ตอนที่ 420 โม่ลี่!

ตอนที่ 420 โม่ลี่!

“พี่ฉีอันคะ รบกวนเวลาพี่หรือเปล่าคะ”

ตู้ ป้านเซี่ย กำโทรศัพท์แน่นด้วยความรู้สึกประหม่า

“จะรบกวนได้ยังไงกัน เซี่ยเซี่ย พี่เคยบอกแล้วไงว่าถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ”

ฮั่ว ฉีอัน แอบรู้สึกผิดนิดๆ หลังจากมีอะไรกันไปคืนนั้น เขาก็ไม่ได้เจอเธอเป็นครั้งที่สองเลยตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา

ถึงแม้เขาจะให้ผู้ช่วยกับ เย่จวน คอยช่วยจัดการเรื่องที่พักและดูแลเธอแล้ว แต่ตัวเขาเองกลับไม่ได้โผล่หน้าไปหาเลย

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ช่วงนี้งานเขายุ่งมากจริงๆ โดยเฉพาะพอใกล้เทศกาลปีใหม่

“พี่ฉีอันคะ งั้นตอนนี้หนูนัดพี่ออกมาเจอกันได้ไหมคะ

ปีใหม่นี้หนูไม่ได้กลับบ้านเกิดน่ะค่ะ”

ตอนนี้บริษัทหยุดทำการแล้ว ตู้ ป้านเซี่ย ต้องอยู่ห้องคนเดียว ถึงแม้ที่พักจะหรูหราอยู่สบายแค่ไหน แต่เธอก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดี

จนกระทั่งอดีตเพื่อนร่วมห้องที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิททักมาหา

เธอเลยชวนเพื่อนมาอยู่เป็นเพื่อนที่ห้อง

เมื่อกี้ตอนที่กำลังคุยกันเรื่องแฟน จู่ๆ เธอก็รวบรวมความกล้าเดินหนีเข้าห้องมารีบโทรหาเขานี่แหละ ตอนนี้เพื่อนสนิทยังนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างอยู่เลย

“ได้แน่นอนสิ

เซี่ยเซี่ย ความจริงพี่ก็กำลังตั้งใจจะโทรหาหนูอยู่พอดี พรุ่งนี้เราไปฉลองปีใหม่ด้วยกันนะ

ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพี่ไปหา”

ฮั่ว ฉีอัน ประเมินเวลาดูแล้ว วันนี้เขายังพอมีเวลาว่าง ส่วนพรุ่งนี้ทั้งวันก็ต้องไปขลุกอยู่ที่ปาร์ตี้เฮาส์ จะเจอกันแค่วันนี้หรือควบสองวันเลยก็ไม่มีปัญหา

“พี่ฉีอันคะ หนูอยู่ที่คอนโดค่ะ ตอนนี้มีเพื่อนสนิทของหนูอยู่ที่นี่ด้วยคนนึง

เธอเป็นเพื่อนที่เคยแชร์ห้องเช่าด้วยกันตอนนั้นน่ะค่ะ เธอมาจากต่างถิ่น ปีใหม่นี้ก็ไม่ได้กลับบ้านเกิดเหมือนกัน...”

ตู้ ป้านเซี่ย รีบอธิบาย

“อืม! ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่แวะไปหาก่อน แล้วเราค่อยออกไปหาอะไรกินด้วยกัน

เซี่ยเซี่ย คิดถึงพี่ล่ะสิ”

เขากับเด็กคนนี้เพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว แล้วก็เลยเถิดไปถึงขั้นค้างคืนด้วยกันเลย

สำหรับเขาแล้ว ความสัมพันธ์มันยังไม่ได้พัฒนาไปถึงขั้นลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น

ดังนั้นตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ถึงเขาจะจำเธอได้ แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเป็นพิเศษ

แต่ในเมื่อตัดสินใจจะดูแลเธอแล้ว แถมยังได้เงินรางวัลจากเธอมาตั้งหมื่นล้าน เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายฟันแล้วทิ้งซะหน่อย

ความรู้สึกมันค่อยๆ บ่มเพาะกันได้

ความผูกพันที่เกิดจากการใช้เวลาอยู่ด้วยกัน มันก็คือความรักรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน

“พี่ฉีอันคะ หนูคิดถึงพี่ค่ะ”

ตู้ ป้านเซี่ย ถอนหายใจอย่างโล่งอก พี่ฉีอันยังแคร์เธออยู่จริงๆ ด้วย

โดยเฉพาะเรื่องการเปย์ เขาไม่เคยปล่อยให้เธอต้องลำบากเลย

ทั้งคอนโดแบบดูเพล็กซ์สุดหรู แถมยังจ้างแม่บ้านมาคอยทำความสะอาดให้อีก

ไหนจะฝากฝังงานในกลุ่มบริษัทให้เธอทำ

ไหนจะโอนเงินค่าสินสอดให้ตั้งมากมาย

แล้วยังมีแบล็กการ์ดให้เธอรูดใช้จ่ายได้ตามสบายอีก

แต่ดูเหมือนเธอจะเรียกร้องมากไปหน่อย ถึงได้อยากให้แฟนหนุ่มมาคอยอยู่เคียงข้างด้วย

“โอเค อีกสิบกว่านาทีน่าจะถึงนะ”

ตอนนี้เขาอยู่แถวคอนโดพอดี

สถานที่ทำงานของ เปาเจ๋อเอ๋อร์หั่ว อยู่ถนนสายห้า ส่วนคอนโดของ ตู้ ป้านเซี่ย อยู่แถวถนนสายสาม ห่างกันแค่สองป้ายรถเมล์เท่านั้น

“พี่ฉีอัน งั้นหนูรอนะคะ”

ตู้ ป้านเซี่ย วางสายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธอเปิดประตูเดินออกจากห้อง แล้วรีบสับเท้าลงบันไดไปชั้นล่างทันที

“เซี่ยเซี่ย ว่าไงบ้าง”

สวี โม่ลี่ เอ่ยปากถาม

“โม่ลี่ แฟนฉันบอกว่าเดี๋ยวเขาจะแวะมาหาน่ะ

เขาจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้เราจะไปฉลองปีใหม่ด้วยกันล่ะ”

ตู้ ป้านเซี่ย รู้สึกยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจ

“ค่อยยังชั่วหน่อย

เซี่ยเซี่ย ฉันจะบอกอะไรให้นะ พวกผู้ชายน่ะ ถ้าเทศกาลวันหยุดแบบนี้อ้างว่าไม่ว่างมาหา ร้อยทั้งร้อยคือมีปัญหาชัวร์”

สวี โม่ลี่ พูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เธอรู้ปัญหาครอบครัวของ ตู้ ป้านเซี่ย ดี เลยกลัวว่าเพื่อนจะโดนใครหลอกเอา

“โม่ลี่ แฟนฉันเขาเป็นคนดีมากๆ เลยนะ”

ตู้ ป้านเซี่ย ไม่กล้าเล่าความจริงว่าแฟนหนุ่มของเธอมีผู้หญิงอยู่เต็มฮาเร็ม ส่วนเธอก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น ขืนเล่าไปก็อธิบายยากเปล่าๆ

เธอเชื่อว่า ฮั่ว ฉีอัน เองก็คงไม่ปริปากพูดเรื่องนี้เหมือนกัน เดี๋ยวพอเขามาถึง กินข้าวด้วยกันสักมื้อก็ไม่มีปัญหาแล้ว

เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยมีเพื่อนคบ ตอนที่แชร์ห้องอยู่ด้วยกัน สวี โม่ลี่ ก็คอยช่วยเหลือเธอไว้ตั้งเยอะ พอได้เป็นเพื่อนกัน วันนี้เพื่อนอุตส่าห์แวะมาหา เธอจะใจดำไล่กลับไปได้ยังไง

เธอก็รู้ว่าที่ สวี โม่ลี่ พูดมาทั้งหมดก็เพราะหวังดี แต่เธอก็มีคำตอบของตัวเองอยู่แล้ว

ทั้งสองคนนั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง อาจจะเพราะก่อนหน้านี้ ตู้ ป้านเซี่ย ตื่นเต้นไปหน่อย ตอนนี้เลยเกิดปวดปัสสาวะกะทันหัน เธอเลยรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เพราะขืนรอให้แฟนหนุ่มมาถึงเดี๋ยวจะเสียเวลาเปล่าๆ

ติ๊ง!

จู่ๆ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

สวี โม่ลี่ ลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะลุกเดินไปที่ประตู แต่เธอตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาจนกว่าเพื่อนสนิทจะออกจากห้องน้ำ

ใครจะไปคิดว่าพอเปิดประตูออกไป เธอจะเจอเข้ากับหนุ่มหล่อร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ กางเกงสแล็กสีดำ และรองเท้าหนังสีดำ

กลิ่นอายความหล่อเหลาแผ่ซ่านออกมากระทบใจ แถมยังมีกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ลอยมาแตะจมูกจางๆ

ฮั่ว ฉีอัน เองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคนที่มาเปิดประตูจะเป็นสาวสวยหน้าตาก็จิ้มลิ้ม

หญิงสาวตรงหน้าส่วนสูงประมาณร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ผิวพรรณขาวเนียน เครื่องหน้าหวานละมุน แก้มมีน้ำมีนวลนิดๆ ดวงตาสวยคมดูมีเสน่ห์ดึงดูด

เธอสวมกระโปรงยาว ท่อนบนเป็นเสื้อไหมพรมคอกลมเข้ารูป อาจจะเพราะฮีตเตอร์ในห้องอุ่นกำลังดี เธอเลยไม่ได้สวมเสื้อคลุมทับ ทำให้สัดส่วนหน้าอกดูอวบอิ่มเตะตา

ฮั่ว ฉีอัน อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจ ผู้หญิงคนนี้จัดอยู่ในระดับเดียวกับ เซี่ยเถา เลยทีเดียว

[ชื่อ: สวี โม่ลี่]

[อายุ: 24]

[หน้าตา: 83]

[รูปร่าง: 90]

[ทรัพย์สิน: 18,000 หยวน]

[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 11]

เขาลอบมองเธออีกสองสามทีเพื่อประเมินเปรียบเทียบในหัว

เพราะมีตัวแทนที่คล้ายกันอยู่แล้ว (เซี่ยเถา) ต่อให้เจอผู้หญิงสวยๆ แบบนี้ แรงดึงดูดของเธอก็ยังเทียบไม่ได้กับ เปาเจ๋อเอ๋อร์หั่ว ที่เพิ่งแยกกันเมื่อกี้

ถ้าไม่มีเงินรางวัลหมื่นล้าน ผู้หญิงคนใหม่ก็ไม่คุ้มค่าให้เขาต้องลงแรง

ทั้งสองคนมองหน้ากันอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรเลย

ฮั่ว ฉีอัน ยกยิ้มมุมปาก “สวัสดีครับ คุณคงเป็นเพื่อนของเซี่ยเซี่ยสินะ ผมฮั่ว ฉีอัน เป็นแฟนของเซี่ยเซี่ยครับ”

“อ้อ สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิคะ ฉันชื่อสวี โม่ลี่ เป็นเพื่อนสนิทของเซี่ยเซี่ยค่ะ”

สวี โม่ลี่ รีบขยับตัวหลีกทางให้ เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เมื่อกี้เธอดันเผลอยืนจ้องหน้าเขาจนใจลอยไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ นี่มันแฟนของเพื่อนนะ เธอจะมาคิดอกุศลแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“อืม!”

ฮั่ว ฉีอัน เดินเข้ามาในห้อง แล้วเอื้อมมือไปปิดประตู

“ร.. รองเท้าแตะ เซี่ยเซี่ยเตรียมไว้ให้คุณแล้วค่ะ ตอนนี้เซี่ยเซี่ยเข้าห้องน้ำอยู่น่ะค่ะ”

สวี โม่ลี่ รีบย่อตัวลงไปหยิบรองเท้าแตะมาวางให้

“ขอบคุณครับ”

ฮั่ว ฉีอัน ก้มมองดูส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวตอนที่ย่อตัวลง แววตาของเขาไหววูบเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงแค่การมองอย่างชื่นชมเท่านั้น

พอเขาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ตู้ ป้านเซี่ย ก็เดินจ้ำอ้าวออกมาพอดี

“พี่ฉีอัน”

ตู้ ป้านเซี่ย นึกไม่ถึงว่าจะคลาดกันแค่ตอนเดินมาเปิดประตู

“อืม!”

ฮั่ว ฉีอัน เดินเข้าไปหา แล้วยื่นมือไปลูบผมหญิงสาวเบาๆ

ครึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน เขาไม่ได้รู้สึกห่างเหินอะไรเลย ก็นะ เคยลึกซึ้งกันมาแล้ว จะบอกว่าไม่สนิทได้ยังไง

วันนี้ ตู้ ป้านเซี่ย สวมชุดอยู่บ้านสบายๆ กางเกงทรงหลวมสีขาว กับเสื้อคลุมตัวสั้นกระดุมสองแถว ดูแฟชั่นขึ้นเยอะ สลัดคราบการแต่งตัวแบบเดิมๆ ไปจนหมด

ถึงตัวเขาจะไม่ได้มาหา แต่เขาก็สั่งให้หัวหน้าแม่บ้านคอยจัดเตรียมเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ให้พวกเธออยู่เสมอ

“พี่ฉีอันคะ นี่สวี โม่ลี่ เพื่อนสนิทของหนูเองค่ะ

โม่ลี่ นี่พี่ฉีอัน แฟนฉันเอง”

ตู้ ป้านเซี่ย แนะนำตัวทั้งสองคนอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีครับโม่ลี่”

ฮั่ว ฉีอัน เอ่ยทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่ฉีอัน”

ตอนนี้ สวี โม่ลี่ ปั้นหน้ากลับมาเป็นปกติแล้ว หวังว่าแฟนของเพื่อนจะไม่ทันสังเกตเห็นอะไรนะ ซึ่งเขาก็ไม่น่าจะคิดมากอะไรหรอกมั้ง

“อืม!”

หลังจากทักทายกันเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินมานั่งที่โซฟา

สวี โม่ลี่ ปลีกตัวไปนั่งแยกอยู่อีกฝั่ง

ส่วน ฮั่ว ฉีอัน ดึงตัว ตู้ ป้านเซี่ย มานั่งโอบไว้ข้างๆ

“เซี่ยเซี่ย เดี๋ยวเราออกไปกินข้าวกันนะ พี่จองร้านไว้แล้ว ชวนโม่ลี่ไปกินด้วยกันสิ”

“ได้เลยค่ะ”

ตู้ ป้านเซี่ย ยื่นมือไปกอดตอบแฟนหนุ่ม พอได้กลิ่นหอมที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ลอยมาแตะจมูก เธอก็หวนนึกไปถึงเรื่องราวในคืนนั้น จนใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง