หรือกล้าที่จะเปิดฉากโจมตีด้วยขีปนาวุธที่ไม่อาจคาดเดาผลลัพธ์ได้ในเวลา 17.00 น. จริง ๆ

ในขณะที่ฝั่งรัฐบาลและสื่อกระแสหลักของอินเดีย ก็กลับมาเปิดโหมด “เลือกรับข้อมูลข่าวสาร” อย่างชำนาญอีกครั้ง โดยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นคำวิจารณ์เสียดสีและข้อกังขาที่สมเหตุสมผลจากนานาชาติ และดำดิ่งอยู่กับโลกแห่ง “ความสามัคคีร่วมใจต้านภัยพาล” และ “เฝ้ารอเสียงกัมปนาทตอนห้าโมงเย็น” ที่พวกเขาเพ้อฝันขึ้นมาเอง

เรื่องตลกที่เกิดจากความขัดข้องทางเทคนิค กำลังเร่งความเร็วเข้าสู่จุดวิกฤตที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ยิ่งขึ้น สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่นาฬิกาแขวนผนัง เฝ้ารอเวลาห้าโมงเย็นที่จะมาถึง

คาบสมุทรเอลมาอาน ศูนย์บัญชาการฐานทัพเขต 515

บนหน้าจอหลักในห้องโถง การแสดง “ความชอบธรรมอย่างเต็มเปี่ยม” “ความเจ็บปวดอย่างสุดแสน” และ “ความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่” ของรัฐมนตรีกลาโหมอินเดีย ราชต เพิ่งจะจบลง

โม่เจ๋อจ้องมองหน้าจอ สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความตกตะลึง ขบขันในตอนแรก กลายเป็นความรู้สึกระอาใจจนแทบจะชาชิน

เขาส่ายหน้าช้า ๆ ถอดแว่นตาออก แล้วนวดสันจมูกที่เริ่มปวดตุบ ๆ

“ช่าง... หน้าด้านจนถึงขีดสุดจริง ๆ สามารถเมินเฉยต่อกฎฟิสิกส์และตรรกะได้ทุกรูปแบบเลย” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี ทางฝั่งนี้เอาหลักฐานไปปาใส่หน้าแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ยอมรับ กลับยังกล้าตีโพยตีพายกลับมาอย่างหน้าด้าน ๆ ประกาศว่าจะเอาคืนให้หนักกว่าเดิม “ความสามารถในการรับมือกับความกดดัน” และ “ความสามารถในการแต่งเรื่อง” ขนาดนี้ ทำเอาคนทำงานสายเทคนิคและยึดถือตรรกะอย่างเขาถึงกับต้องยอมศิโรราบ

“โดนตบจนหน้าสั่นขนาดนั้น ยังกล้าบอกว่าคันหน้า เลยจะยื่นหน้ามาให้ตบอีกฉาดใหญ่... ห้าโมงเย็นงั้นเหรอ?” โม่เจ๋อสวมแว่นตาอีกครั้ง แววตาเบื้องหลังเลนส์เปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและคมกริบ “ได้ ฉันอยากจะเห็นกับตาเหมือนกัน ว่าคราวนี้อินเดียจะงัดมุก ‘ยอดเยี่ยมไร้เทียมทาน’ อะไรออกมาโชว์อีก”

“ลูกพี่ พวกแอดมินระบบหลังบ้านของโซเชียลมีเดียใหญ่ ๆ เริ่มรู้ตัวกันแล้วครับ พวกมันลบป้ายประกาศที่เราแปะไว้จนหมด แล้วก็แบน ‘บัญชีต้องสงสัย’ ที่โพสต์ด่าแรง ๆ ไปเพียบเลย จะให้เล่นพวกมันต่อไหมครับ?” สมาชิกคนหนึ่งหันมาขอคำแนะนำ ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย

โม่เจ๋อโบกมือ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น: “ไม่ต้องแล้ว ไปต่อปากต่อคำกับพวกที่เอาแต่หลอกตัวเองว่าชนะ มันเสียเวลาและเปลืองสมองเปล่า ๆ สิ่งที่จะทำให้คู่ต่อสู้แบบนี้หุบปากได้จริง ๆ ไม่เคยเป็นแค่ตัวหนังสือหรือข้อมูลหรอก แต่มันคือปืนและไฟ คือกำลังรบที่เหนือกว่าต่างหาก ‘การตอบโต้’ ของเรา กำลังเดินทางไปแล้ว”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เปลี่ยนหัวข้อสนทนา และถามถึงเรื่องที่สำคัญกว่า: “ลูกพี่จินหนานกับกองพันรบพิเศษ ตอนนี้ถึงไหนแล้ว?”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบการสื่อสารรีบดึงข้อมูลขึ้นมา แล้วรายงานว่า: “ยืนยันจากสัญญาณพิกัดที่ส่งกลับมาทางช่องทางลับเมื่อห้านาทีก่อน เจ้าหน้าที่ทุกนายเดินทางถึงสนามบินนานาชาติจิบูตีอย่างปลอดภัยแล้วครับ กำลังรอขึ้นเครื่องแบ่งเป็นกลุ่ม ๆ ตามแผนที่วางไว้ ไม่เป็นที่ผิดสังเกตแต่อย่างใดครับ”

“ดี” โม่เจ๋อพยักหน้า สายตาหันกลับไปมองโลโก้กระทรวงกลาโหมอินเดียบนหน้าจออีกครั้ง ด้วยแววตาลึกล้ำ