บทที่ 370 - เขตแดนอันแข็งแกร่งเหนือจินตนาการ!

บทที่ 370 - เขตแดนอันแข็งแกร่งเหนือจินตนาการ!

ปฐมาจารย์ขอบเขตราชันอริยะทั้งร้อยคนแห่งเผ่าเทพ เดินทางผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายมายังดาวเคราะห์สิ่งมีชีวิตธรรมดาดวงหนึ่ง นามว่าดาวสือต่าน

ไม่ว่าจะเป็นปฐมาจารย์หลัวซือผู้เป็นผู้นำ หรือปฐมาจารย์อีกเก้าสิบเก้าคนที่เหลือ ไม่มีผู้ใดคิดว่าศึกครั้งนี้จะมีความเสี่ยงใดๆ เลย

ท้ายที่สุดแล้ว

ต่อให้เผ่าพันธุ์มนุษย์จะส่งกองกำลังที่แข็งแกร่งกว่าพวกมันมา ต่อให้ปฐมาจารย์ทั้งหมดจะเทหมดหน้าตัก อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงเอาชนะ แต่ไม่อาจสังหารพวกมันทั้งร้อยคนได้หรอก

อีกทั้งเหตุการณ์เช่นนั้นก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริง

ในยามที่สองเผ่าพันธุ์ทำสงครามกัน เผ่ามารย่อมจ้องตะครุบเหยื่ออยู่อีกฝั่ง ทั้งสองฝ่ายจึงไม่มีทางที่จะไม่ระวังตัว

การส่งปฐมาจารย์ออกมาร้อยคนพร้อมกัน ก็นับว่าถึงขีดสุดแล้ว

ดังนั้น ในสายตาของเหล่าปฐมาจารย์เผ่าเทพ ด้วยกองกำลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ผลลัพธ์ของศึกในครั้งนี้ ไม่ใช่ชัยชนะอย่างงดงามของเผ่าเทพ ก็ต้องเป็นการต่อสู้อย่างสูสีคู่คี่เท่านั้น

ไม่มีทางเกิดผลลัพธ์เป็นประการที่สามอย่างแน่นอน

ทว่าก็ต้องคำนึงด้วยว่ามีปฐมาจารย์สิบคนร่วงหล่นไปแล้ว แม้เหล่าปฐมาจารย์จะเหยียดหยามศัตรูในเชิงกลยุทธ์ ทว่าในแง่ยุทธวิธีพวกมันก็ยังคงให้ความสำคัญตามสมควร

เพื่อป้องกันไม่ให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ซุกซ่อนกองกำลังที่เหนือความคาดหมาย ปฐมาจารย์ทั้งร้อยจึงแฝงตัวเข้ามาบนดาวสือต่านอย่างเงียบงัน รอคอยให้ยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์มาติดกับด้วยตนเอง

และยังเตรียมพร้อมที่จะหลบหนีทันที หากพบความผิดปกติใดๆ

วันหนึ่ง

เจียงเหิงเดินทางมายังห้วงดาราเบื้องนอกดาวสือต่าน ตามข้อมูลที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ให้มา

"พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่!"

เจียงเหิงเอ่ยจบ ก็เคลื่อนย้ายมิติอย่างต่อเนื่อง มุ่งหน้าเข้าใกล้ดาวสือต่านอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

เขาก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือน่านฟ้าของดาวสือต่านอย่างกะทันหัน

ยานลาดตระเวนที่ลอยลำอยู่เหนือน่านฟ้าดาวเคราะห์ดั่งตาข่ายฟ้าดักจับ ก็สังเกตเห็นร่างของเจียงเหิงได้ในทันที ก่อนจะส่งสัญญาณเตือนภัยออกไปอย่างเด็ดขาด

หลังจากแสงสว่างวาบขึ้นอย่างหนาแน่น ปฐมาจารย์ขอบเขตราชันอริยะนับร้อยคนก็ตีวงล้อมเจียงเหิงเอาไว้

"มีมนุษย์เพียงคนเดียวงั้นหรือ"

"นี่จะเป็นเพียงเหยื่อล่อหรือไม่"

"เป็นไปได้ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์เองก็เกรงกลัวอันตรายบนดาวเคราะห์ จึงส่งเหยื่อล่อที่มีความสามารถในการเคลื่อนย้ายมิติระยะไกลมาเพียงผู้เดียว เพื่อล่อหลอกให้พวกเราปรากฏตัว และตรวจสอบกองกำลังป้องกันของพวกเรา"

"เหยื่อล่อแล้วอย่างไรเล่า เขมือบมันเสีย! อย่าปล่อยให้พวกมันล่วงรู้ข้อมูลของพวกเราได้"

เหล่าปฐมาจารย์ปรึกษาหารือกันด้วยพลังจิตวิญญาณเพียงครู่ ก่อนจะลงมืออย่างเด็ดขาด

แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า

ทว่าเจียงเหิงกลับเคลื่อนย้ายมิติไปโผล่ยังทิศทางอื่นในทันที

ขณะที่เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ปฐมาจารย์เผ่าเทพทั้งร้อยก็พุ่งทะยานไล่ตามมาด้วยความเร็วเหนือแสง

เจียงเหิงรีบหลบหนีไปอีกครั้ง ท่ามกลางการไล่ล่าของแสงสีขาวนับไม่ถ้วน เขาเริ่มเสาะหาตำแหน่งของค่ายกลเคลื่อนย้าย

เคล็ดวิชาระดับโกลาหลนั้นช่างร้ายกาจยิ่งนัก!

แม้ปฐมาจารย์ขอบเขตราชันอริยะร้อยคนจะรุมล้อมโจมตี ก็ไม่อาจหยุดยั้งวิชาเคลื่อนย้ายมิติของเจียงเหิงได้เลยแม้แต่น้อย พวกมันทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเจียงเหิงค้นหาค่ายกลเคลื่อนย้ายทั้งสองแห่งพบ และทำลายพวกมันลงอย่างง่ายดาย

"บัดซบ! มนุษย์ผู้นี้น่ารังเกียจนัก! ไหลลื่นยิ่งกว่าปลาไหล พวกเราลงมือพร้อมกันตั้งมากมายยังจับตัวมันไม่ได้เลย!"

"มิน่าเล่า ไคเอินผู้นำเผ่าถึงบอกว่าดาวเคราะห์ขาดการติดต่อไปทีละดวง ด้วยความสามารถเคลื่อนย้ายมิติระดับนี้ หากตั้งใจหลบหนี ย่อมไม่มีผู้ใดตามจับได้ทันแน่"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็บุกเข้าโจมตีดาวเคราะห์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ยั่วโทสะพวกมัน บีบให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องทำสงครามซึ่งหน้ากับพวกเรา"

"ไม่ว่าวิชาเคลื่อนย้ายมิติของมันจะยอดเยี่ยมเพียงใด ขอเพียงมันชะงักไปชั่วขณะ และถูกอาณาเขตของพวกเราครอบคลุม มันก็ต้องตายอย่างแน่นอน!"

"ขอเพียงเปิดช่องว่างให้สักเสี้ยววินาทีก็เพียงพอแล้ว!"

เหล่าปฐมาจารย์ไล่กวดเจียงเหิงไปพลาง สื่อสารกันด้วยพลังจิตวิญญาณไปพลาง

ทว่าหลังจากทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายแห่งที่สองลง

เจียงเหิงก็ทำราวกับว่าปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น เคลื่อนย้ายมิติหลบหนีออกสู่ห้วงดารา

เมื่อเขาสามารถควบคุมระยะห่างได้ ลำแสงสีขาวหนาแน่นก็ยังคงไล่จี้ตามหลังมาติดๆ

จนกระทั่งออกสู่ห้วงดาราอันเวิ้งว้าง

ร่างของเจียงเหิงกลับหยุดชะงักลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เพียงชั่วพริบตานั้น ปฐมาจารย์เผ่าเทพทั้งร้อยก็เข้าล้อมกรอบเจียงเหิงไว้อีกครั้ง

อาณาเขตแสงศักดิ์สิทธิ์นับร้อยชั้นซ้อนทับกัน!

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวโถมทับร่างเจียงเหิง ทุกหนแห่งที่ทอดสายตาไป มีเพียงสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้น

แม้แต่เหล่าปฐมาจารย์ผู้มีจิตใจสงบนิ่งดุจน้ำนิ่ง ก็ยังอดตื่นเต้นกับเหตุการณ์นี้ไม่ได้

เพราะระหว่างที่ไล่ล่าเมื่อครู่ พวกมันยังคงครุ่นคิดหาวิธีจัดการกับวิชาเคลื่อนย้ายมิติของมนุษย์ผู้นี้อยู่เลย

ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก ก็ยังไม่พบวิธีที่ได้ผล

ทำได้เพียงบีบให้อีกฝ่ายต้องต่อสู้เผชิญหน้าด้วยสารพัดวิธี

พวกมันถึงกับคาดเดาว่า ในวันข้างหน้า อีกฝ่ายอาจสร้างความยุ่งยากให้พวกมันอีกมากมายมหาศาล

ทว่าเพียงพริบตา มนุษย์ผู้สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าผู้นี้ ก็กลับมาติดกับดักของพวกมัน และกำลังจะร่วงหล่นลงในไม่ช้า

ใช่แล้ว วินาทีที่อาณาเขตนับร้อยชั้นซ้อนทับกัน พวกมันก็ฟันธงแล้วว่าอีกฝ่ายต้องตายอย่างแน่นอน!

ไม่มีผู้ใดสามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระภายใต้อาณาเขตพลังกฎเกณฑ์เดียวกันถึงร้อยชั้นได้ และไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานพลังรบร่วมของพวกมันได้

"จงตายเสียเถอะ มนุษย์!"

ปฐมาจารย์ทั้งร้อยลงมือด้วยความฮึกเหิม

กระบี่แสงสีขาวนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นภายในอาณาเขตแสงศักดิ์สิทธิ์ พุ่งทะยานเข้าใส่เจียงเหิง

กระบี่แสงเหล่านั้นราวกับถูกสกัดจากวัตถุวิเศษอันเป็นรูปธรรม มีคลื่นพลังแห่งวิถีไหลเวียน แฝงด้วยกลิ่นอายความคมกริบไร้เทียมทาน

ส่วนเจียงเหิงกลับไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นอย่างแผ่วเบา

ทันใดนั้น

มังกรทองคำนับไม่ถ้วนพลันพุ่งทะยานออกจากฝ่ามือ ว่ายวนไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นเขตแดนสีทองขนาดมหึมาในพริบตา

วินาทีที่เขตแดนก่อตัวสำเร็จ

กระบี่แสงสีขาวทั้งหมดรอบตัวพลันสลายวับไปในอากาศ แม้กระทั่งอาณาเขตแสงศักดิ์สิทธิ์นับร้อยชั้นก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่โถมทับเจียงเหิงก็ปลาสนาการไปในทันที

เหล่าปฐมาจารย์ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ภายในเขตแดนสีทอง พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ของสวรรค์และปฐพี

แรงกดดันอันหนักหน่วง เหนียวรั้ง และหนาแน่น โอบล้อมร่างกายของพวกมัน ทำให้แม้แต่การหายใจยังยากลำบากกว่าปกติ ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวยิ่งรู้สึกลำบากยากเย็น

สิ่งที่ทำให้พวกมันหวาดผวายิ่งกว่าก็คือ

พลังจิตวิญญาณที่พวกมันแผ่กระจายออกไปรอบกาย ถูกพลังลึกลับบางอย่างพัดเป่าจนสลายไป ทำให้พวกมันไม่อาจใช้สัมผัสการรับรู้และสื่อสารด้วยพลังจิตวิญญาณได้อีก

พวกมันพยายามส่งเสียงผ่านพลังปราณฟ้าดิน ทว่ากลับพบว่าตนเองสูญเสียความสามารถในการควบคุมทุกสรรพสิ่งภายนอกไปแล้ว

ไม่อาจใช้การโจมตีด้วยพลังกฎเกณฑ์

ไม่อาจควบคุมพลังปราณฟ้าดิน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่ในห้วงดาราที่ไร้อากาศเป็นตัวกลาง เสียงก็ไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้

ชั่วขณะนั้น ปฐมาจารย์เผ่าเทพทั้งร้อยก็สูญเสียความสามารถในการสื่อสารไปโดยสิ้นเชิง

หูไม่ได้ยิน ปากพูดไม่ได้ จมูกไม่ได้กลิ่น

ช่องทางเดียวที่จะรับรู้ข้อมูลจากโลกภายนอกได้ มีเพียงดวงตาทั้งสองข้างเท่านั้น

สำหรับพวกมันที่คุ้นชินกับการรับรู้ทุกสิ่งด้วยพลังจิตวิญญาณ ความรู้สึกนี้ช่างคล้ายกับคนหูไวตาใสที่จู่ๆ ก็ตาบอดและหูหนวกอย่างกะทันหัน

พวกมันถึงกับตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก

ผนวกกับพลังสะกดข่มของเขตแดนที่มีต่อร่างกาย

ปฐมาจารย์เผ่าเทพทุกคนจึงตระหนักได้ในทันทีว่า เขตแดนนี้ช่างแข็งแกร่งเกินกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก!

[จบแล้ว]