บทที่ 17 - เจตจำนงสังหารแห่งฟ้าดินและมนุษย์!!

บทที่ 17 - เจตจำนงสังหารแห่งฟ้าดินและมนุษย์!!

ครืน!

ในชั่วพริบตานั้น

ฟ้าดินสั่นสะเทือน

พลังอันแข็งแกร่งถึงขีดสุดได้ก่อให้เกิดพายุหมุนอันกว้างใหญ่

กวาดล้างเมฆอสูรที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าไปในพริบตา

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น มนุษย์มดปลวกผู้นี้มีระดับการฝึกตนเพียงแค่เสวียนเซียนขั้นสูงสุดเท่านั้นไม่ใช่หรือ!"

กลางเวหา นัยน์ตาเรียวยาวของฉงหมิงหดตัวลงอย่างรุนแรง

ทันทีที่หมัดนี้ปรากฏขึ้น หว่างคิ้วของมันก็รู้สึกเจ็บปวดแปลบขึ้นมา

เจตจำนงแห่งหมัดอันยิ่งใหญ่ไพศาลนั้น ทำให้มันแทบไม่กล้ามองตรงๆ

มนุษย์ระดับเสวียนเซียนตัวเล็กๆ ผู้นี้ ในเวลานี้กลับสามารถระเบิดพลังที่เหนือกว่าระดับการฝึกตนของตัวเองออกมาได้มากมายมหาศาล

ในเวลานี้

ในสายตาของฉงหมิงผู้เป็นต้าหลัวขั้นสูงสุด

กลับมองเห็นบางสิ่งที่ไม่ธรรมดา

ตัวมันซึ่งเป็นถึงเทพอสูรแห่งสวรรค์ กลับไม่ได้รับการสนับสนุนจากเจตจำนงอันสูงสุดแห่งสวรรค์

แต่กลับเป็นโจวหยวนผู้นั้น

ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนมีบารมีสวรรค์อันยิ่งใหญ่คอยหนุนหลัง

ในหมัดนี้ ราวกับแฝงไว้ด้วยเจตจำนงสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด

แฝงไว้ด้วยความเร้นลับของฟ้าดิน ดุจดวงดาวเคลื่อนคล้อย ทะเลดาวหมุนวน

แฝงไว้ด้วยกระแสหลักแห่งมนุษยชาติ ความเชื่อมั่นของมนุษย์นับร้อยล้าน

แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นของผืนปฐพี ทว่ากลับดูอ้างว้างและเก่าแก่ไร้ที่สิ้นสุด

นี่คือเจตจำนงสังหารที่เกิดจากการผสานรวมของฟ้า ดิน และมนุษย์อย่างแท้จริง!!!

แม้กระทั่งบรรดายอดฝีมือระดับจินเซียน ไปจนถึงไท่อี่จินเซียนของเผ่าอสูร หรือแม้แต่ฉงหมิงซึ่งเป็นระดับต้าหลัว

ล้วนหน้าเปลี่ยนสีในวินาทีนี้!

ฟ้าดินพลิกคว่ำ

ขุนเขานับไม่ถ้วนพังทลาย นกและสัตว์ป่าต่างแตกตื่นวิ่งหนี

ทว่ากลับไม่มีที่ให้หลบซ่อน

ดั่งคำกล่าวที่ว่า

สวรรค์บังเกิดเจตจำนงสังหาร ดวงดาวเคลื่อนคล้อย

ปฐพีบังเกิดเจตจำนงสังหาร มังกรและงูผงาดขึ้นจากดิน

มนุษย์บังเกิดเจตจำนงสังหาร ฟ้าดินพลิกคว่ำ

ก็ไม่เกินจริงเลย!

ปราณวิญญาณอันไร้จุดสิ้นสุดระเบิดออก ปราณอสูรที่ปกคลุมอยู่กลางเวหาถูกกดทับจนสลายไปในพริบตา

รอยประทับหมัดเมื่อถูกซัดออกไป ก็เริ่มขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากพุ่งผ่านระยะทางหลายหมื่นลี้!

มันก็กลายเป็นรอยประทับหมัดขนาดยักษ์ที่มีความกว้างหลายหมื่นลี้ไปแล้ว

ภายใต้เจตจำนงอันเย็นชาและเด็ดเดี่ยวของโจวหยวน

มันพกพาเจตจำนงสังหารอันยิ่งใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง!

รอยประทับหมัดขนาดยักษ์พุ่งเข้าชนกองทัพเผ่าอสูรอย่างรุนแรง

"มีลิขิตสวรรค์หนุนหลังแล้วอย่างไร"

"ข้าคือเทพอสูรแห่งสวรรค์ ปฏิบัติตามราชโองการขององค์เทียนตี้!"

"ไม่สนว่าเจ้าจะมีลิขิตสวรรค์ หรือมีกระแสหลักอันใด!"

"ทั้งหมดล้วนต้องยอมสยบอยู่แทบเท้าเผ่าอสูรของข้า"

ฉงหมิงฝืนระงับความไม่สบายใจเอาไว้

ขณะที่เสียงดังกึกก้อง ปราณอสูรอันเก่าแก่และยิ่งใหญ่ก็กวาดออกไป บดบังท้องฟ้าแห่งนี้ในพริบตา

ในขณะเดียวกัน ข้างกายของมันก็เกิดระลอกคลื่นในอากาศ

กระบี่โบราณสีม่วงอมเขียวขนาดเจ็ดนิ้วเศษเล่มหนึ่ง ปรากฏขึ้น

"พรสวรรค์เช่นนี้ หากต้องตายไปคงน่าเสียดาย มิสู้มาเข้าร่วมกับเผ่าอสูรของข้าดีหรือไม่"

ฉงหมิงเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นดุจเหล็กกล้า ทว่าในคำพูดกลับแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเดือดพล่าน

"เข้าร่วมกับเผ่าอสูรของเจ้างั้นหรือ"

แววตาของโจวหยวนลึกล้ำ พลังหมัดในตอนนั้นกลับยิ่งหนักหน่วงขึ้นไปอีก "เผ่าอสูรของเจ้าคู่ควรหรือ!!!!"

ฉงหมิงแค่นเสียงเย็นชา ทว่าไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก

เมื่อจิตใจขยับ กระบี่น้อยสีม่วงอมเขียวก็แทงทะลุความว่างเปล่าในบริเวณนี้ไปแล้ว

กระบี่โบราณส่องประกายวูบวาบ ฉีกกระชากทุกสิ่งในพริบตา

ลางๆ นั้น มันแฝงไว้ด้วยปราณเกิงจินที่แหลมคมไร้เทียมทาน

ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ครอบคลุมทั้งสิบทิศของจักรวาล

พุ่งตรงเข้าใส่รอยประทับหมัดขนาดยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามา!

ครอบคลุมทั้งห้วงเวลา อดีตและอนาคต หรือแม้กระทั่งทุกมิติ

กระบี่โบราณเล่มนี้ แท้จริงแล้วคือของวิเศษแต่กำเนิดระดับสูง!

เผ่าอสูรอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้างก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย

เมื่อเห็นว่าการโจมตีร่วมกันก่อนหน้านี้ไม่ได้ผล พวกมันก็รู้ตัวดี

จึงหยุดโจมตี แล้วเปลี่ยนมาตั้งรับแทน

เห็นเพียงอสูรยักษ์รูปร่างกำยำตนหนึ่ง แววตาสว่างวาบ

ตราประทับขนาดเล็กสลักอักษรโบราณปรากฏขึ้น

อักษรบนนั้นคือคำว่า "จ้ง (หนัก)"

อสูรที่เรียกตราประทับนี้ออกมา พลังอสูรทั่วร่างเดือดพล่าน และหลั่งไหลเข้าไปในตราประทับอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นตราประทับก็เริ่มขยายตัวขึ้นอย่างไม่มีขีดจำกัด

จนมีขนาดใหญ่โตมหาศาล ครอบคลุมกองทัพเผ่าอสูรเอาไว้ทั้งหมดในพริบตา

ฉงหมิงเป็นฝ่ายรุก เผ่าอสูรตนอื่นเป็นฝ่ายรับ

การประสานงานเช่นนี้ ช่างสอดคล้องและเข้าขากันอย่างยิ่ง

วิ้ง วิ้ง

เมื่อตราประทับขนาดเล็กนั้นหมุนวน

ก็มีแสงสีทองสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากตราประทับ

แสงเทพไหลรินราวกับสายธารสวรรค์

เพียงชั่วพริบตา ฟ้าดินแห่งนี้ก็เปลี่ยนไป

แสงสีทองนี้ราวกับปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง

แม้จะมีเพียงสายเดียว แต่ในพริบตาก็แยกตัวออกเป็นนับหมื่นสาย

ครอบคลุมทุกสิ่ง ห่อหุ้มทุกสรรพสิ่ง บรรจุทุกสรรพสิ่ง

แสงสีทองนี้ถึงกับครอบคลุมเผ่าอสูรทั้งหมดที่อยู่ที่นี่เอาไว้!

รวมถึงท้องฟ้าทั้งหมดก็ปรากฏแสงสีทองเปล่งประกายออกมา

ราวกับถูกฉาบไว้ด้วยชั้นทองคำ

นี่ก็คือของวิเศษแต่กำเนิดระดับสูงเช่นกัน

บนเขาโส่วหยาง มนุษย์มากมายเมื่อเห็นของวิเศษแต่กำเนิดระดับสูงทั้งสองชิ้นนี้ต่างก็หน้าเปลี่ยนสี

นี่คือของวิเศษแต่กำเนิดระดับสูงเชียวนะ ทั่วทั้งโลกหงฮวงก็มีอยู่ไม่มากนัก

ในตอนนั้นทุกคนต่างรู้สึกปวดใจ จับจ้องการปะทะกันระหว่างโจวหยวนและเผ่าอสูรมากมายด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

ทว่าในวินาทีต่อมา

กลับทำให้มนุษย์มากมายต้องเบิกตาตากว้างด้วยความตกตะลึง

เห็นเพียงกระบี่น้อยสีม่วงอมเขียวที่ส่องประกายวูบวาบนั้น

พกพาพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าปะทะกับรอยประทับหมัดขนาดยักษ์พร้อมกับเสียงหวีดหวิว!

ก็เกิดเสียงปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว!

ราวกับสายฟ้านับหมื่นเส้นระเบิดขึ้นพร้อมกัน

เสียงระเบิดดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง

รอบๆ บริเวณที่ทั้งสองปะทะกัน มีมิติพังทลายลงอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นหลุมดำอันน่าสะพรึงกลัวหลายแห่ง

ฝุ่นควันจางหาย แสงเทพสลายไป

รอยประทับหมัดนั้นยังคงขยายตัวและกดทับลงมาอย่างรุนแรง

ผลลัพธ์ของการปะทะกันระหว่างทั้งสองฝ่าย กลับกลายเป็นว่ากระบี่เทพชั้นสูงถูกปัดกระเด็นตกลงมา

โจวหยวนจ้องมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างเงียบๆ ทว่าไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

โจวหยวนในเวลานี้

เป็นตัวแทนของความเชื่อมั่นอันสูงสุดของเผ่ามนุษย์นับร้อยล้าน

เจตจำนงของเผ่ามนุษย์นับร้อยล้านที่รวมตัวกัน เสริมพลังให้กับการโจมตีในครั้งนี้

การที่จะกดข่มยอดฝีมือระดับต้าหลัว และของวิเศษระดับสูงได้นั้น

ถือเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว

หากไม่ได้มีตำแหน่งจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามนุษย์ โจวหยวนก็ไม่อาจดึงเอาพลังแห่งมนุษยชาติมาใช้ได้เช่นนี้

ทว่าภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้

ไม่เพียงแต่สร้างความตกตะลึงให้กับเผ่ามนุษย์ แต่ยังทำให้เผ่าอสูรนับไม่ถ้วนต้องหวาดผวาเช่นกัน

ในฐานะกองทัพใต้บังคับบัญชาของฉงหมิง

พวกมันย่อมรู้ถึงความแข็งแกร่งของผู้เป็นนายดี

ระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นสูงสุด พร้อมกับของวิเศษแต่กำเนิดระดับสูง

ต่อให้เป็นระดับต้าหลัวทั่วไป เกรงว่าก็คงไม่อาจรับการโจมตีเมื่อครู่นี้ได้อย่างง่ายดายแน่

แต่ทว่า มนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้นี้กลับทำได้

แถมยังสามารถกดข่มผู้เป็นนายของพวกมันได้อีกด้วย

"ในรอยประทับหมัดนี้แฝงไว้ด้วยกระแสหลักแห่งมนุษยชาติ!"

"ท่านฉงหมิง โปรดช่วยข้าคุ้มครองกองทัพอสูรด้วย!"

อสูรยักษ์ตนนั้นก็มีสีหน้าหวาดผวาเช่นกัน มันคุ้นเคยกับฉงหมิงยิ่งกว่าเผ่าอสูรตนอื่นๆ

การโจมตีเมื่อครู่นี้ ฉงหมิงใช้พลังอย่างสุดความสามารถแล้วอย่างชัดเจน

ในตอนนี้มันไม่กล้าประมาทอีกต่อไป รีบหันไปมองฉงหมิงด้วยสีหน้าร้อนรน

"ได้!"

ฉงหมิงไม่สนใจความตกตะลึงในใจ หรือแม้กระทั่งของวิเศษที่ถูกปัดกระเด็นไป

พลังอสูรทั่วร่างเดือดพล่าน พุ่งตรงเข้าไปยังตราประทับคำว่า "จ้ง" ในพริบตา

ในขณะนั้นเอง บนท้องฟ้า

รอยประทับหมัดอันดุดันและน่าสะพรึงกลัวจนไม่อาจจินตนาการได้ ก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมาอย่างรุนแรง

พกพาความเชื่อมั่น ความโกรธแค้น และความปรารถนาที่จะแก้แค้นของมนุษย์นับไม่ถ้วน

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

โดยมีเขาโส่วหยางเป็นศูนย์กลาง อาณาเขตรัศมีหลายแสนลี้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ในวินาทีที่รอยประทับหมัดร่วงหล่นลงมา

ไม่รู้ว่ามีรอยแยกมิติปรากฏขึ้นมากี่แห่ง จากนั้นก็พังทลายลง และกลายเป็นความว่างเปล่า

ท้องฟ้าเบื้องบนราวกับย้อนกลับไปสู่ยุคเริ่มต้นของการสร้างโลก

วินาทีต่อมาก็ราวกับจะเกิดการสร้างธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ขึ้นมาใหม่

ปัง!

ท่ามกลางแสงและเงาที่ทับซ้อนกัน ตราประทับคำว่าจ้งที่เปล่งประกายแสงสีทอง

ก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา!

ต่อให้มีฉงหมิงและเผ่าอสูรมากมายร่วมมือกันเสริมพลัง

แต่ก็ยังคงต้านทานเอาไว้ไม่ได้!!!!!

[จบแล้ว]