บทที่ 5: อัปเกรดสายเลือด — ทหารวิลทรัมไมต์

บทที่ 5: อัปเกรดสายเลือด — ทหารวิลทรัมไมต์

เอ-เทรนจะมาบรุกลินพรุ่งนี้งั้นเหรอ?

ลู่เหิงจ้องมองข่าวในโทรศัพท์ ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าดในหัว

พูดตามตรง กิจกรรมวิ่งเพื่อชุมชนก็เป็นแค่แผนโปรโมตที่วอทท์ อินเตอร์เนชั่นแนลจัดขึ้นเท่านั้น

เอ-เทรนจะวิ่งไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ มีฝูงชนคอยส่งเสียงเชียร์อยู่สองข้างทาง มีโดรนบินตามถ่ายทำ มีการไลฟ์สด และหลังจากวิ่งเสร็จ เขาก็จะแจกลายเซ็นและถ่ายรูป ซึ่งจะช่วยเพิ่มความนิยมให้เขา

เป็นกิจกรรมกระชับมิตรแบบออฟไลน์ที่สมบูรณ์แบบ

แต่ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ก็เป็นช่วงที่มีกิจกรรมสาธารณะทำนองนี้นี่แหละที่เอ-เทรนเสพสารประกอบวีเกินขนาด วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปตามท้องถนน และสุดท้ายก็พุ่งชนแฟนสาวของฮิวอี้จนกลายเป็นหมอกเลือด

เขาเปิดดูรายละเอียดข่าว แผนที่เส้นทางการจัดงานถูกเผยแพร่ออกมาแล้ว

จุดเริ่มต้นคือสวนสาธารณะสะพานบรุกลิน วิ่งไปตามถนนแอตแลนติกจนถึงสวนพรอสเปกต์ ระยะทางรวมประมาณหกกิโลเมตร

และร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าของฮิวอี้ก็ตั้งอยู่ติดกับถนนแอตแลนติกพอดี

ดูเหมือนว่าจะเป็นวันพรุ่งนี้สินะ!

แต้มความสามารถปัจจุบัน: 6,217 / 10,000

ลู่เหิงเรียกหน้าจอของเขาขึ้นมา

ความเร็วในการสะสมแต้มความสามารถทางออนไลน์นั้นรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ

สื่อกระแสหลักกำลังผลักดันชื่อ "การ์เดี้ยน" ไปสู่มวลชน

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้น ทางที่ดีเขาควรจะอัปเกรดตัวเองซะก่อน

ด้วยพละกำลังในปัจจุบัน การเข้าสกัดเอ-เทรนยังถือว่าไม่แน่นอนนัก

พลังงานจลน์ของเอ-เทรนตอนวิ่งเต็มสปีดนั้นน่ากลัวมาก ถ้าเขาเข้าสกัดผิดจังหวะ คลื่นกระแทกอาจจะทำให้คนรอบข้างตายกันหมด

หากฮิวอี้ถึงคราวตาย มันก็ถือเป็นการเปลี่ยนชะตากรรมของตัวละครสำคัญจริงๆ

แต่ระบบจะมอบรางวัลให้หรือไม่นั้น มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

ยังขาดแต้มความสามารถอีกสี่พันแต้ม การพึ่งพาแค่การเก็บสะสมจากโลกออนไลน์โดยอัตโนมัติมันช้าเกินไป!

เขาต้องเป็นฝ่ายเริ่มลงมือเอง

ลู่เหิงกวาดสายตามองไปตามท้องถนนในบรุกลิน อาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับผู้มีพลังพิเศษในช่วงกลางวันนั้นลดน้อยลงมาก ไม่เหมือนเมื่อคืนที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป

ดูเหมือนว่าหลังจากที่เขากวาดล้างไปรอบหนึ่ง อาชญากรหลายคนก็ไม่กล้าโผล่หัวออกมา

แต่เขามีไอเดียที่ดีกว่านั้น

ไลฟ์สดของเด็กหนุ่มผิวดำเมื่อคืนนี้มีผู้ติดตามกว่าหนึ่งแสนคนแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

คอมเมนต์ที่พบได้บ่อยที่สุดในช่องแชตคือ "การ์เดี้ยนจะปรากฏตัวเมื่อไหร่?"

ลู่เหิงหาตรอกว่างๆ ถอดเสื้อฮู้ดออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าโหลราคาถูกที่เขาสวมอยู่ด้านใน

เขาพุ่งทะยานขึ้นจากตรอกนั้นโดยตรง ตรงดิ่งเข้าสู่เส้นขอบฟ้าของบรุกลิน

เป็นช่วงเวลากลางวันแสกๆ และแสงแดดก็เจิดจ้า

ร่างหนึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้าสูงลิบเทียบเท่าตึกสามสิบชั้น ทอดเงาลงบนท้องถนนเบื้องล่าง

เป็นการเปิดตัวที่เอิกเกริกเอามากๆ

"ดูนั่น! การ์เดี้ยน!"

"เขาโผล่มาอีกแล้ว!"

"เร็ว ถ่ายคลิปไว้ ถ่ายคลิปไว้!"

ลู่เหิงไม่ได้รีบร้อนบินจากไป

เขาจงใจลอยอยู่กลางอากาศนิ่งๆ ประมาณสิบกว่าวินาที เพื่อให้คนถ่ายคลิปเขาได้มากพอ

จากนั้นเขาก็โชว์การพุ่งตัวด้วยความเร็วเต็มสูบ ดันขีดจำกัดไปจนถึงระดับความเร็วต่ำกว่าเสียง

ภาพติดตาพุ่งทะลวงผ่านท้องฟ้าเหนือเมืองบรุกลิน แม้ความเร็วของเขาจะยังไม่ถึงขั้นทะลวงกำแพงเสียงจนเกิดโซนิกบูมระหว่างการบิน แต่ร่องรอยของกระแสอากาศที่ถูกแหวกออกก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนภายใต้แสงแดด ราวกับริบบิ้นสีขาวที่ทอดตัวอยู่บนท้องฟ้า

บนท้องถนนเบื้องล่างเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง

คลิปวิดีโอจากโทรศัพท์มือถือถูกอัปโหลดขึ้นโลกออนไลน์อย่างบ้าคลั่ง

ทวิตเตอร์, อินสตาแกรม, ติ๊กต็อก... แฮชแท็ก #การ์เดี้ยนปรากฏตัวตอนกลางวัน พุ่งทะยานติดเทรนด์ภายในสิบนาที

ตัวเลขบนหน้าจอของเขาเริ่มพุ่งกระฉูดอย่างบ้าคลั่ง

+87, +134, +56, +203, +91, +167, +78, +245...

ลู่เหิงกระตุกยิ้มมุมปาก

กระแสสังคมเป็นสิ่งที่ต้องการการเปิดเผยตัวตนอย่างต่อเนื่อง

เขาจะหยุดไม่ได้ ถ้าหยุดก็จบเห่

เขาบินวนเหนือบรุกลินสองรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้คนจะสามารถถ่ายคลิปเขาได้อย่างชัดเจนจากทุกมุม จากนั้นก็พุ่งตัวดิ่งลงไปยังถนนอีกเส้น

มาได้จังหวะพอดี

เขาได้ยินเสียงความวุ่นวาย

อาคารที่พักอาศัยหลังหนึ่งมีควันพวยพุ่งออกมาหนาทึบ พร้อมกับเปลวเพลิงที่แลบเลียออกมาจากหน้าต่างชั้นห้า

รถดับเพลิงยังมาไม่ถึง และมีฝูงชนกลุ่มใหญ่ไปมุงดูอยู่ด้านล่าง บางคนก็กรีดร้องออกมา

"ยังมีคนติดอยู่ข้างใน ยังหนีออกมาไม่ได้!"

ผู้หญิงคนหนึ่งฟุบอยู่บนขอบหน้าต่างชั้นห้า กอดเด็กไว้แน่น โดยมีควันไฟพวยพุ่งออกมาจากด้านหลังของเธอ

สถานการณ์นี้มันสมบูรณ์แบบมาก!

การช่วยชีวิตคนต่อหน้าสายตาสาธารณชนเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการกอบโกยอารมณ์ความรู้สึก

ลู่เหิงพุ่งหลาวลงมาจากกลางอากาศ

เสียงลมพัดหวิว

ฝูงชนเบื้องล่างสะดุ้งตกใจกับเสียงแหวกอากาศของเขา จากนั้นพวกเขาก็มองเห็นร่างนั้นได้อย่างชัดเจน

"นั่นการ์เดี้ยนนี่!"

ลู่เหิงมาถึงหน้าต่างชั้นห้าในเวลาเพียงสามวินาที

คลื่นความร้อนปะทะเข้าใส่เขา อุณหภูมิพุ่งสูงปรี๊ด แต่สนามพลังชีวภาพช่วยป้องกันความร้อนไม่ให้สัมผัสผิวหนัง เขาจึงไม่มีเหงื่อออกเลยสักหยด

"ส่งเด็กมาให้ผม"

ผู้หญิงคนนั้นหวาดกลัวสุดขีด เธอกอดเด็กไว้แน่นด้วยแววตาเหม่อลอย

ลู่เหิงไม่มีเวลารอให้เธอได้สติ เขาตวัดแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างก็ประคองเด็ก แล้วพาบินทะลุหน้าต่างออกมาพร้อมกัน

สามวินาทีต่อมา พวกเขาก็ร่อนลงสู่พื้นด้านล่างอย่างปลอดภัย

ทันทีที่เท้าแตะพื้น หญิงสาวก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

เด็กในอ้อมแขนอายุประมาณสามสี่ขวบ ใบหน้าเปื้อนเขม่าควัน โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ และกำลังจ้องมองลู่เหิงตาแป๋ว

จากนั้น เด็กน้อยก็ยื่นมือเล็กๆ ที่เปื้อนเขม่าควันออกมาแตะใบหน้าของลู่เหิง

แชะ! แชะ!

แสงแฟลชสว่างวาบ บันทึกช่วงเวลานั้นเอาไว้

แววตาของนักข่าวเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ พยายามหามุมกล้องที่ใช่ที่สุด

โครงร่างนี้ แสงแบบนี้ องค์ประกอบภาพนี้ ความหมายที่แฝงอยู่ในฉากนี้... ฉันต้องได้รางวัลพูลิตเซอร์แน่ๆ โว้ย!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฝูงชนรอบข้างก็โห่ร้องเกรียวกราว

ลู่เหิงยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อม ตัวเลขบนหน้าจอเลื่อนไหลราวกับเขื่อนแตก

+346, +512, +287, +198, +423, +156, +378, +267, +445...

ยอดรวมครั้งนี้: +4,127

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง

สี่พันกว่าแต้ม? สี่พันกว่าแต้มในรวดเดียวเนี่ยนะ?

ฉันเหนื่อยมาทั้งคืน ยังไม่ได้เท่ากับจังหวะนี้จังหวะเดียวเลย!

แต้มความสามารถปัจจุบัน: 10,344 / 10,000

หน้าจอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้น

【แต้มความสามารถเต็มแล้ว! ตรงตามเงื่อนไขการอัปเกรดสายเลือด!】

【ต้องการอัปเกรดเป็นเลเวล 2: ทหารวิลทรัมไมต์ ทันทีหรือไม่?】

【คำเตือน: กระบวนการอัปเกรดจะใช้เวลาประมาณ 30 วินาที ซึ่งในระหว่างนี้ร่างกายอาจปลดปล่อยความผันผวนของพลังงานออกมา】

ลู่เหิงมองไปรอบๆ

ตรงนี้คงไม่เหมาะแน่

เขาพยักหน้าให้ฝูงชนเป็นการบอกลา แล้วแตะปลายเท้าลงบนพื้น พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

เร่งความเร็วเต็มพิกัด

สิบวินาทีต่อมา เขาก็มาถึงเหนือเขตอุตสาหกรรมร้าง

เบื้องล่างมีแต่อาคารโรงงานที่ทรุดโทรมและลานจอดรถอันว่างเปล่า ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน

ลู่เหิงลอยตัวอยู่กลางอากาศและสูดหายใจเข้าลึกๆ

"อัปเกรด"

วินาทีต่อมา

พลังอันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ปะทุขึ้นจากส่วนลึกในไขกระดูก

เส้นใยกล้ามเนื้อทุกมัดกำลังปรับโครงสร้างใหม่ กระดูกของเขามีความหนาแน่นขึ้น และภายในร่างกายก็รู้สึกราวกับว่ามีดวงดาวดวงหนึ่งกำลังค่อยๆ ลุกโชน

ความร้อนที่แผ่ขยายออกไปลุกลามจากแกนกลางไปยังแขนขาและกระดูก

สนามพลังชีวภาพของลู่เหิงขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลัน เกิดคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอกแผ่กระจายออกมาจากผิวหนังของเขา เหมือนกับผิวน้ำเวลาที่ถูกโยนหินก้อนหนึ่งลงไป

เขายืนอยู่กลางอากาศ อากาศใต้ฝ่าเท้าถูกผลักออกไปด้วยสนามพลัง ก่อตัวเป็นคลื่นกระแทกทรงกลมที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ฝุ่นบนพื้นฟุ้งตลบขึ้นมาทันที

กระบวนการเปลี่ยนแปลงดำเนินไปเต็มๆ ครึ่งนาที ก่อนจะค่อยๆ สงบลง

ลู่เหิงก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง

มันไม่ได้ดูเปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก แต่เขารู้สึกได้เลยว่าทุกลมหายใจเข้าออกและทุกการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย มันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง — ราวกับฟ้ากับเหว!

เขากำหมัดแน่น

อากาศส่งเสียงดัง "ป๊อป"

นี่คือการแสดงออกถึงพละกำลังอันบริสุทธิ์ แค่การกำหมัดก็สร้างโซนิกบูมขนาดจิ๋วขึ้นมารอบๆ ได้แล้ว

การสร้างโซนิกบูมหมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?

หน้าจอรีเฟรชและเด้งข้อมูลใหม่ขึ้นมา

【อัปเกรดสายเลือดเสร็จสมบูรณ์】

ระดับสายเลือด: ทหารวิลทรัมไมต์

พละกำลัง: 62 ตัน

ความเร็ว: 1.8 เท่าของความเร็วเสียง

การป้องกัน: ต้านทานอาวุธหนัก เช่น ขีปนาวุธ

การบิน: เหนือเสียง

การเอาชีวิตรอดในอวกาศ: 2 ชั่วโมง

สนามพลังชีวภาพ: ระดับกลาง

...

ทักษะใหม่ที่ปลดล็อก: เสียงคำรามศึกวิลทรัมไมต์, สัมผัสแห่งสายเลือด

ชุดรบ: ชุดรบทหาร - ปลดล็อกแล้ว (สามารถเรียกออกมาได้)

แต้มความสามารถ: 344 / 100,000 (เลเวลถัดไป: เลเวล 3 นักรบชั้นยอด)

หกสิบสองตัน

เกือบแปดเท่าของเมื่อก่อน

บินด้วยความเร็วเหนือเสียง แถมขีปนาวุธยังฆ่าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ลู่เหิงค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมา ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้ม

แล้วชุดรบก็ปลดล็อกแล้วด้วย!

ความแข็งแกร่งน่ะเรื่องรอง ความเท่สิคงอยู่ตลอดกาล!

เพียงแค่ใช้ความคิด

สสารสีเทาเข้มชั้นหนึ่งก็ซึมออกมาจากผิวหนัง แผ่ขยายออกไปราวกับโลหะเหลว ปกคลุมร่างของเขาไว้มิดชิดภายในเวลาเพียงสองวินาที

มันคือชุดรบรัดรูปสีเทาเข้ม ผิวหน้าของชุดมีความมันวาวแบบโลหะ

ตรงกลางหน้าอกมีตราสัญลักษณ์รูปตัว "วี" มีปีกประดับอยู่

สีทองหม่น ดูเรียบง่ายแต่สะดุดตา

ดีไซน์ดูเรียบหรู มีระดับกว่าเสื้อผ้าโหลราคาถูกที่เขาเคยใส่อยู่หลายขุม

ลู่เหิงก้มมองและสำรวจตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ