บทที่ 43 - รับพระราชโองการว๋าหวง จุติลงสู่โลกหล้า ให้กำเนิดสรรพสิ่ง ล้างโลกเบิกฟ้า!

บทที่ 43 - รับพระราชโองการว๋าหวง จุติลงสู่โลกหล้า ให้กำเนิดสรรพสิ่ง ล้างโลกเบิกฟ้า!

ไม่ใช่แค่ในมหาโลกไซอิ๋วเท่านั้น

โลกอื่นๆ

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ก็กำลังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

ยอดฝีมือจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ในมืออย่างเงียบๆ และพากันเปิดเครือข่ายออนไลน์เชื่อมจักรวาลขึ้นมา

คนที่กำลังบำเพ็ญเพียรก็หยุดบำเพ็ญเพียร

กระทั่งศัตรูคู่อาฆาตสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ในโลกใบหนึ่ง

หลังจากที่ได้รับข่าวว่าเต้าจุนปล่อยบทตำนานเทพตอนใหม่ออกมาอีกแล้ว

ต่างก็หยุดการต่อสู้ลงอย่างพร้อมเพรียง และตัดสินใจว่าจะรอดูบทตำนานเทพตอนนี้ให้จบเสียก่อน แล้วค่อยมาตัดสินแพ้ชนะกันทีหลัง

ช่วยไม่ได้นี่นา

บทตำนานเทพที่เต้าจุนท่านนี้ปล่อยออกมา มันช่างดึงดูดใจเกินไปจริงๆ

ทำเอาคนดูติดหนึบจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว!

ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ความเร็วในการอัปเดตของเต้าจุนท่านนี้ ช่างรวดเร็วจนน่าขนลุก

พอดูตอนที่แล้วจบ ก็มีตอนต่อไปมารอเลย

มันหยุดดูไม่ได้จริงๆ นะ!

ผลงานที่มีทั้งปริมาณและคุณภาพสูงแบบนี้

ลองถามดูสิว่าในหมื่นโลกธาตุแห่งนี้ จะมีใครหน้าไหนสามารถปฏิเสธความเย้ายวนนี้ได้บ้าง?

.....................

มหาปราชญ์เสมอฟ้า ซุนหงอคง: ข้าซุนผู้เฒ่ามาแล้ว!

ตือโป๊ยก่าย: ในที่สุดก็สามารถอู้งานได้อย่างเปิดเผยแล้ว ดีจริงๆ!

ไท่ไป๋จินซิง: ไม่รู้ว่าครั้งนี้บทตำนานเทพที่เต้าจุนปล่อยออกมาจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร?

ราชันมังกรตงไห่: นี่มัน... บทอิ้งหลงแห่งตำนานเทพงั้นรึ? ฮ่าฮ่า! หรือว่าบทตำนานเทพในครั้งนี้ จะมีความเกี่ยวข้องกับเผ่ามังกรของเรา?

เง็กเซียนฮ่องเต้: เหล่าขุนนางช่างว่างกันเสียจริงนะ

ราชันมังกรตงไห่: ......จู่ๆ ข้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฝนของวันนี้ดูเหมือนจะยังตกไม่เสร็จเลย ขอตัวไปทำให้ฝนตกก่อนก็แล้วกัน

เฮยหวง: บทอิ้งหลงงั้นรึ? ในโลกของเปิ่นหวงก็เคยมีมหาจักรพรรดิหมื่นมังกรถือกำเนิดขึ้นมา จักรพรรดิปีศาจเสวี่ยเยวี่ยชิง หลังจากที่พิสูจน์มรรคาจนบรรลุขอบเขตวิถีสุดขั้วแล้ว ก็เคยลอกคราบเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสายเลือดมังกรแท้เช่นกัน

หุนเทียนตี้: อิ้งหลงงั้นรึ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หากนำมาเทียบกับเปิ่นตี้แล้วจะเป็นอย่างไรล่ะ?

ยอดฝีมือจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

ทุกคนต่างก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น จึงพากันส่งสัมผัสเทวะเข้าไปในบทอิ้งหลงแห่งตำนานเทพนี้

กระทั่งผู้นำเผ่ามังกรบรรพบุรุษ กิเลนบรรพกาล และหงส์ปฐมกาลทั้งสามเผ่าพันธุ์ในแดนบรรพกาล

ต่างก็ทนต่อความเย้ายวนไม่ไหว จนไม่สนใจคำขู่จากราชสำนักสวรรค์แห่งเผ่าปีศาจ และพากันส่งสัมผัสเทวะเข้าไปในบทอิ้งหลงนี้เช่นกัน

ยอดฝีมือจากหมื่นโลกธาตุ ต่างพากันรับชมบทอิ้งหลง

และเมื่อสัมผัสเทวะของพวกเขาเข้ามาในบทอิ้งหลงแล้ว

ภาพเหตุการณ์ที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ฟ้าดินเกิดการแปรเปลี่ยน หมู่ดาวเคลื่อนคล้อย

จิตสำนึกของทุกคน ก็ได้หวนกลับคืนสู่ยุคบรรพกาลอันโกลาหลตอนที่ฟ้าดินอันไร้ที่สิ้นสุดเพิ่งถูกเบิกเปิด และสรรพชีวิตเพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลานี้ ท่ามกลางฟ้าดินอันไร้ที่สิ้นสุด

ได้มีภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้ใบหญ้า และสรรพสิ่งต่างๆ ปรากฏขึ้นมาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเผ่าพันธุ์มนุษย์และสิ่งมีชีวิตแห่งยุคหงเมิงที่หายากบางส่วนกำลังขยายเผ่าพันธุ์อยู่

ช่างเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาจริงๆ

แต่สิ่งที่ยังขาดความสมบูรณ์แบบไปก็คือ

ในโลกนับร้อยล้านชั้นแห่งนี้ จำนวนสิ่งที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตนั้น มันช่างมีน้อยนิดเสียเหลือเกิน

นอกจากเผ่าพันธุ์มนุษย์และสิ่งมีชีวิตแห่งยุคหงเมิงบางส่วนที่ดำรงอยู่มาตั้งแต่ตอนที่ความโกลาหลยังไม่ถูกเบิกเปิดแล้ว โดยพื้นฐานก็แทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดดำรงอยู่อีกเลย

ฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาล กลับว่างเปล่า ขาดความมีชีวิตชีวา และดูเงียบเหงาหดหู่เล็กน้อย

นอกจากนี้

ยังมีโลกบางใบ ที่ดูเหมือนว่าจะถือกำเนิดขึ้นมาเองในยุคหลัง

กฎเกณฑ์ของฟ้าดินยังไม่สมบูรณ์ จักรวาลแตกสลาย ฟ้าดินปั่นป่วน ดูราวกับเป็นภาพวันสิ้นโลกอย่างไรอย่างนั้น

และโลกที่ใกล้จะแตกสลายเหล่านี้ ก็ยังส่งผลกระทบต่อโลกที่สมบูรณ์บางใบซึ่งถูกเหล่าตัวตนศักดิ์สิทธิ์ในตำนานเทพเบิกเปิดขึ้นมาอีกด้วย

เมื่อเหล่ายอดฝีมือจากหมื่นโลกธาตุได้เห็นภาพนี้

น้ำเสียงอันไพเราะและกังวาน ก็ค่อยๆ ดังก้องขึ้นที่ข้างหูของทุกคน

[ณ จุดเริ่มต้นแห่งยุคโบราณกาล ฟ้าดินอันไร้ที่สิ้นสุดเพิ่งถูกเบิกเปิด สรรพชีวิตมีอยู่น้อยนิด ฟ้าดินช่างเงียบเหงา ยิ่งไปกว่านั้นโลกต่างๆ ที่ถือกำเนิดขึ้นในยุคหลังยังเกิดความปั่นป่วนและใกล้จะล่มสลาย]

[พระแม่ว๋าหวงสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ จึงมีพระราชโองการให้อิ้งหลงจำแลงกายจุติลงมาในโลกอันไร้ที่สิ้นสุด โปรยปรายฝนแห่งสวรรค์ ให้กำเนิดสรรพชีวิต ยุติฟ้าที่ใกล้จะแตกสลาย และเบิกฟ้าเปิดดินแดนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง!]

สิ้นเสียงนั้น

ณ จุดสูงสุดของโลกอันไร้ที่สิ้นสุดนับร้อยล้านชั้นภายในภาพนั้น

ก็มีเสียงมังกรร้องที่ดังกึกก้องประดุจมหาเต๋า ดังกังวานไปทั่วหมื่นโลกธาตุโบราณ!

"โฮก!"

เสียงมังกรร้องอันเก่าแก่และกว้างใหญ่ไพศาล ดังก้องไปทั่วทุกสารทิศ แผ่ขยายไปอย่างไร้ขอบเขต

จากนั้น

ยอดฝีมือจากหมื่นโลกธาตุก็ได้เห็น

ณ จุดสูงสุดของโลกอันไร้ที่สิ้นสุดนับร้อยล้านชั้นนั้น

ถึงกับมีมังกรยักษ์ตัวหนึ่งที่มีปีกห้าสีอยู่บนหลัง ทั่วทั้งตัวมีเกล็ดสีเหลืองสว่าง ร่วงหล่นลงมาจากนอกสวรรค์อันไร้ขอบเขต และพุ่งตรงลงมายังโลกอันไร้ที่สิ้นสุด!

นี่คือภาพที่ทำให้รูม่านตาของยอดฝีมือทุกคนต้องหดเกร็ง

ความยาวของมังกรยักษ์ตัวนั้นไม่อาจประเมินได้ ราวกับว่ามันสามารถพาดผ่านโลกอันไร้ที่สิ้นสุดได้เลย มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลยแม้แต่น้อย!

กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่และกว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด ได้ปรากฏขึ้นรอบกายของมังกรยักษ์ตัวนั้น ราวกับเป็นเทพเจ้าผู้สร้างโลก ทั้งเจิดจรัส ศักดิ์สิทธิ์ สูงส่งและไร้เทียมทาน!

นั่นคือเงาร่างของมังกรแบบไหนกัน?

เมื่อพระองค์จุติลงมา

โลกอันไร้ที่สิ้นสุดต่างก็ตกอยู่ในความมืดมิดภายในชั่วพริบตา เพราะไม่อาจรองรับร่างกายอันยิ่งใหญ่และกว้างใหญ่ไพศาลนั้นได้ จึงถูกบดบังแสงสว่างจากสวรรค์ไปจนหมดสิ้น!

ร่างกายของพระองค์นั้นทั้งสูงส่งและสมบูรณ์แบบ ทุกรายละเอียดบนร่างกาย ล้วนสมบูรณ์แบบจนถึงขีดสุด

ทั่วทั้งตัวมีเกล็ดสีเหลืองสว่าง

ความใหญ่โตของเกล็ดแต่ละเกล็ดนั้น กระทั่งโลกใบหนึ่งก็ยังไม่อาจรองรับมันเอาไว้ได้!

ในสายตาของทุกคน

สามารถมองเห็นร่างกายอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ได้เพียงแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างทั้งหมดได้เลย

ทุกคนมองเห็นเพียงแค่

ดวงตาทั้งสองข้างของพระองค์ ที่ปรากฏขึ้นรางๆ ท่ามกลางโลกอันไร้ที่สิ้นสุด

แววตานั้นกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าจักรวาลอันไร้ขอบเขต ไหลเวียนไปด้วยแก่นแท้แห่งความสมบูรณ์แบบอันไร้ที่สิ้นสุด ซึ่งเป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งที่สุด!

และในขณะที่มังกรศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขีดจำกัดและยิ่งใหญ่จนไม่อาจประเมินได้ปรากฏตัวขึ้น

น้ำเสียงอันยิ่งใหญ่ ก็ดังก้องขึ้นข้างหูของยอดฝีมือจากหมื่นโลกธาตุอีกครั้ง

[อิ้งหลง ในตำนานเทพคือมังกรแห่งกาลเวลา มังกรแห่งคุณธรรม ผู้สูงส่งที่สุดในหมู่มังกร บรรพชนของมังกรแท้ มีนามว่าจี๋ หรืออีกนามหนึ่งว่าเกิงเฉิน]

[เกล็ดสีเหลืองสว่าง มีปีกห้าสีอยู่บนหลัง มีห้ากรงเล็บ ท่องไปในโลกอันไร้ที่สิ้นสุด ควบคุมปราณแห่งฟ้าดิน ขี่ไปบนตัวเลขแห่งการเปลี่ยนแปลงหมื่นประการ]

[ความยาวของร่างกาย ไม่อาจประเมินได้ เมื่อยืดตัวออก โลกอันไร้ที่สิ้นสุดก็ยากที่จะรองรับ เมื่อหดตัวลง ท่ามกลางช่องว่างก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ]

[อานุภาพของพระองค์สามารถเบิกฟ้า สามารถสร้างสรรพสิ่ง และสามารถล้างโลกได้]

[ยามที่อิ้งหลงพิโรธ โลกอันไร้ที่สิ้นสุดก็จะดำเนินไปสู่จุดจบ ยามที่อิ้งหลงเบิกบาน โลกอันไร้ที่สิ้นสุดก็สมควรที่จะถือกำเนิดขึ้นมา]

เมื่อมองดูเงาร่างของมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ทั้งงดงามและสูงส่งหาใดเปรียบ

ยอดฝีมือจากหมื่นโลกธาตุกระทั่งยังลืมหายใจไปเลยทีเดียว

ราชันมังกรตงไห่: นี่... นี่คือบรรพชนที่แท้จริงของเผ่ามังกรเรางั้นรึ?

ราชันมังกรซีไห่: นี่สิถึงจะเป็นท่วงท่าที่บรรพชนของเผ่ามังกรเราสมควรจะมี!!

มหาปราชญ์เสมอฟ้า: เฒ่าหลงหวาง ข้ารู้สึกว่าหากนำเจ้าไปเทียบกับอิ้งหลงตัวนี้แล้ว เจ้ายังไม่นับว่าเป็นแมลงคลานตัวเล็กๆ เลยด้วยซ้ำ

เทพถือเจดีย์ หลี่จิ้ง: เป็นที่รู้กันดีว่าแมลงคลานกับมังกรแท้ เป็นสิ่งมีชีวิตคนละสายพันธุ์กัน

ผู้นำเผ่ามังกรแห่งแดนบรรพกาล: อิ้งหลงงั้นรึ? ผู้ที่สูงส่งที่สุดในหมู่มังกร บรรพชนของมังกรแท้?? แล้วเผ่ามังกรแห่งแดนบรรพกาลอย่างพวกข้าล่ะนับเป็นอะไรกัน??

[จบแล้ว]