บทที่ 5: กอดขาทองคำไว้ก่อน

บทที่ 5: กอดขาทองคำไว้ก่อน

เมื่อมองดูชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ที่อันดับสิบแสดงชื่อเพลง "ความกล้า" ขอบตาของเฉิงเข่อเข่อก็แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างดีใจ หวังจะบอกข่าวดีนี้กับลู่ซวิน

ไม่ใช่แค่เฉิงเข่อเข่อคนเดียวที่กำลังจับตาดูข้อมูล ผู้จัดการของฟางอวี่ ผู้บริหารของฮวาอวี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และบริษัทบันเทิงอื่นๆ อีกหลายแห่งต่างก็กำลังให้ความสนใจเช่นกัน

ผู้จัดการของฟางอวี่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องพักศิลปินด้วยความตื่นเต้น "อวี่อวี่ พวกเราแจ็กพอตแตกแล้ว"

เธอยื่นโทรศัพท์ให้ฟางอวี่อย่างตื่นเต้น "เพลง 'ความเหงากำลังร้องเพลง' ของเราติดท็อปเท็นชาร์ตศิลปินหน้าใหม่แล้ว ตอนนี้อยู่อันดับที่แปด!"

แต่อันดับที่แปดยังไม่พอที่จะทำให้เธอตื่นเต้นขนาดนี้

สิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นคือพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวของเพลงนี้ต่างหาก

ต้องเข้าใจก่อนว่าเมื่อเทียบกับเพลงอื่นๆ บนชาร์ต ยอดดาวน์โหลดของพวกเธอมีเวลาเก็บสะสมน้อยกว่าถึงสี่วัน

อาจกล่าวได้ว่าพวกเธอใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวันก็สามารถทำยอดดาวน์โหลดแซงหน้าเพลงอื่นที่สะสมมาสี่วันได้แล้ว และข้อมูลนี้ก็ยังคงพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ข้อมูลทุกด้านบ่งชี้ว่าเพลง "ความเหงากำลังร้องเพลง" และ "ความกล้า" กำลังดังพลุแตก

เพลงนี้จะกลายเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นโบแดงของฟางอวี่

ขอแค่มีเพลงฮิตแบบนี้อีกสักเพลง ฟางอวี่ก็จะได้ก้าวเข้าสู่ทำเนียบนักร้องระดับแนวหน้าอย่างเต็มตัว

พี่จ้าวกล่าวอย่างตื่นเต้น "เธอต้องสานสัมพันธ์อันดีกับลู่ซวินไว้นะ เขายังเด็กขนาดนี้ อนาคตต้องก้าวไปได้อีกไกลแน่ๆ การที่เธอจะกลายเป็นนักร้องแถวหน้า หรือแม้แต่ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ราชินีเพลงได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะสนับสนุนเธอหรือเปล่า"

ส่วนเรื่องที่ว่าลู่ซวินจะหมดมุกหลังจากแต่งไปสองเพลงหรือไม่นั้น...

นั่นมันเรื่องของอนาคต ตอนนี้ต้องรีบกอดขาทองคำไว้ก่อน!

"พี่คะ ฉันเข้าใจแล้ว" ฟางอวี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาลู่ซวินเรียบร้อยแล้ว

ณ แผนกนักแต่งเพลง ฮวาอวี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์

ในฐานะหัวหน้าแผนกนักแต่งเพลง หลินลี่กังวลเรื่องอันดับบนชาร์ตมาตลอด ความกดดันจากเบื้องบนทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

ตลอดทั้งวัน เขาขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานและจ้องมองแต่ชาร์ตเฟิงอวิ๋น

ด้วยบารมีของราชาเพลงอย่างโจวสง และนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองอย่างหนานหลี่ บวกกับการโปรโมตอย่างไม่เสียดายเม็ดเงินของบริษัท ทำให้อันดับพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

มันพุ่งพรวดจากอันดับรั้งท้ายมาจนเกือบติดท็อป 50 ทว่าหลังจากเข้าสู่ 50 อันดับแรกได้แล้ว การไต่อันดับก็เริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

หกชั่วโมงต่อมา อันดับก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ 18 ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมายท็อปเท็นที่ตั้งไว้อีกมาก

แม้จะเหลือเวลาอีกกว่ายี่สิบวันในเดือนนี้ แต่เพลงอื่นๆ ก็กำลังทำอันดับสูงขึ้นเช่นกัน พวกเขาคงไม่หยุดอยู่กับที่เพื่อรอให้ใครตามทันหรอก

หลินลี่เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ได้แต่ปลอบใจตัวเองซ้ำๆ ว่ายังมีโอกาส ยังมีโอกาส

ทว่าเขารู้ดีว่าไม่มีเพลงใดในสิบอันดับแรกของชาร์ตเฟิงอวิ๋นที่ยอมถูกเขี่ยตกลงมาง่ายๆ พวกเขาจะต้องทุ่มเทอย่างสุดกำลังเพื่อรักษาอันดับของตัวเองไว้อย่างแน่นอน

ชาร์ตเฟิงอวิ๋นก็น่าหนักใจพอแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์ทางฝั่งชาร์ตศิลปินหน้าใหม่เป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อสลับหน้าจอคอมพิวเตอร์และได้เห็นสองผลงานที่คุ้นเคยปรากฏอยู่ในสิบอันดับแรก ลมหายใจของเขาก็พลันติดขัดขึ้นมาทันที

มีเพียงคำเดียวที่ดังก้องอยู่ในหัว

ปังสุดๆ!!!

รอดตายแล้ว!

อย่างน้อยเขาก็ได้รับการผ่อนผันโทษ ยังมีโอกาสรอดชีวิต และไม่ต้องลาออกอย่างน่าอับอาย

เหล่าผู้บริหารของฮวาอวี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมกับอุทานว่าเส้นยาแดงผ่าแปดจริงๆ

พนักงานในแผนกนักแต่งเพลงต่างก็ถูกกระตุ้นด้วยความเร็วในการไต่อันดับที่พุ่งพรวดนั้น จนแทบจะหัวใจวายกันไปตามๆ กัน

ผู้อำนวยการเจียง หรือที่เรียกกันว่าเหล่าเจียง เดินเข้ามาในโซนทำงานด้วยรอยยิ้มและเอ่ยถาม "เสี่ยวลู่อยู่ไหนล่ะ"

ทุกคนชี้ไปทางคนที่กำลังฟุบหลับปุ๋ยอยู่ตรงมุมห้องอย่างพร้อมเพรียงกัน

เหล่าเจียงมองดูลู่ซวินที่กำลังหลับสนิท หัวหน้าทีมจางเพิ่งจะปลุกเจ้าเด็กคนนี้ขึ้นมา แต่กลับถูกเหล่าเจียงถลึงตาใส่เข้าให้อย่างจัง

ไอ้คนไม่รู้จักกาลเทศะ!

เหล่าเจียงพูดด้วยรอยยิ้ม "เขาทำงานหนักมาทั้งคืน ปล่อยให้เขาพักผ่อนเถอะ พวกคุณก็พูดคุยหรือทำอะไรให้มันเบาๆ หน่อย อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของเสี่ยวลู่"

ทุกคน "..."

บ้าเอ๊ย เหล่าเจียงลำเอียงชัดๆ!

ถ้าเป็นคนอื่นกล้ามาแอบหลับแบบนี้ มีหวังโดนรองเท้าลอยมากระแทกหน้าผาก และถูกด่าเปิงจนแม้แต่พ่อแม่ยังจำหน้าไม่ได้แน่ๆ

"ถ้าเสี่ยวลู่ตื่นแล้ว ให้เขาไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วยนะ"

หลังจากเหล่าเจียงเดินจากไป บรรดาลูกน้องก็รีบส่งข่าวนี้ลงในแชตกลุ่มของแผนกนักแต่งเพลงฮวาอวี่ทันที

"ข่าวใหญ่ เมื่อกี้เหล่าเจียงมาที่ทีมเรา เห็นลู่ซวินกำลังหลับ แต่กลับไม่ด่าสักคำ แถมยังสั่งพวกเราไม่ให้รบกวนเวลาพักผ่อนของเขาด้วย พระเจ้าช่วย! เหล่าเจียงไม่ใช่คนแล้ว"

"ฉันขอทำนายเลยว่าซูเปอร์สตาร์คนต่อไปของชั้น 18 จะต้องเป็นลู่ซวินแน่ๆ"

"เด็กใหม่คนนี้ร้ายกาจมาก ไม่รู้ว่าเขาจะคว้าตำแหน่งราชาดาวรุ่งของไตรมาสนี้ไปได้หรือเปล่า"

"ตำแหน่งราชาดาวรุ่งคงเป็นไปได้ยากอยู่นะ!"

"แค่ขึ้นสู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ถ้าหวังจะก้าวขึ้นเป็นราชาดาวรุ่ง โอกาสคงริบหรี่ ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าอันดับหนึ่งบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ของเดือนเมษายนคืออู๋ถง"

อู๋ถง นักแต่งเพลงระดับเหรียญเงินจากเทียนเซียงมีเดีย

อย่าดูถูกเขาเพียงเพราะเขาเป็นนักแต่งเพลงระดับเหรียญเงิน เขาอยู่ในวงการนี้มาไม่ถึงปี นับตั้งแต่แจ้งเกิดเมื่อเดือนสิงหาคมปีที่แล้ว เขาก็กวาดอันดับหนึ่งบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่มาครองได้ถึงสามเดือนซ้อน จนได้รับฉายาว่าเป็นราชาดาวรุ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในไตรมาสที่สามของปีที่แล้ว

เคยมีนักข่าวสัมภาษณ์เขาว่าทำไมถึงชอบทำงานร่วมกับนักร้องหน้าใหม่ เขาตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า เขาแค่ตั้งใจจะทดสอบดูว่าการที่นักร้องและนักแต่งเพลงหน้าใหม่ทั้งคู่จะคว้าแชมป์สามสมัยซ้อนบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ได้นั้น มันยากแค่ไหนกันเชียว

คำพูดเหล่านี้ฟังดูโอหังไม่เบา แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของเขาในทางอ้อม

ต้องเข้าใจด้วยว่าบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ นักร้องหน้าใหม่หลายคนมักจะได้จับคู่กับนักแต่งเพลงที่มากประสบการณ์ และในจำนวนนั้นก็มีนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองอยู่ไม่น้อย

แน่นอนว่าผลงานบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่จะไม่ถูกนับรวมในประวัติการทำงานของนักแต่งเพลงรุ่นเก๋าเหล่านี้ และพวกเขาก็สามารถร่วมงานกับนักร้องหน้าใหม่ได้เพียงปีละ 1 คนเท่านั้น ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเป็นการปกป้องนักแต่งเพลงที่เพิ่งเดบิวต์

การที่อู๋ถงสามารถครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ได้อย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นราชาดาวรุ่งในไตรมาสที่สามของปีที่แล้ว ทำให้เขากลายเป็นแชมป์เก่าที่ต้องป้องกันตำแหน่งเอาไว้ให้ได้

ชาร์ตศิลปินหน้าใหม่คือจุดกำเนิดของราชาดาวรุ่ง

ในหนึ่งปีจะมีราชาดาวรุ่ง 4 คน โดยสามเดือนนับเป็นหนึ่งไตรมาส และจะมีการประชันเพื่อหาผู้ที่คว้าตำแหน่งราชาดาวรุ่งไปครองในแต่ละช่วงเวลา ยอดดาวน์โหลดของราชาดาวรุ่งจะต้องสูงที่สุดในไตรมาสนั้น ถึงจะมีคุณสมบัติเหมาะสมกับตำแหน่ง

และอู๋ถงก็ครองอันดับหนึ่งมาตลอดทั้งไตรมาสที่สาม คือเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายนของปีที่แล้ว ทำให้เขากลายเป็นแชมป์เก่าตัวจริงเสียงจริงของไตรมาสที่สาม

เห็นได้ชัดว่าความสามารถของเขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ดังนั้น โลกภายนอกจึงขนานนามเขาว่าเป็นนักแต่งเพลง 'อัจฉริยะปีศาจ'

ผลงานในปัจจุบันของลู่ซวินถือว่ายอดเยี่ยมมาก แต่หากเทียบกับอู๋ถงแล้ว ก็ยังถือว่าทิ้งห่างกันอยู่ช่วงตัว

เวลา 14:15 น.

ลู่ซวิน เทพเจ้าแห่งการนอนค่อยๆ ลืมตาตื่น บิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ ลูบท้องที่ว่างเปล่าพลางรู้สึกหิวขึ้นมานิดๆ เขาเหลือบมองเวลาแล้วกะพริบตาปริบๆ เริ่มสงสัยอย่างจริงจังว่าตาฝาดไปหรือเปล่า

นี่เขาหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

เหล่าหวังที่อยู่โต๊ะข้างๆ เห็นเขาตื่นแล้วก็เอ่ยถามยิ้มๆ "หลับสบายไหมล่ะ"

"เอ่อ ก็พอใช้ได้ครับ" ลู่ซวินรู้สึกเขินนิดๆ

เหล่าหวังเห็นท่าทางงัวเงียของเขาแล้วก็คิดว่าเด็กคนนี้น่าสนใจดี จึงยิ้มและเตือนว่า "ผู้อำนวยการเรียกหานายอยู่นะ"

"อ้อ ครับ"

ลู่ซวินเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างไม่รีบร้อน จัดการตัวเองให้เรียบร้อยสักหน่อย แล้วจึงเคาะประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการ

เจียงหมิงเห็นว่าลู่ซวินมาแล้ว ใบหน้าของเขาก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

"เสี่ยวลู่ มาแล้วเหรอ นั่งลงสิ อยากได้ชาหรือเครื่องดื่มอะไรไหม"

"น้ำเปล่าครับ"

เลขาเดินออกไปและรีบนำแก้วน้ำเปล่ามาวางตรงหน้าเขาทันที

"ผู้อำนวยการครับ เงินโบนัสออกหรือยังครับ" ลู่ซวินเบิกตากว้างและจ้องมองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

เจียงหมิง "..."

เด็กคนนี้ พอมาถึงทำไมถึงถามหาโบนัสเลยล่ะ ไม่ควรจะฉลองให้กับผลงานที่ยอดเยี่ยมก่อนหรือไง

เจียงหมิงตอบยิ้มๆ "เรื่องโบนัสยังไม่รีบหรอก"

ไม่นะ โบนัสเป็นเรื่องด่วนมาก

ลู่ซวินแค่อยากจะอธิบายถึงความสำคัญของเงินโบนัส แต่เจียงหมิงกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดเลยแม้แต่น้อย

"นายคงรู้ผลลัพธ์ของสองเพลงนั้นแล้วใช่ไหม"

ผลลัพธ์งั้นเหรอ?! เขาไม่รู้เรื่องเลย

แต่ดูจากท่าทางที่เป็นมิตรของผู้อำนวยการแล้ว มันก็ไม่น่าจะแย่นักหรอก

ลู่ซวินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ทางบริษัทได้ตัดสินใจแล้วว่าอยากให้นาย..."

จ๊อก... เสียงท้องร้องดังขึ้นมาอย่างผิดเวล่ำเวลา

เหล่าเจียงชะงักไปครู่หนึ่ง "นายยังไม่ได้กินข้าวเหรอ"

ลู่ซวินพยักหน้าพลางรู้สึกเขินนิดๆ

เขานอนเพลินจนลืมกินข้าวไปเลย

เหล่าเจียงเข้าใจสถานการณ์ดี เขาจึงสั่งให้ผู้ช่วยลงไปซื้ออาหารที่โรงอาหารของบริษัททันที

สิบห้านาทีต่อมา ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าของผู้อำนวยการ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังสวาปามเกี๊ยวอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมีใบหน้าเปื้อนยิ้มและพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด

"บริษัทอยากจะใช้ประโยชน์จากกระแสความฮิตนี้ ให้นายกับเฉิงเข่อเข่อออกไปโปรโมตเพลงใหม่ให้มากขึ้น จะได้ง่ายต่อการแข่งขันแย่งชิงตำแหน่งราชาดาวรุ่งของไตรมาสที่สอง นายคิดว่ายังไง"

ในมุมมองของเหล่าเจียง นี่เป็นโอกาสอันดีงาม ในฐานะนักแต่งเพลงหน้าใหม่ เขาจะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน

"มีค่าจ้างไหมครับ"

"นี่เป็นการโปรโมตสาธารณะของบริษัทนะ"

ลู่ซวินเข้าใจแจ่มแจ้งในเสี้ยววินาที

ไม่จ่ายเงิน!

ชายหนุ่มสวนกลับไปโดยไม่ต้องคิด "งั้นผมไม่มีเวลาครับ"

เหล่าเจียง "..."

( Ω Д Ω )!!!