บทที่ 249: เยือนถ้ำน้ำแข็งเหมันต์อีกครั้ง!
บทที่ 249: เยือนถ้ำน้ำแข็งเหมันต์อีกครั้ง!
บทที่ 249: เยือนถ้ำน้ำแข็งเหมันต์อีกครั้ง!
พิธีเปิดสำนัก!...เรื่องนี้มันนับว่าเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง
เพราะมันแสดงออกถึงเครือข่ายและรากฐานของสำนัก!
ยิ่งแขกที่มาร่วมงานมีสถานะสูงส่งมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งลดปัญหาในอนาคตได้มากเท่านั้น
และตอนนี้ หลินเสวียนมีสถานะมากมายมหาศาลเเละสูงส่งเหลือเกิน!
ไม่ว่าจะเป็น
ปรมาจารย์โอสถระดับสวรรค์!
ว่าที่ปรมาจารย์โอสถระดับเทพที่เจ้า!
ปรมาจารย์หลอมอาวุธ
ปรมาจารย์วางค่ายกล
ผู้อาวุโสแก่นทองคำแห่งยอดเขาเสินโผเเห่งสำนักเทียนเซียว!
ถ้าหากเขามาร่วมพิธีเปิดสำนักของสำนักเทียนซิง แม้แต่สามสำนักเทพก็ยังต้องให้เกียรติสำนักเทียนซิงอยู่บ้าง
ไม่ต้องพูดถึงสำนักอื่นๆเลย!
….
“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา…ถึงตอนนั้น ข้าจะไปร่วมงานอย่างแน่นอน!” หลินเสวียนพยักหน้าตอบรับ
ถ้าข้อตกลงระหว่างสามฝ่ายบรรลุผล แน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำไว้ให้กับทั้งสามฝ่ายย่อมมีประโยชน์เป็นอย่างยิ่ง
“ท่านปรมาจารย์โอสถหลิน ทางสำนักเทียนซิงของเรากำลังเตรียมงานเปิดสำนักอยู่ ในตอนนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องจัดการ”
“พอได้กำหนดวันเปิดสำนักแล้วเมื่อไหร่ ข้าจะให้ซูเอ๋อร์แจ้งท่านอีกที” หยุนเฉียนเหอลุกขึ้นยืน มองไปที่หยุนซู่ด้วยรอยยิ้ม
ซูเอ๋อร์ที่เขาพูดถึงก็คือหยุนซู่อย่างไม่ต้องสงสัย การเรียกขานกันเเบบนี้แสดงให้เห็นว่าทั้งสองสนิทกันมากอย่างแน่นอน
“ได้เลย” หลินเสวียนพยักหน้า
“น้องหลิน ถ้างั้นข้าก็คงต้องขอตัวกลับไปเตรียมวิชาที่เหมาะสมก่อนนะ, วิชาของสำนักธาราเรา มีหลายวิชาที่ไม่เหมาะให้คนทั่วไปฝึก” อู๋ย่งกล่าวอย่างจริงจัง
วิชาของสำนักธาราค่อนข้างเฉพาะทาง โดยเฉพาะวิชาดาบสังหารวิญญาณ คนทั่วไปย่อมไม่สามารถฝึกได้โดยไร้ผลกระทบ
“เข้าใจเเล้วศิษย์พี่อู๋ย่ง ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว” หลินเสวียนลุกขึ้นยืนส่งทั้งสองคนออกจากตระกูลหลิน
…..
“พี่ใหญ่!”
“เรื่องความร่วมมือระหว่างสามฝ่ายพี่ใหญ่ช่วยดูแลเรื่องรายละเอียดทั้งหมดให้ด้วยนะ” หลินเสวียนกล่าวกับหลินเทียน หลังจากส่งหยุนเฉียนเหอและอู๋ย่งกลับไปแล้ว
“ได้เลย” หลินเทียนพยักหน้ารับ
“อ้อ, นี่เป็นโอสถที่ข้าหลอมไว้ให้ตระกูลเรา วิธีใช้และข้อควรระวังข้าเขียนมันไว้ให้หมดแล้ว พี่ใหญ่ช่วยรับไปดูแลต่อทีนะ”
หลินเสวียนพูดพลางยื่นสมบัติมิติให้หลินเทียน
ภายในสมบัติวิมิตินั้นมีโอสถมากมายที่หลินเสวียนหลอมไว้ในยามว่าง ซึ่งมันก็ค่อนข้างเหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธที่เพิ่งอยู่ในช่วงเริ่มต้น
“ขอบใจเจ้ามาก” หลินเทียนรับสมบัติมิติมาด้วยความยินดี พี่น้องกันไม่ต้องเกรงใจกันอยู่เเล้ว
“พอพวกท่านสร้างหอคัมภีร์เสร็จแล้ว ข้าจะเอาตำราวิชาหลอมโอสถ และวิชาวางค่ายกลไปเก็บไว้ที่นั่น”
“ถึงตอนนั้น ความร่วมมือระหว่างสามฝ่ายก็จะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น” หลินเสวียนกำชับเรื่องนี้เป็นพิเศษ
หลินเสวียนไม่สามารถทิ้งวิชาของสำนักเทียนเซียวไว้ได้ แต่ตำราหลอมโอสถและวิชาวางค่ายกลนั้นไม่เป็นไร
“น้องสาม เจ้าเพิ่งกลับมาเอง จะไปไหนอีกแล้วเหรอ?” หลินหลานเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์
“ใช่”
“พี่สาม ท่านยังไม่ได้เล่นกับข้าเลยนะ!” หลินเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองหลินเสวียนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“พี่รอง ข้าต้องไปทำธุระต่อน่ะ”
“พวกเราเป็นผู้ฝึกยุทธ ต้องพบเจอกันน้อยกว่าช่วงเวลาจากลาอยู่เเล้ว เเต่ก็โชคดีที่พวกเราจะมีอายุยืนยาว”
“เอาไว้ข้าจะหาสมบัติมาหลอมโอสถเพิ่มอายุให้ท่านพ่อท่านแม่ เพื่อที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ” หลินเสวียนยิ้มพลางบีบจมูกหลินเสวี่ยเบาๆ
“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็ต้องตั้งใจฝึกนะ พอเจ้าถึงขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้แล้ว พี่จะพาเจ้าไปเที่ยวสำนักเทียนเซียว”
“ตกลงท่านพี่!” หลินเสวี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“หยุนซู่ เจ้าช่วยอยู่ที่ตระกูลหลินสักสองสามวัน และช่วยแนะนำการฝึกฝนให้พวกเขาหน่อยนะ” หลินเสวียนหันไปพูดกับหยุนซู่
ตอนนี้หลินเสวียนกำลังจะเดินทางไปที่ถ้ำน้ำแข็งเหมันต์ ดังนั้นการพาหยุนซู่ไปด้วยคงไม่สะดวกนัก
“เจ้าค่ะ!”
…..
“เปลวเพลิงเหมันต์สุดขั้ว ข้ากับศิษย์พี่ยู่หยานค้นพบมันด้วยกัน ตอนนี้ข้าจะไปเอามันมาคนเดียว คงจะต้องแวะไปบอกศิษย์พี่ยู่หยานสักหน่อย” หลินเสวียนคิดในใจหลังจากออกจากตระกูลหลิน เขาจึงตัดสินใจกลับไปที่สำนักเทียนเซียวก่อน
…
“หืมมมม!”
เมื่อหลินเสวียนกลับมาถึงเขตชั้นในของสำนักเทียนเซียว เขาก็ตรงมาที่ถ้ำของศิษย์พี่ยู่หยาน แต่กลับพบว่ามีผู้อาวุโสจากถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กหลายคนอยู่ที่หน้าถ้ำ (มาเเย่งตัวเข้ายอดเขา)
ทำให้ทีนี่ดูคึกคักเป็นพิเศษ!
“ศิษย์พี่ยู่หยาน ท่านทะลวงไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานแล้วเหรอ?”
หลินเสวียนดีใจมาก เขาจึงรีบเดินเข้าไป
“คารวะท่านผู้อาวุโสหลิน!” เหล่าผู้อาวุโสจากถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กต่างเอ่ยทักทายกันอย่างสุภาพ
ในกลุ่มนั้นมีคนรู้จักเขาอยู่สองสามคน
“ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก” หลินเสวียนยิ้มรับ
แอ๊ด!
ประตูถ้ำของยู่หยานเปิดออก ทันใดนั้นยู่หยานและเสวี่ยหลิงหลงเดินออกมาด้วยกัน
มิน่าล่ะ เหล่าผู้อาวุโสถึงได้รออยู่ข้างนอก ที่แท้ก็เป็นเพราะเสวี่ยหลิงหลงอยู่นี่เอง
เสวี่ยหลิงหลงก็เป็นถึงผู้อาวุโสแก่นทองคำ สถานะและเกียรติยศของนางย่อมแตกต่างจากผู้อาวุโสที่มีหน้าที่ต้อนรับคนเข้าถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก
“ผู้อาวุโสหลิน?” ยู่หยานและเสวี่ยหลิงหลงต่างก็แปลกใจที่เห็นหลินเสวียนปรากฎตัว
ตามที่หลินเสวียนคาดไว้ ยู่หยานได้ทะลวงไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว ตอนนี้เธอมีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมสิบสามยอดเขาของแคว้นเล็กๆ
“ศิษย์พี่ยู่หยาน ท่านผู้อาวุโสเสวี่ย เรียกข้าว่าหลินเสวียนเถอะ เรียกผู้อาวุโสหลินฟังดูห่างเหินกันเกินไป”
“ว่าแต่…ศิษย์พี่ยู่หยาน ท่านทะลวงไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานแล้วทำไมไม่บอกข้าล่ะ?” หลินเสวียนถามด้วยรอยยิ้ม
คำว่า “ศิษย์พี่ยู่หยาน” ของหลินเสวียน ทำให้สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสที่มารับสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อีกทั้งสายตาที่พวกเขามองยู่หยานก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ในตอนนี้ อิทธิพลของหลินเสวียนนั้นยิ่งใหญ่กว่าเสวี่ยหลิงหลงมากมายนัก
“น้องหลิน ศิษย์พี่ได้โอกาสพอดี บวกกับโชคช่วยเล็กน้อย…เลยทะลวงขอบเขตได้สำเร็จ”
“ถึงศิษย์พี่จะไม่ได้บอกเจ้าก่อน แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยนะ” ยู่หยานยิ้ม ท่าทางของนางยังคงเหมือนเดิม
“ขอบคุณข้า?” หลินเสวียนถามอย่างสงสัย
“ใช่”
“ศิษย์น้องหลินยิ่งเก่งมากขึ้นเท่าไหร่ ศิษย์พี่ก็ยิ่งได้อานิสงส์ไปด้วย”
“ผู้อาวุโสแต่ละคนนั้นล้วนเป็นคนรู้จักของเจ้าทั้งนั้น ดังนั้นพวกเขาก็เลยช่วยเหลือศิษย์พี่มากมาย”
“ครั้งนี้ ผู้อาวุโสจากหอภารกิจมอบหมายภารกิจพิเศษให้ศิษย์พี่ ศิษย์พี่เลยได้รับโอกาสจากอาณาจักรลับแห่งหนึ่ง” ยู่หยานอธิบายพลางยิ้ม
“อย่างที่เขาว่าไว้ การสร้างบุญคุณกับข้าย่อมเป็นผลดี” หลินเสวียนหัวเราะ
“บุญคุณที่สร้างกับเจ้า ถือว่าเยอะจนแทบจะสูงเท่ายอดเขาเสินโผแล้วมั้ง” หลังจากเสวี่ยหลิงหลงทะลวงไปถึงขอบเขตแก่นทองคำแล้ว นางก็กำจัดปิศาจในใจได้ ทำให้นิสัยของนางจึงร่าเริงขึ้น และเริ่มพูดติดตลกได้
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเสวี่ยที่ชม” หลินเสวียนตอบกลับพลางยิ้มที่มุมปาก
“น้องหลิน เจ้ามาที่นี่ คงจะมีธุระกับศิษย์พี่สินะ?” ยู่หยานพูดพลางขยิบตาให้หลินเสวียน
“ศิษย์พี่ยู่หยาน ข้าขอพูดคุยเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม?”
“แต่คนพวกนี้…” ยู่หยานมองไปที่ผู้อาวุโสที่รออยู่
“พวกเรารอได้”
“นานๆ ทีเราจะได้เจอกัน ถือโอกาสพูดคุยกันสักหน่อยก็ดี”
“ทุกท่าน พวกท่านลองดูสิ ป่าไผ่สีม่วงตรงนั้น มันเหมือนกับตอนที่พวกเราอยู่ที่เขตชั้นในหรือเปล่า?”
“ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเราไปดูกันเถอะ!”
“ถือโอกาสย้อนรำลึกความหลัง”
เหล่าผู้อาวุโสรับหน้าที่ต้อนรับต่างก็รู้กาลเทศะ พวกเขาต่างหัวเราะและพูดคุยกันก่อนจะเดินไปที่ป่าไผ่สีม่วงที่อยู่ไม่ไกลนัก
“พวกเจ้าคุยกันไปเถอะ ข้ากลับก่อนนะ” เสวี่ยหลิงหลงยิ้มก่อนจะเดินจากไป
….
“ศิษย์น้องหลิน เจ้ามาหาศิษย์พี่ คงเป็นเรื่องเปลวเพลิงเหมันต์สุดขั้วสินะ?” หลังจากทุกคนจากไป ยู่หยานก็เอ่ยถามด้วยความเข้าใจ
“ศิษย์พี่ยู่หยาน ท่านยังคงเฉลียวฉลาดเหมือนเดิม เเผนการเล็กๆน้อยๆของข้าไม่มีทางปิดบังศิษย์พี่ได้หรอก” หลินเสวียนยิ้มอย่างสดใส
“ศิษย์น้องหลิน จริงๆแล้วเรื่องเปลวเพลิงเหมันต์สุดขั้ว เจ้าจะเอามันไปก็ไม่เป็นไรหรอก”
“แค่เจ้าตั้งใจมาบอกศิษย์พี่ ศิษย์พี่ก็ดีใจมากแล้ว เพราะนั้นแสดงว่าเจ้าไม่ได้มองศิษย์พี่เป็นคนนอก” ยู่หยานพูดด้วยความรู้สึกจากใจจริง
หลินเสวียนและยู่หยานค้นพบเปลวเพลิงเหมันต์สุดขั้วด้วยกัน และพวกเขาก็ตกลงกันว่า เมื่อมีพลังมากพอ… พวกเขาจะไปสำรวจถ้ำน้ำแข็งเหมันต์ด้วยกันอีกครั้ง
แต่หลินเสวียนนั้นพัฒนาเร็วเกินไป!
หลินเสวียนไปถึงขอบเขตแก่นทองคำแล้ว ในขณะที่ยู่หยานเพิ่งจะทะลวงไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น
ดังนั้นในใจของยู่หยาน การที่หลินเสวียนไปเอาเปลวเพลิงเหมันต์สุดขั้วมาคนเดียวเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว และการที่เขามาแจ้งให้เธอทราบก่อนก็ถือว่าเป็นคนมีน้ำใจมาก
“ในเมื่อศิษย์พี่ยู่หยานใจกว้างเเบบนี้ ข้าก็คงจะใจแคบไม่ได้”
“เรื่องสมบัติช่วยทะลวงขอบเขตแก่นทองคำของศิษย์พี่ ข้าจัดการทั้งหมดให้เอง พอข้ากลับจากถ้ำน้ำแข็งเหมันต์แล้ว ข้าจะหลอมโอสถมาให้ศิษย์พี่นะ” หลินเสวียนยิ้ม
“ฮิฮิ ศิษย์พี่ไม่เกรงใจเจ้าหรอกนะ” ยู่หยานพยักหน้ารับด้วยยิ้ม
เธอเคยร่วมเป็นร่วมตายกับหลินเสวียนมาเเล้ว, แน่นอนว่าเธอจะไม่เกรงใจเขา
“เอาล่ะ ให้คนของถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กรอนานคงไม่ดี ตอนนี้ศิษย์พี่ยู่หยานไปเลือกยอดเขาของตัวเองเถอะ”
“ข้าไปที่ถ้ำน้ำแข็งเหมันต์ก่อนนะ” หลินเสวียนยิ้มก่อนจะขอตัวลา
…
หลังจากนั้น
ณ ชายฝั่งทะเลเหนือ!
เมื่อหลินเสวียนมาถึงทุ่งน้ำแข็งเหมันต์ เขาก็พบว่าที่นี่มีคนเข้ามาน้อยกว่าแต่ก่อนมาก
ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเรื่องที่สำนักลั่วสุ่ยทำ ที่นี่จึงกลายเป็นสถานที่อันตรายไปเลย
แต่แบบนี้ก็เป็นผลดีกับหลินเสวียนด้วยเช่นกัน
…
“ทุกท่าน!”
“ข้า หลินเสวียนแห่งสำนักเทียนเซียว!”
“วันนี้ ข้าจะทำเรื่องใหญ่ที่ทุ่งน้ำแข็งเหมันต์ ซึ่งมันอาจจะเกิดอันตรายต่อทุกท่านได้”
“ดังนั้น ข้าขอให้ทุกท่านออกจากทุ่งน้ำแข็งเหมันต์ชั่วคราว และข้าจะขอบคุณอย่างยิ่งถ้าทุกทานปฎิบัติตาม!”
หลินเสวียนยืนอยู่บนท้องฟ้าเหนือทุ่งน้ำแข็งเหมันต์ มองลงไปด้านล่างพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เสียงของเขาที่ผสานพลังปราณแก่นทองคำ ดังก้องไปทั่วทุ่งน้ำแข็งเหมันต์ พุ่งเข้าหูผู้ฝึกยุทธทุกคนทั่วบริเวณ
………………………