บทที่ 30: ครั้งนี้แม้แต่คุณสมบัติก็ยังไม่มี

บทที่ 30: ครั้งนี้แม้แต่คุณสมบัติก็ยังไม่มี

"เหลียงกวง ครั้งนี้ห้ามพลาดเรื่องการโปรโมทเด็ดขาด สั่งให้พวกเขาโปรโมทกันให้สุดชีวิตไปเลย"

หน้าตาที่เสียไป คุณชายฟู่ต้องกู้กลับคืนมาให้ได้เป็นสองเท่า

หลังจากฟู่ชิงหยางพูดจบ เขาเห็นเหลียงกวงมัวแต่จ้องโทรศัพท์โดยไม่ตอบรับ จึงขมวดคิ้วและขึ้นเสียง "เหลียงกวง ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ ได้ยินหรือเปล่า"

เหลียงกวงได้สติกลับมา อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็รู้สึกลังเล "คุณชายฟู่ ครั้งนี้เราเลื่อนเพลงใหม่ของเราไปปล่อยเดือนตุลาคมดีไหมครับ"

"ทำบ้าอะไรของนาย ไอ้เด็กจ้าวเซวียนนั่นก็จะปล่อยเพลงใหม่เดือนกันยายน ถ้าฉันไม่ปล่อยของฉันบ้าง มันก็ต้องคิดว่าฉันกลัวไอ้เด็กหน้าอ่อนลู่ซวินนั่นน่ะสิ"

คุณชายฟู่ไม่มีศักดิ์ศรีหรือไง

เขาไม่มีทางทำเรื่องน่าอายแบบนั้นเด็ดขาด

"แต่ว่า..." เหลียงกวงรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับบริษัทหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์ แต่เขาก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าคืออะไร

"นายจะกังวลอะไรนักหนา" ฟู่ชิงหยางถาม "พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้ครั้งนี้ลู่ซวินจะมา ฉันก็ไม่กลัวหรอก หึ ดีเสียอีกถ้ามันมา ถัามันมาล่ะก็ คอยดูฉันบดขยี้มันให้แหลกเป็นผุยผงก็แล้วกัน"

เขามั่นใจกับเพลงนี้มาก

ครั้งที่แล้วเขาเลือกสไตล์ร็อคที่ตัวเองชอบ และไม่ยอมทำตามคำแนะนำของเหลียงกวงที่ให้เลือกเพลงป๊อปอีกเพลง ผลก็คือพ่ายแพ้ยับเยิน ครั้งนี้เขาทำตามตลาด ยอมละทิ้งสไตล์ร็อคที่ตัวเองชอบ และเลือกเพลงแนวหวานซึ้งเอาใจสาวๆ

ในเดือนกันยายนนี้ เขามุ่งมั่นที่จะเหยียบย่ำไอ้เด็กจ้าวเซวียนให้อยู่หมัด ทำให้มันไม่มีทางพลิกสถานการณ์กลับมาได้เลย

"คุณชายฟู่ ผมสงสัยว่าเดือนกันยายนนี้ลู่ซวินจะมาอีกครับ" เหลียงกวงประเมินสถานการณ์จากสัญชาตญาณ "ดูสิครับ สื่อต่างๆ ก็พูดกันแบบนี้"

"อะไรนะ!" ฟู่ชิงหยางหยิบข่าวบันเทิงขึ้นมาดู

รายงานข่าวมีความหมายเดียว: วง 'หัวอวี่เท็น' หยุดพักกิจกรรมชั่วคราวอย่างกะทันหันเพื่อเข้ารับการฝึกฝนอย่างหนัก และพวกเขาสงสัยว่าหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์กำลังเตรียมการใหญ่บางอย่างอยู่

หลังจากอ่านจบ ฟู่ชิงหยางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "นายคงไม่ได้กำลังจะบอกว่าหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์จะทำแบบนั้นอีกครั้งหรอกนะ"

"ครับ มีความเป็นไปได้สูง" เหลียงกวงดันแว่นตาบนสันจมูกขึ้น

"ไร้สาระ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลู่ซวินจะมีของเก็บตุนไว้เยอะขนาดนั้น ต่อให้มีก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรักษาคุณภาพให้สูงขนาดนั้นได้"

"อาจจะไม่ใช่ของลู่ซวินก็ได้ครับ อาจจะเป็นของนักแต่งเพลงคนอื่น" เหลียงกวงคาดเดา

"ฉันว่านายคิดมากไปแล้วล่ะ ถ้าหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์เก่งกาจขนาดนั้นจริงๆ แผนกนักแต่งเพลงของพวกเขาก็คงไม่ต้องพึ่งพาลู่ซวินแค่คนเดียวหรอก"

เมื่อเห็นเหลียงกวงทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง ฟู่ชิงหยางก็สบถอย่างโกรธจัด "นายจะกังวลบ้าบออะไรนักหนา ฉันหวังให้พวกมันมาเสียด้วยซ้ำ ฉันจะได้ล้างอายครั้งก่อนและบดขยี้พวกมันให้จมดินไปเลย"

เหลียงกวง: "..."

เขาจะพูดอะไรกับทายาทรุ่นที่สองที่เอาแต่ใจและมีความมั่นใจในตัวเองสูงลิ่วอย่างไม่มีเหตุผลคนนี้ได้อีกล่ะ

บริษัทใหญ่ๆ ต่างก็พากันคาดเดา สื่อสำนักใหญ่ก็คาดเดาเช่นกัน และหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์ก็กลับมาเป็นจุดสนใจอีกครั้ง

ปาปารัสซี่หลายคนพยายามหาทางลอบเข้าไปในหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์ให้ได้ แต่มันก็ไม่ได้เข้าไปง่ายๆ ขนาดนั้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนกำลังลากตัวชายที่แต่งตัวเป็นพนักงานทำความสะอาดออกไปที่ประตู ชายคนนั้นตะโกนลั่น "ผมเป็นพนักงานทำความสะอาดคนใหม่จริงๆ นะ! ผมมีป้ายชื่อพนักงาน ให้ผมเข้าไปเถอะ!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่สะทกสะท้าน "นายเป็นพนักงานทำความสะอาด 'คนใหม่' คนที่สิบสองแล้วนะ ดูสิ เพื่อนๆ ของนายรวมตัวกันอยู่ตรงนู้นหมดแล้ว"

พวกเขาชี้ไปที่ปาปารัสซี่ที่นั่งยองๆ อยู่ตามมุมต่างๆ ใกล้กับทางเข้า ซึ่งทุกคนสวมชุดพนักงานทำความสะอาด พร้อมกับถือกล้องและอุปกรณ์ครบมือ

สหาย 'พนักงานทำความสะอาด' คนที่สิบสองหยุดตะโกนและเดินไปสมทบกับกลุ่มอย่างเงียบๆ

เจียงหมิงนั่งอยู่ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ พลางจิบชาที่หลินลี่ชงให้

"ประธานหลิน เราจะปล่อยให้เขาทำแบบนี้จริงๆ หรือครับ" เจียงหมิงรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

ประธานหลินยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เหล่าเจียง คุณยังมองอะไรไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าเด็กเลยนะ"

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเจียงหมิง หลินลี่หยิบรายงานฉบับล่าสุดออกมาและส่งให้เขา

"ข้อมูลล่าสุด" เจียงหมิงประหลาดใจ หลังจากเห็นข้อมูลอย่างชัดเจน รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที "เรากำลังจะเข้าสู่อันดับเก้าแล้ว!"

หลินลี่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "อีกแค่วันเดียว เราก็จะทะลุเข้าสู่ท็อปไนน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

เจียงหมิงดีใจจนเนื้อเต้น

เขาสังเกตเห็นว่าข้อมูลที่สำคัญที่สุดคือคอลัมน์ศักยภาพความสามารถ ซึ่งคิดเป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์ และในสามสิบเปอร์เซ็นต์นี้ ลู่ซวินคือผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุด

หากเหตุการณ์ในเดือนสิงหาคมสามารถเกิดขึ้นซ้ำได้อีกครั้งในเดือนกันยายน ข้อมูลส่วนนั้นก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และการเข้าสู่ท็อปแปดก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ข้อมูลนี้สามารถดูได้แค่ภายในบริษัทเท่านั้น โลกภายนอกยังคงไม่รู้เรื่องนี้

หากสื่อรู้เข้า คงจะเกิดเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นอีกแน่ๆ

กลางดึกสงัด เมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน เดือนกันยายนก็มาเยือนอย่างเป็นทางการ ชาร์ตเพลงหลักต่างๆ อัปเดตเพลงใหม่ล่าสุด ชาร์ตยอดนิยมคึกคักที่สุด ทุกคนต่างมองหานักร้องและนักแต่งเพลงคนโปรดเพื่อดาวน์โหลดเพลงใหม่ของพวกเขา

ในขณะที่พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับความสุนทรีย์ของเสียงดนตรี ชาร์ตนักแต่งเพลงหน้าใหม่ที่อยู่ข้างๆ ก็เกิดระเบิดขึ้น

พระเจ้าช่วย!

ฟู่ชิงหยางจ้องเขม็งไปที่เพลงทั้งสิบเพลงจากหัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์ ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น และในที่สุดเขาก็คำรามลั่น

"บ้าอะไรวะเนี่ย!"

เมื่อมองดูรายชื่อที่เรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้ว่าเหลียงกวงจะคาดการณ์ไว้แล้ว และแม้ว่าเขาจะเคยเห็นรายชื่อแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขาก็ยังคงตกตะลึงเมื่อเห็นมันอีกครั้ง ตาพร่ามัวไปกับลีลาอันแพรวพราวของลู่ซวิน

ไม่ใช่เขาคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้

ในค่ำคืนนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเช่นกัน

บรรดาสื่อต่างดีใจและตื่นเต้นกันสุดๆ

พวกเขาไม่รอช้า รีบออกประกาศและรายงานข่าวทันที แข่งขันกันเป็นเจ้าแรกที่กอบโกยกระแสความสนใจลูกใหญ่ที่สุดนี้

ปฏิกิริยาแรกของชาวเน็ตเมื่อเห็นคือ...

เชี่ยเอ๊ย มาอีกแล้ว!

ปฏิกิริยาที่สองคือ รีบกดฟังทันที

ปฏิกิริยาที่สามหลังจากได้ฟังคือ... เพราะมาก!

ปฏิกิริยาที่สี่คือ ดาวน์โหลด ดาวน์โหลด ดาวน์โหลดมันให้หมดเลย

ยอดดาวน์โหลดเบื้องต้นของทั้งสิบเพลงนั้นแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จากจุดนี้ เราจะเห็นได้ว่าชาวเน็ตมีความรู้สึกไว้วางใจในตัวลู่ซวิน และความไว้วางใจนี้ก็ส่งอิทธิพลต่อการตัดสินใจของพวกเขาอย่างแนบเนียน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่ชิงหยางมองดูยอดดาวน์โหลดบนหน้าจอ ช่องว่างก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ เมื่อกระแสในโลกออนไลน์เริ่มคุกรุ่น ผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ และช่องว่างก็จะยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

สิบอันดับแรกของชาร์ตนักแต่งเพลงหน้าใหม่ถูกยึดครองโดยเพลงใหม่ของลู่ซวินอย่างเหนียวแน่น

ฟู่ชิงหยางตกอยู่ในอันดับที่สิบเอ็ดอย่างน่าเวทนา หากไม่มีภูเขาลูกยักษ์สิบลูกนั้นขวางหน้าอยู่ เขาคงจะได้เป็นที่หนึ่งไปแล้ว

นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าอึดอัดที่สุด ส่วนที่น่าอึดอัดที่สุดคือช่องว่างของแถบความคืบหน้าระหว่างอันดับที่สิบกับอันดับที่สิบเอ็ด แถบความคืบหน้าของอันดับที่สิบนั้นมากกว่าอันดับที่สิบเอ็ดถึงสองเท่า และช่องว่างนั้นก็ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และกำลังจะพุ่งไปแตะสองเท่าตัว

ในเวลานี้ คุณชายฟู่อยากจะร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ

ไหนล่ะที่จะล้างอายครั้งก่อน

ไหนล่ะที่จะบดขยี้พวกมันให้จมดิน

ไหนล่ะที่จะเตะก้นพวกมัน

ไร้สาระทั้งเพ!

ครั้งที่แล้วเขายังพอมีโอกาสโดนเตะก้นได้บ้าง แต่ครั้งนี้เขาไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะโดนเตะด้วยซ้ำ เพลงทั้งสิบเพลงยึดครองสิบอันดับแรกไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ไม่เหลือพื้นที่ให้ใครหน้าไหนได้แทรกขึ้นมาเลย

สิ่งที่ทำให้คุณชายฟู่คลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิมก็คือ จ้าวเซวียนไม่ได้ปล่อยเพลงใหม่ออกมาเลย!

เขากำลังเผชิญหน้ากับการถูกลู่ซวินเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยมอยู่เพียงลำพัง สองครั้ง สองครั้ง สองครั้งเลยนะ!

ฟู่ชิงหยางโกรธจัด โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาสบถด่าออกมาเป็นชุด ไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไป "ลู่ซวิน แกทำเกินไปแล้ว! บ้าเอ๊ย หัวอวี่เอนเตอร์เทนเมนต์ พวกแกทำเกินไปแล้ว พวกแกต้องการอะไร พวกแกต้องการอะไรกันแน่!"