บทที่ 01 - หญิงสาวผู้ยังประดับกระบี่ไม่เรียบร้อย

บทที่ 01 - หญิงสาวผู้ยังประดับกระบี่ไม่เรียบร้อย

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

รัชศกเทียนลู่ปีที่ 32 เป่ยเจิ้นฝู่ซือ

ฤดูใบไม้ผลิเดือน 3 ต้นหลิวแตกกิ่งก้าน สรรพสิ่งผลิบาน แสงแดดสีทองอร่ามสาดส่องลงบนร่างอย่างอบอุ่น มากพอที่จะขับไล่ความหนาวเหน็บตลอดช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมาให้มลายหายไป

ทว่าในเมืองเยียนจิงทั้งเมือง เป่ยเจิ้นฝู่ซืออาจเป็นสถานที่ที่หนาวเหน็บและมืดมิดที่สุด เพราะที่นี่คือที่ตั้งของหน่วยจิ่นอีเว่ย

เซวียหลิงเอ๋อร์สวมชุดเฟยอวี๋ที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก มังกรปลาบินบนชุดเฟยอวี๋กำลังพลิ้วไหวแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ

หญิงสาวก้มหน้าฟังคำตำหนิจากชายที่อยู่หลังโต๊ะทำงานเบื้องหน้า การก้มหน้าทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน มีเพียงเส้นผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวสยายลงมาอย่างนุ่มสลวย

ฤดูใบไม้ผลิเดือน 3 หญิงสาวยังคงสวมเสื้อผ้าที่ค่อนข้างบางเบา อีกทั้งชุดนั้นยังไม่ค่อยพอดีตัวนัก

"วันที่ 8 เดือน 12 ของปีที่แล้ว องค์กรรังผึ้งลอบสังหารโจวไห่เทียน รองเสนาบดีซ้ายกรมพระคลังของราชวงศ์เรา ฝ่าบาททรงกริ้วมาก มีรับสั่งให้พวกเราปิดคดีให้ได้ภายใน 3 เดือน วันนี้คือวันที่ 2 เดือน 3 แล้ว" ชายหลังโต๊ะทำงานสวมชุดโต่วหนิว ดูน่าเกรงขามและสง่างาม "เจ้ามีข้อเสนอแนะอะไรหรือไม่?"

"ผู้ใต้บังคับบัญชายินดีนำทีมไปกวาดล้างองค์กรรังผึ้ง ขอใต้เท้าหลวี่ยวนโปรดอนุญาต" เซวียหลิงเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและเด็ดเดี่ยว

"เจ้าเนี่ยนะ?" หลวี่ยวนมองเซวียหลิงแล้วหัวเราะ "ตลอด 3 เดือนมานี้ จิ่นอีเว่ยของข้าแทบจะพลิกแผ่นดินหาจนทั่วหล้า ทว่าท้ายที่สุดกลับคว้าน้ำเหลว เซวียหลิงตัวเล็กๆ อย่างเจ้า กล้าพูดจาโอ้อวดว่าจะนำทีมไปจับกุมพวกมันมาได้ง่ายๆ งั้นหรือ?"

"นี่จะแสดงให้เห็นว่าเซวียหลิงอย่างเจ้ามีอิทธิฤทธิ์กว้างขวางกระนั้นหรือ?"

"หรือจะแสดงให้เห็นว่าหน่วยจิ่นอีเว่ยของข้าไร้น้ำยา?"

ข้อกล่าวหาทั้งสองข้อนี้ถูกสวมลงมา หากเป็นคนทั่วไปคงคุกเข่าลงไปนานแล้ว แต่เซวียหลิงยังคงยืนหลังตรง "ผู้ใต้บังคับบัญชามิกล้า"

"คุกเข่าลง!" หลวี่ยวนตวาดเสียงดัง

เซวียหลิงกัดริมฝีปากเบาๆ แต่ไม่ยอมคุกเข่า

"เจ้าคงไม่ได้คิดหรอกนะ?" หลวี่ยวนเอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ "ใต้เท้าเซวียผิง เขาจะยังคอยหนุนหลังเจ้าอยู่อีกหรือ?"

"คุกเข่าลง!"

เซวียหลิงกำมือแน่น ก้มหน้ากล่าวว่า "ท่านพ่อเสียชีวิตแล้ว ทว่าข้ายังคงเป็นนายกองป่ายหู้ขั้นหกแห่งหน่วยจิ่นอีเว่ย ได้รับพระราชทานชุดเฟยอวี๋จากฝ่าบาท ข้าจะคุกเข่าก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์เท่านั้น"

นางยอมสวมชุดเฟยอวี๋มาที่นี่ ก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีหยาดสุดท้ายนั้นเอาไว้ แต่อีกฝ่ายกลับต้องการจับนางโยนลงพื้นแล้วเหยียบย่ำย่ำยี

"ดี! ดี! ดี!" หลวี่ยวนกล่าวคำว่าดีติดกันถึงสามครั้ง

"เซวียผิงช่างกบฏทรยศนัก ถึงกับกล้าทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานชุดเฟยอวี๋แก่สตรีเช่นเจ้า ให้รับตำแหน่งนายกองป่ายหู้แห่งจิ่นอีเว่ย ตอนนี้เซวียผิงตายไปแล้ว เจ้าคิดว่าเปลือกนอกชุดนี้จะยังคุ้มครองเจ้าได้อยู่อีกหรือ?"

เซวียหลิงก้มหน้า "ขอใต้เท้าหลวี่ยวนโปรดกราบทูลฝ่าบาท ริบตำแหน่งและเสื้อผ้าของข้าคืนไปเถิด"

หลวี่ยวนหัวเราะออกมา "เจ้านี่รินสุราดีๆ ไม่ชอบ ชอบดื่มสุราจับกรอกสินะ"

"ข้าริบตำแหน่งและเสื้อผ้าของเจ้าไม่ได้ก็จริง แต่เบื้องบนมีคำสั่งมา เจ้าก็ยังต้องฟังอยู่ดีใช่หรือไม่"

"นายกองป่ายหู้แห่งจิ่นอีเว่ย เซวียหลิงรับคำสั่ง!"

เซวียหลิงทำได้เพียงคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม เงยหน้ามองชายผู้กำลังได้ใจที่อยู่ตรงหน้า

"พวกเราผ่านการตรวจสอบอย่างยากลำบากมาตลอด 3 เดือน มองว่าองค์กรรังผึ้งมีโครงสร้างรัดกุม เกี่ยวพันกว้างขวาง ไม่อาจผลีผลามลงมือได้ ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจส่งสายลับแฝงตัวเข้าไปในองค์กรรังผึ้ง เพื่อประสานงานจากทั้งภายในและภายนอก แล้วบดขยี้พวกมันในคราเดียว"

"เซวียหลิง ในฐานะที่เจ้าเป็นนายกองป่ายหู้ของจิ่นอีเว่ย อีกทั้งยังเป็นสตรี และปิดบังสถานะมาตลอด เจ้าจึงเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับตำแหน่งสายลับ"

"เจ้ายินดีรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งนี้หรือไม่?"

เซวียหลิงไม่อยากจะเชื่อ "ข้า..."

ในเสี้ยววินาทีนั้น หญิงสาวรู้สึกสับสนปนเปไปหมด ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้รับภารกิจที่แปลกประหลาดเช่นนี้

"เจ้ายินดีหรือไม่?" หลวี่ยวนทวนคำถามอีกครั้ง

เซวียหลิงก้มหน้า

"ผู้ใต้บังคับบัญชายินดี"

……

……

วันที่ 15 เดือน 3 ทางตะวันออกของเมืองลั่วเฉิง

ยังคงเป็นฤดูใบไม้ผลิ บนถนนหินสีเขียวมีผู้คนพลุกพล่านเดินกันขวักไขว่ เสียงร้องขายของดังแว่วมาเป็นระยะ เซวียหลิงถอดชุดเฟยอวี๋ออกนานแล้ว ของสิ่งนั้นคือชุดเต็มยศ ไม่มีคนทั่วไปคนไหนสวมใส่กัน ตอนนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่แล้ว หากถูกขโมยไป นั่นนับเป็นความผิดสถานหนัก

เดิมทีเซวียหลิงยังอยากนำชุดเฟยอวี๋ไปจำนำที่โรงรับจำนำ เพราะอย่างไรเงินในมือของนางก็มีเหลือไม่มากแล้ว ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าพอคนคุมบัญชีของโรงรับจำนำเห็นชายชุดเฟยอวี๋ เขาก็ล้มลุกคลุกคลานคุกเข่าลง อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างเอาเป็นเอาตาย เซวียหลิงหมดหนทาง ทำได้เพียงพูดว่าขออภัยเข้าผิดร้าน

นางทำได้เพียงหันหลังกลับ นำชุดเฟยอวี๋กลับมาที่บ้านอีกครั้ง ขุดหลุมคนเดียวในลานบ้านใต้ต้นหยางใหญ่ต้นนั้น แล้วนำชุดเฟยอวี๋ใส่กล่องฝังเอาไว้

คืนนั้นนางปีนขึ้นไปบนต้นหยาง นั่งมองดูดวงดาวอยู่ทั้งคืน

คิดถึงท่านพ่อท่านแม่ตลอดทั้งคืน

เมืองเยียนจิงแม้จะกว้างใหญ่ แต่ก็ไม่มีที่ให้นางได้ซุกหัวนอนอีกแล้ว การจัดการของหลวี่ยวนในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการให้นางมาตายที่นี่อย่างมีเหตุมีผล เพราะอย่างไรเสียชื่อเสียงของบิดาผู้ล่วงลับก็ยังคงอยู่ ในหน่วยจิ่นอีเว่ย ใครจะกล้าทำร้ายนางอย่างเปิดเผยกันเล่า

นี่คือแผนยืมดาบฆ่าคน แต่นางก็ทำได้เพียงรนหาที่ตายด้วยตัวเองเท่านั้น

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น มองเห็นป้ายชื่อโรงเตี๊ยมเบื้องหน้าเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวไว้ว่า "โรงเตี๊ยมเซียวหุน"

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรืดออกมา

คนที่รู้ก็จะคิดว่านี่คือโรงเตี๊ยม คนที่ไม่รู้คงคิดว่าที่นี่คือหอนางโลมกระมัง

เมื่อคิดเช่นนั้น เซวียหลิงก็กระชับห่อผ้าบนหลัง แล้วเดินเข้าไปในประตูใหญ่ของโรงเตี๊ยมเซียวหุน

"แม่นาง มากันกี่ท่านหรือ?" ทันทีที่เดินเข้าไป เซวียหลิงก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มนวลและสะอาดสะอ้านเอ่ยถามนาง ไร้ซึ่งกลิ่นอายควันไฟของเสี่ยวเอ้อร์ทั่วไป เซวียหลิงเงยหน้ามอง ก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างถูกปิดทับด้วยผ้าสีดำสนิท เขากำลังมองนางและเอ่ยถาม

คนผู้นี้เป็นคนตาบอดชัดๆ แล้วรู้ได้อย่างไรว่านางเป็นแม่นาง?

เซวียหลิงตัดสินใจที่จะไม่คิดถึงคำถามนี้

"มาคนเดียว ขอน้ำชาด้วย"

"ไม่ทราบว่าท่านต้องการชาอะไร?" เด็กหนุ่มถาม

"หลงจิ่งก่อนเช็งเม้ง 2 ตำลึง เหมาเจียนจากซิ่นหยาง 2 ตำลึง อวิ๋นอู้จากหลูซาน 2 ตำลึง แล้วก็ผู่เอ่อร์จากยูนนานอีก 2 ตำลึง" เซวียหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ข้าจะไปชงมาให้ท่านเดี๋ยวนี้" เสี่ยวเอ้อร์หันหลังเตรียมจะเดินเข้าไปในห้องด้านใน โดยไม่คิดจะถามเลยว่าคนคนเดียวจะดื่มชามากมายถึงเพียงนี้หมดได้อย่างไร

"ช้าก่อน" เซวียหลิงเรียกให้เขาหยุด "ข้าขอสุราฮวาเตียว 1 ขวด สุราเซาเตาจื่อ 1 ขวด สุราจู๋เยี่ยชิง 1 ขวด แล้วก็สุราเฟินจิ่วจากหมู่บ้านซิ่งฮวาอีก 1 ขวด"

เสี่ยวเอ้อร์มองเซวียหลิง "มิทราบว่าแม่นางมีแซ่ว่าอะไร?"

"ข้าแซ่หลิน" เซวียหลิงเอ่ยปาก

"ใบชากับสุราค่อนข้างเยอะ รบกวนแม่นางหลินตามไปที่ด้านหลัง เพื่อช่วยหยิบจับสักหน่อยได้หรือไม่?" เสี่ยวเอ้อร์กล่าวเช่นนี้

ถ้อยคำนั้นช่างนุ่มนวลและราบเรียบ ปราศจากซึ่งท่าทีคุกคามใดๆ

เซวียหลิงรอประโยคนี้อยู่พอดี นางจึงลุกขึ้นจากที่นั่งทันที "พวกเราไปกันเถอะ"

โรงเตี๊ยมเซียวหุนแม้จะได้ชื่อว่าโรงเตี๊ยมเซียวหุน แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงโรงเตี๊ยมธรรมดาๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น ชั้นล่างมีโต๊ะวางอยู่บ้างสำหรับขายสุราอาหาร ส่วนชั้นสองส่วนใหญ่เป็นห้องพัก ด้านหลังโถงโรงเตี๊ยมคือห้องครัวและห้องพักของลูกจ้าง

และในเวลานี้ เซวียหลิงก็ถูกเสี่ยวเอ้อร์นำทางมาตลอดจนถึงห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง เซวียหลิงมองเห็นว่าในห้องมีเตียงเล็กๆ ที่ปูด้วยผ้าปูเตียงผ้าป่านหยาบๆ และบนโต๊ะข้างเตียงมีกระดาษและพู่กันวางอยู่

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นห้องของเสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้ ทว่า... ห้องนี้กลับไม่มีความรกและกลิ่นเหม็นอับเหมือนห้องของบุรุษทั่วไป ตรงกันข้ามมันกลับสะอาดสะอ้านและเจือไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่อธิบายไม่ถูก

เป็นกลิ่นที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสะระแหน่กับมะนาว

แต่ในวินาทีถัดมา เซวียหลิงก็ถูกมีดสั้นเปล่งประกายวาววับจ่อเข้าที่ลำคอ เสี่ยวเอ้อร์ถือมีดด้วยมือข้างหนึ่ง กดตัวเซวียหลิงให้แนบชิดติดกำแพง ในขณะเดียวกันน้ำเสียงของเขาก็ยังคงเฉื่อยชาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ

และไม่มีวี่แววของความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

"ขอแนะนำตัวสักหน่อย ข้าคือฟางเปี๋ย สังกัดองค์กรรังผึ้ง ปัจจุบันเป็นเหล็กในผึ้งระดับผึ้งไม้ที่ยังไม่มีปีกผึ้ง"

"ขอถามหน่อย"

"เจ้าคือปีกผึ้งของข้าใช่หรือไม่?"

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───