บทที่ 37 - แฟชั่นฮิต ใส่เสื้อเชิ้ตแฟนหนุ่ม

บทที่ 37 - แฟชั่นฮิต ใส่เสื้อเชิ้ตแฟนหนุ่ม

"อ๊า กลิ่นอะไรหอมจัง กลิ่นอะไรเนี่ย"

ทางด้านแอมเบอร์ที่อาบน้ำเสร็จเป็นคนแรก พอเปิดประตูออกมาได้กลิ่นหอมฉุยก็ทนไม่ไหว รีบวิ่งเท้าเปล่าเข้ามาในครัวทันที พอเห็นกับข้าววางเต็มโต๊ะก็ร้องอุทาน "เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย นี่มันอะไรกันคะ"

"แอมเบอร์ นี่ฝีมือฉันเองแหละ"

คริสตัลโผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พลางขยิบตาหลิ่วตาให้

"เธอทำเหรอ"

แอมเบอร์เต็มไปด้วยความสงสัย พอพูดจบก็ส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้หรอก อย่างมากเธอก็แค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวเธอยังหุงไม่เป็น กิมจิก็ทำไม่เป็น กับข้าวเยอะแยะขนาดนี้ แถมยังเป็นอาหารจีนอีก เธอไม่มีทางทำได้หรอก"

"ฮิฮิ"

คริสตัลรู้สึกเขินนิดหน่อยที่ถูกจับได้ นอนห้องเดียวกันกินข้าวด้วยกัน มีหรือจะไม่รู้ไส้รู้พุงกัน แต่เธอก็รีบยืนกราน "มีจานหนึ่งที่เป็นฝีมือฉันทำเองจริงๆ นะ"

"อ้อ งั้นขอฉันดูหน่อย"

แอมเบอร์ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ คริสตัลนึกว่าเธออยากจะมองให้ชัดๆ แต่แอมเบอร์กลับใช้ความเร็วปานสายฟ้าแลบหยิบซี่โครงหมูน้ำแดงชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทันที

"อ๊า แอมเบอร์ เธอยังไม่ได้ล้างมือเลยนะ"

คริสตัลร้องโวยวาย เตรียมจะคว้าตัวแอมเบอร์

แต่แอมเบอร์กลับเคี้ยวตุ้ยๆ พลางวิ่งหนีไปอีกทาง แล้วพูดเสียงอู้อี้ "ว้าว อร่อย อร่อยมาก ไม่ต้องห่วง ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ว่าแต่แฟนเด็กของหัวหน้าวงนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย ไม่ใช่แค่หล่อแถมรวย แต่ยังทำอาหารเก่งอีกต่างหาก นี่มันสเปกแฟนหนุ่มในฝันชัดๆ"

คริสตัลแค่นเสียง "พี่เชี่ยนบอกแล้วไงคะว่าไม่ใช่แฟน เป็นแค่เพื่อนกันต่างหาก"

แอมเบอร์หัวเราะร่วน หลังจากกินซี่โครงหมูเสร็จก็ยังรู้สึกติดใจ เธอใช้ปากดูดน้ำมันที่นิ้วจนสะอาดเอี่ยม แล้วหันไปมองซี่โครงหมูในจานบนโต๊ะอีกครั้ง "ฉันว่ามันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"

"ห้ามกินแล้วนะ"

พอเห็นสายตาของแอมเบอร์ คริสตัลก็รีบเอาตัวบังไว้ทันที เมื่อกี้แอมเบอร์ก็กินไปตั้งเยอะ ตอนแรกเธอก็ยังสงสัยในฝีมือของหลินชิงหลงอยู่หรอก แต่พอเขาทำเสร็จแล้วเธอได้ลองชิม เธอก็ตกหลุมรักรสชาติอาหารแสนอร่อยเหล่านี้จนถอนตัวไม่ขึ้น เธอเองก็เป็นพวกชอบกินเนื้อเหมือนกัน ซี่โครงหมูจานนี้เธอแอบกินไปหลายชิ้นแล้ว ขืนปล่อยให้แอมเบอร์กินอีก จานนี้คงไม่เหลือถึงคนอื่นแน่ ถึงตอนนั้นถ้าโดนจับได้ว่าแอบกิน เธอต้องโดนหางเลขไปด้วยแน่ๆ

"ทำอะไรเนี่ย ขอฉันชิมอีกคำสิ"

แอมเบอร์กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ของอร่อยอยู่ตรงหน้าแต่กินไม่ได้ เธอย่อมต้องร้อนใจเป็นธรรมดา

"ไม่ได้ ต้องรอให้ทุกคนมากินพร้อมกันสิ"

คริสตัลยืนหยัดในหลักการอย่างหนักแน่น

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเถียงกัน หลินชิงหลงก็ยกชามซุปปลาเดินออกมาจากห้องครัว

"พวกคุณยังอาบน้ำกันไม่เสร็จอีกเหรอครับ"

แอมเบอร์เห็นหลินชิงหลงก็หัวเราะร่า "ชิงหลงโอปป้า อ่างอาบน้ำบ้านคุณใหญ่จนเอามาทำสระว่ายน้ำได้เลยนะคะ แถมยังมีระบบนวดอีกต่างหาก พวกนั้นไม่อยากจะลุกกันเลยล่ะค่ะ"

"อ๊า จริงเหรอคะ งั้นฉันขอไปอาบด้วยคน"

คริสตัลได้ยินดังนั้นก็ร้องเสียงหลง

จังหวะนั้นเอง เสียงซ่งเชี่ยนก็ดังมาจากข้างใน "ชิงหลง พวกเราไม่มีชุดเปลี่ยนน่ะ เธอเอาชุดมาให้ยืมสักสองชุดสิ"

"อ้าว แต่ที่นี่ไม่มีชุดผู้หญิงเลยนะครับ"

บ้านหลินชิงหลงไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงเลยจริงๆ

ซ่งเชี่ยนตะโกนกลับมา "เอาเสื้อเชิ้ตของเธอมาก็ได้"

"อ้าว ของผมเหรอครับ"

หลินชิงหลงยังคงงุนงง

"ใช่ เอาของเธอนั่นแหละ"

ซ่งเชี่ยนย้ำ

หลินชิงหลงไม่มีทางเลือก จึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาสามตัว โชคดีที่เขามีเสื้อผ้าเยอะ เสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นไอเทมมาตรฐานสำหรับผู้ชายเวลาใส่สูท เขาจึงมีเสื้อเชิ้ตสีขาวสำรองไว้เยอะมาก

เขายื่นเสื้อให้คริสตัลที่กำลังจะเดินเข้าไป "นี่ของใหม่ทั้งหมดเลยนะครับ ใส่ได้เลย อ้อ แล้วรีบๆ หน่อยนะครับ กับข้าวใกล้เสร็จหมดแล้ว"

"รับทราบค่ะ"

คริสตัลยิ้มรับ

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนที่หลินชิงหลงทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จ สาวๆ ทั้งสามคนก็เดินออกมา ต่างจากแอมเบอร์เมื่อครู่นี้ สาวๆ ทั้งสามคนนี้ไว้ผมยาวสลวย ตอนนี้พวกเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมจึงยังดูเปียกชื้นนิดๆ ที่บ้านไม่มีไดร์เป่าผมและหลินชิงหลงก็ไม่ชอบใช้ด้วย พวกเธอจึงทำได้แค่เช็ดผมลวกๆ แต่กลับดูงดงามบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวพ้นน้ำ โดยเฉพาะตอนที่ล้างเครื่องสำอางออกหมดแล้ว แม้จะดูแตกต่างจากตอนแต่งหน้าอยู่บ้าง แต่ความแตกต่างนั้นก็น้อยมาก กลับเผยให้เห็นความงามที่บริสุทธิ์ผุดผ่องยิ่งกว่าเดิม

เสื้อเชิ้ตสีขาวของหลินชิงหลงที่พวกเธอใส่อยู่นั้นยาวพอที่จะคลุมช่วงล่างไว้ได้มิดชิด ดูคล้ายกับชุดเดรสสั้นเลยทีเดียว

หลินชิงหลงถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก มิน่าล่ะถึงมีเทรนด์ฮิตที่เรียกว่าใส่เสื้อเชิ้ตแฟนหนุ่ม ที่แท้มันก็มีความหมายแอบแฝงแบบนี้นี่เอง เพราะความรู้สึกที่เย้ายวนแบบนี้มันดีงามเหลือเกินจริงๆ

[จบแล้ว]