ตอนที่ 2 : ข้าต้องการกลายเป็นเทพ

ตอนที่ 2 : ข้าต้องการกลายเป็นเทพ

"เจ้ากำลังพยายามสอนข้าทำงานงั้นรึ?" สำหรับคุณ ในฐานะองค์จักรพรรดิสัตว์มงคล สัตว์วิญญาณทั้งหมดควรหมอบกราบแทบเท้าคุณ ยกเว้นตี้เทียน แม้แต่สัตว์วิญญาณแสนปีและสัตว์ร้ายในการจัดอันดับสิบสุดยอดสัตว์ร้ายก็ยังเป็นข้าราชบริพารของคุณ และล้วนต้องปฏิบัติต่อคุณด้วยความเคารพ

แม้ว่า "กู่หยู" ที่อยู่ตรงหน้าคุณจะเป็นมังกรที่แท้จริง เขาก็ไม่สามารถขวางทางหรือกีดกันคุณได้

คุณบอกให้เขาไสหัวไปอย่างหมดความอดทน มิฉะนั้นก็อย่าหาว่าคุณไม่เกรงใจ!

กู่หยูคนนั้นเป็นมังกรที่แท้จริงงั้นรึ?

ดวงตาของตี้เทียนเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที

ต้องรู้ไว้ว่านับตั้งแต่แดนเทพมังกรแตกสลาย และเขาได้คุ้มกันนายท่านหลบหนีมา ปัจจุบันในทวีปโต้วหลัวทั้งหมด แทบจะมองไม่เห็นมังกรที่แท้จริงเลยสักตัว

ตัวเขาเอง ราชามังกรดำตาสีทอง

นายท่านของเขา ราชามังกรเงิน

จื่อจี ราชามังกรปีศาจขุมนรก

ชื่อหวัง อืมม มีเพียงสายเลือดของมังกรที่แท้จริงอยู่เพียงน้อยนิด ไม่นับว่าเป็นมังกรด้วยซ้ำ

หากไม่ใช่เพราะมังกรมีจำนวนน้อยเกินไป เขาคงไม่อ้างตัวเป็น "จ้าวแห่งสัตว์วิญญาณ"

เขาทำได้เพียงเปลี่ยนจากการสร้าง "ความรุ่งโรจน์ของเผ่ามังกร" มาเป็นการสร้าง "ความรุ่งโรจน์ของสัตว์วิญญาณ"

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ตี้เทียนก็แทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็น "มังกรที่แท้จริง" ตัวนี้

【กู่หยูขัดขวางไม่ให้คุณเข้าร่วมสถาบันเชร็ค คุณจึงโกรธมากและโจมตีเขาทันที】

【อย่างไรก็ตาม คุณไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกเขาสยบเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย】

ถึงกับสามารถเอาชนะองค์จักรพรรดิสัตว์มงคลได้

ตี้เทียนรู้สึกพึงพอใจมากยิ่งขึ้น

【โชคดีที่คุณได้รับความช่วยเหลือจากฮั่วอวี่ฮ่าว ร่วมมือกันขับไล่เขาไป และด้วยการคุ้มครองจากอาจารย์แห่งสถาบันเชร็ค คุณก็เข้าร่วมสถาบันเชร็คได้สำเร็จ】

【คุณค่อยๆ ตกหลุมรักเขาจากความอยากรู้อยากเห็นในตอนแรก แต่ความเย่อหยิ่งของคุณไม่อนุญาตให้คุณก้มหัวให้กับมนุษย์】

【ท้ายที่สุด เมื่อต้องเผชิญกับการถูกล้อมโดยวิญญาณจารย์ผู้ชั่วร้าย คุณจึงสมัครใจเลือกที่จะเสียสละตัวเองเพื่อช่วยฮั่วอวี่ฮ่าว】

ตี้เทียน : !!!

ลูกสาวของข้าตายแล้ว!

"ฮั่วอวี่ฮ่าว! บัดซบเอ๊ย!"

ตี้เทียนกำลังโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

ไม่มีต่อแล้วงั้นรึ?

องค์จักรพรรดิสัตว์มงคลจะจากไปแบบนี้เลยรึ?

"องค์จักรพรรดิสัตว์มงคล! องค์จักรพรรดิสัตว์มงคลอยู่ที่ไหน?"

ในตอนนั้นเองที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงมาหาตี้เทียน เธอสวมชุดผ้าโปร่งสีเขียวที่พลิ้วไหวราวกับหมู่เมฆ ผมสีเขียวของเธอสยายลงมาถึงเอวราวกับน้ำตก ดวงตาของเธอราวกับมรกตที่กักเก็บน้ำพุเอาไว้

ขนนกที่ห้อยอยู่ข้างหูของเธอแกว่งไกวไปมา พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณที่อวลอยู่รอบตัวเธอ เธอเดินเข้าไปหาตี้เทียนราวกับเอลฟ์ที่ก่อตัวขึ้นมาจากผืนป่า

ในฐานะนางพญาหงส์มรกตที่อยู่ในอันดับสี่ของสิบสุดยอดสัตว์ร้าย เธอมีถิ่นฐานอยู่ในป่าใหญ่ซิงโต่วในฐานะหัวหน้าเผ่าหงส์มรกต

เธอได้รับความเคารพอย่างสูงทั่วทั้งโลกของสัตว์วิญญาณ

ปี้จีไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตี้เทียนถึงได้โกรธเกรี้ยวขึ้นมา หรือว่าเขาจะถูกพวกตาแก่จากสถาบันเชร็คยั่วโมโห?

มันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

"องค์จักรพรรดิสัตว์มงคลอยู่ที่ไหน?"

ปี้จีปลอบโยนเขา "วางใจเถอะ องค์จักรพรรดิสัตว์มงคลออกไปเที่ยวเล่น และมีชื่อหวังตามไปด้วย คงจะไม่มีอุบัติเหตุอะไรหรอก"

ใบหน้าของตี้เทียนมืดมนลง ก็เพราะมีชื่อหวังอยู่ที่นั่นน่ะสิถึงได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น

ไอ้ชื่อหวังที่ไม่ได้เรื่อง งานเล็กๆ แค่ปกป้ององค์จักรพรรดิสัตว์มงคลยังทำไม่ได้เลย!

ตี้เทียนไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้อีกต่อไป

เขาได้จำลองชีวิตขององค์จักรพรรดิสัตว์มงคลแล้ว แม้ว่าตี้เทียนจะไม่ได้เชื่อเต็ม 100% ก็ตาม

แต่จากที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายปี เขารู้ว่านี่เป็นสิ่งที่องค์จักรพรรดิสัตว์มงคลสามารถทำได้อย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว ในป่าใหญ่ซิงโต่ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้

ถ้ามันเป็นไปตามชีวิตในระบบจำลองจริงๆ ฮวงจุ้ยในส่วนนี้ของป่าใหญ่ซิงโต่วคงจะมีปัญหาอะไรบางอย่างแน่ๆ

"ไม่! ข้าต้องรีบตามหาองค์จักรพรรดิสัตว์มงคลและพานางกลับมาเดี๋ยวนี้!"

...

"จบเห่แล้ว! นี่มันจุดเริ่มต้นนรกชัดๆ ไม่ใช่รึไง?!"

แดนเหนือสุด! เขตหวงห้ามสำหรับมนุษย์!

ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดโหยหวน ท่ามกลางน้ำแข็งและหิมะ สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่ดูคล้ายกิ้งก่ากำลังขดตัวอยู่ราวกับงานแกะสลักที่ทำจากทองคำและหยก เกล็ดของมันละเอียดอ่อนราวกับทองคำที่ไหลลื่น พร้อมกับลวดลายสีแดงอ่อนๆ ที่ลอยอยู่บนหลังของมัน

ดวงตามังกรของมันเป็นสีทองแดงสว่างสดใส กรงเล็บทั้งสี่ของมันอ่อนนุ่มแต่ก็เผยให้เห็นถึงความแหลมคม และมีกลุ่มเปลวไฟที่ยังไม่ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างห้อยอยู่ที่ปลายหางของมัน ส่องแสงประกายราวกับหยกอุ่นเมื่อขดตัวอยู่ในฝ่ามือ

กู่หยูพยายามคำรามเพื่อฟังเสียงดูว่าเขาได้ทะลุมิติมาเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด

"อ๊าววว~ อ๊างงง~"

เป็นเสียงร้องที่ใสและแผ่วเบาราวกับลูกสัตว์ตัวน้อย

มันน่าจะเป็นมังกร ใช่ไหม?

"นี่ฉันกลายเป็นมังกรไปแล้วจริงๆ เหรอ?"

กู่หยูเพิ่งจะเล่นเกมที่ชื่อว่า "ทวีปโต้วหลัว : โลกแห่งการล่าวิญญาณ" ซึ่งอ้างว่าจะ "กำหนดนิยามใหม่ให้กับโลกโต้วหลัว"

แต่ปรากฏว่ามันเป็นแค่เกมสูบเงินที่ใช้ไอพีของโต้วหลัวเท่านั้น

การเติมเงินเพื่อเอาชนะก็เรื่องหนึ่ง แต่เขาโกรธมากที่อัปเกรดล้มเหลวก็เลยขว้างโทรศัพท์ทิ้ง บังเอิญไปปัดแก้วน้ำหกใส่สายดาต้าจนเปียก แล้วทุกอย่างก็มืดดับไป

หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็ได้ทะลุมิติมายังสถานที่แปลกประหลาดแห่งนี้

"นี่พาฉันมาที่ไหนกันเนี่ย?"

"ทวีปโต้วหลัว พื้นกระเบื้องของโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ?"

เมื่อกู่หยูได้รู้ถึงสถานที่ที่เขาทะลุมิติมา เขาก็ตกตะลึงไปเลย

"อย่างน้อยถ้าฉันเป็นมนุษย์! ฉันก็คงจะมีหนทางที่จะกลายเป็นเทพได้!"

"แต่กลายเป็นมังกรเนี่ยนะ แบบนี้ฉันก็จบเห่กันพอดี!"

ด้านบน มีราชันย์เทพถังนั่งตระหง่านอยู่บนแดนเทพ มองดูทั่วทั้งทวีปโต้วหลัวราวกับของในกระเป๋าของเขา

เบื้องหลัง มีกฎที่เทพมังกรตั้งเอาไว้ก่อนตาย นั่นคือ เว้นแต่เผ่ามังกรจะฟื้นคืนชีพและเทพมังกรจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง สัตว์วิญญาณก็ไม่อนุญาตให้กลายเป็นเทพ!

การทะลุมิติมาเป็นมังกรจะเป็นตัวตนที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อในโลกอื่น

แต่ถ้ามันเป็นในทวีปโต้วหลัว

เยี่ยมไปเลย!

แค่ไปติดคุกกับตี้เทียนก็เท่านั้น

เขาสามารถจินตนาการถึงอนาคตของตัวเองได้เลย นั่นคือการบำเพ็ญตบะนับแสนปีต้องมาถูกมนุษย์ทุบตี และเทพองค์เดียวของเผ่ามังกรอย่างราชามังกรเงิน ก็จะโยนเกมทิ้งไปด้วยสติปัญญาอันน่าตกตะลึงของเธอ

จากนั้นก็เริ่มต้นการถูกคุมขังนับหมื่นปีกับตี้เทียน เพื่อรอการเกิดของเทพมังกรน้อย

ถ้าโชคดี เขาอาจจะคว้าตำแหน่งข้างๆ เทพมังกรน้อยได้

ถ้าโชคร้าย เขาคงจะกลายเป็นยานอวกาศไปกับตี้เทียนและท่องไปในจักรวาล

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการงั้นเหรอ?

ไม่!

อย่างน้อยตี้เทียนก็ยังมีภรรยาสองคนคอยอยู่เป็นเพื่อน และการได้เลี้ยงดูลูกสาวเป็นครั้งคราวก็ถือว่าไม่ได้ใช้ชีวิตนี้ไปอย่างไร้ค่า

แต่เขาไม่มีอะไรเลย!

โชคดีที่กู่หยูไม่ได้เศร้าเสียใจ มนุษย์ก็มีข้อดีของมนุษย์

สัตว์วิญญาณก็มีข้อดีของพวกมันเช่นกัน!

สัตว์วิญญาณล้านปี แม้ว่าในความเป็นจริงพวกมันจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนั้น แต่มันก็เป็นหน่วยวัดความแข็งแกร่งของการบำเพ็ญตบะของสัตว์วิญญาณ

แต่ตราบใดที่สามารถเอาชีวิตรอดได้ การมีชีวิตอยู่ยาวนานกว่าแสนปีก็ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อฉันทะลุมิติมาที่โต้วหลัวและยังกลายมาเป็นมังกร!"

"งั้นอย่างแรก ในยุคที่เลวร้ายที่สุดนี้ ฉันต้องเก็บตัวเงียบๆ และไม่บุ่มบ่าม รอคอยอย่างเงียบๆ ให้ราชามังกรปรากฏตัวในอีกหมื่นปีข้างหน้า!"

"จากนั้น! ก็ต่อยถังหวู่หลิน แล้วก็เตะกู่เยว่น่า!"

"สำเร็จเป็นเทพมังกร!"

ส่วนเรื่องที่เขารู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ

เขาบังเอิญขุดเจอหนอนไหมน้ำแข็งธรรมดาๆ ตัวหนึ่งที่กำลังสั่นเทาออกมาจากหิมะ

หลังจากจับมันมาสอบปากคำอย่างเข้มงวด เขาก็ได้รู้ว่าที่นี่คือแดนเหนือสุด ภูมิภาคที่ปกครองโดยสามกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือสุด

นี่มันไม่ใช่ยุคของสำนักถังเลิศภพจบแดนหรอกเหรอ?

ยุคที่สิ้นหวังที่สุด ราชันย์เทพถังก้าวเท้าข้างหนึ่งกลายเป็นเทพ และใช้เท้าอีกข้างปิดกั้นเส้นทางเอาไว้

อยากจะกลายเป็นเทพงั้นเหรอ? ไปถามราชันย์เทพถังดูก่อนสิ!

"ก้าวแรกคือการไปตามหาหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งซึ่งเปรียบเสมือนพาวเวอร์แบงค์ และบำเพ็ญตบะให้ถึงแสนปีให้สำเร็จ!"

กู่หยูตรวจสอบร่างมังกรของตัวเองสั้นๆ มันน่าจะเป็นมังกรน้อยที่เพิ่งเกิดใหม่

โชคดีที่เผ่าพันธุ์มังกรมีร่างกายที่แข็งแกร่ง ดังนั้นเขาจึงไม่หนาวตายในโลกน้ำแข็งแห่งนี้

"จริงสิ ฉันจำได้ว่าดาบฆ่ามังกรถูกซ่อนอยู่ในแดนเหนือสุดใช่ไหม? ถ้าฉันหามันเจอ มันก็น่าจะเพิ่มพลังต่อสู้ให้ฉันได้ไม่น้อยเลย"

ในตอนนั้นเอง แสงสีทองก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า สาดส่องไปทั่วท้องฟ้าของแดนเหนือสุด

ราวกับมนุษย์ทองคำตัวน้อย พลังจิตมหาศาลพุ่งทะลุทั่วทั้งแดนเหนือสุด พร้อมกับตะโกนเสียงดัง :

"จักรพรรดินีน้ำแข็ง ข้ารู้ว่าเจ้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของข้าแล้ว ข้า เทียนเมิ่ง ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นแล้ว!"

"เจ้ากล้ามาพบข้าหรือไม่!"

"ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่~"