บทที่ 112 : จดจำค่ายกลกระบี่บิน!
บทที่ 112 : จดจำค่ายกลกระบี่บิน!
บทที่ 112 : จดจำค่ายกลกระบี่บิน!
"หลินเสวียน ทางนี้!"
ทันทีที่หลินเสวียนมาถึงหอลงทัณฑ์, หญิงสาววัยกลางคนที่ดูสวยงามก็มายืนรออยู่ที่ด้านนอก
เมื่อเห็นหลินเสวียนนางก็รีบโบกมือเรียก
เมื่อวานในงานเลี้ยงต้อนรับ หลินเสวียนเคยพบนางครั้งหนึ่ง…นางเป็นผู้อาวุโสธรรมดาของหอลงทัณฑ์
"หลินเสวียน, องครักษ์สิบสามให้ข้ามารับเจ้า"
หญิงสาววัยกลางคนพูดอย่างสุภาพ
"รบกวนท่านแล้ว!"
"ไม่ต้องเกรงใจ!"
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน หญิงสาววัยกลางคนก็นำหลินเสวียนมาถึงห้องโถงด้านข้าง
ภายในห้องโถงด้านข้างตอนนี้ มีคนนั่งอยู่ห้าคน
ในนั้นมีบางคนที่ระดับพลังแข็งแกร่งกว่าองครักษ์สิบสามเสียอีก
แต่จริงๆแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ถึงแม้ว่าหอลงทัณฑ์จะให้ความสำคัญกับระดับพลัง แต่พวกเขาให้ความสำคัญกับผลงานและเส้นสายมากกว่า
เเละถ้าผลงานถึงเกณฑ์…มันก็ขึ้นอยู่กับว่ามีใครแนะนำเจ้าหรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าระดับพลังก็จะอ่อนแอเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นคนที่แนะนำเจ้าจะขายหน้า แถมถ้าหากมันส่งผลกระทบกับภารกิจ…พวกเขาก็ต้องรับผิดชอบ
เมื่อคนทั้งห้าคนเห็นหลินเสวียนเดินเข้ามา สายตาของพวกเขาก็เป็นประกายทันที!
"หลินเสวียน องครักษ์สิบสามกำลังไปขอสมบัติวิญญาณบินได้"
"ข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักกับคนอื่นๆก่อน!" หญิงสาววัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม
"รบกวนท่านแล้ว!"
หลินเสวียนกล่าวอย่างสุภาพ
"ข้าชื่อเซี่ยหยุน"
"ส่วนคนที่เมาเหล้าคนนั้นชื่อว่าโม่เหวิน"
หญิงสาววัยกลางคนแนะนำตัวเองก่อน จากนั้นนางก็ชี้ไปยังชายชราที่มีออร่าแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนทั้งห้าคน
ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวที่ดูสกปรก เเถมยังมีผมเผ้ารุงรัง…ในมือของเขานั้นกำลังถือกระบอกเหล้าอยู่ และดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ตื่นเต็มที่
"หลินเสวียนคารวะท่านโม่เหวิน"
หลินเสวียนรีบทำความเคารพ
โม่เหวินเพียงแค่ยกมือขึ้นแล้วเขย่ากระบอกเหล้าในมือ เหมือนกับเป็นการทักทาย
"หลินเสวียน เจ้าอย่าเก็บมันมาใส่ใจเลย…โม่เหวินเขามีนิสัยแบบนี้เเหล่ะ แม้แต่ตอนที่พบกับผู้อาวุโส เขาก็ยังคงทำตัวแบบนี้!"
เซี่ยหยุนพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
ถ้าโม่เหวินไม่มัวเเต่เมาเหล้า…ด้วยระดับพลังของเขา เขาก็น่าจะได้เป็นรองหัวหน้าผู้ดูเเลกฎไปแล้ว!
"ไม่เป็นไรครับ"
หลินเสวียนส่ายหัว เขาไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ
อย่างไรก็ตาม หลินเสวียนกลับรู้สึกว่าโม่เหวินคนนี้ดูแปลกๆ…แต่เขาก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเเปลกอย่างไร
"หลินเสวียน คนที่สะพายกระบี่คนนั้นชื่อว่าเจี้ยนเฉิน"
เซี่ยหยุนชี้ไปยังชายวัยกลางคนที่ดูองอาจเเละปล่อยออร่าอันแหลมคมออกมาตลอดเวลา
"หลินเสวียนคารวะท่านเจี้ยนเฉิน"
หลินเสวียนทำความเคารพ
"ไม่ต้องเกรงใจ!"
"การเรียกผู้อาวุโสนั้นใช้ได้แค่กับศิษย์ธรรมดา, ส่วนเจ้าเป็นแขกผู้มีเกียรติ ดังนั้นตำแหน่งของเจ้าจึงเท่าเทียมกับพวกเรา"
"เรียกข้าว่าเจี้ยนเฉินเถอะ"
เจี้ยนเฉินลุกขึ้นตอบอย่างสุภาพ
"ส่วนสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันนั่นคือซูซิ่นกับซูเฉ่อ…พวกเขาเป็นพี่น้องกัน"
เซี่ยหยุนชี้ไปยังชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน
จากออร่าของทั้งสองคน พวกเขาดูอ่อนเยาว์มาก…อายุของพวกเขาคงไม่ต่างจากศิษย์สายในทั่วๆไป
ในวัยขนาดนี้กลับสามารถทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้ พวกเขาน่าจะมีคุณสมบัติพอที่จะพัฒนาเป็นศิษย์หลักได้เลย
แต่ตอนนี้พวกเขากลับอยู่ที่หอลงทัณฑ์ นี่มันช่างแปลกประหลาดจริงๆ
"ซูซิ่น!"
"ซูเฉ่อ!"
"คารวะศิษย์น้องหลิน!"
ทั้งสองคนไม่ได้รอให้หลินเสวียนพูด…พวกเขาลุกขึ้นทำความเคารพหลินเสวียนก่อน
"หลินเสวียนคารวะศิษย์พี่ทั้งสอง"
หลินเสวียนลังเลเล็กน้อย…แต่ก็ยังคงเรียกพวกเขาว่าศิษย์พี่
"หลินเสวียน"
"ซูซิ่นกับซูเฉ่อนั้นเป็นคนพิเศษในกลุ่มของพวกเรา…เพราะจริงๆแล้วพวกเขาเป็นศิษย์หลัก"
เซี่ยหยุนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ศิษย์หลัก?"
หลินเสวียนถามอย่างประหลาดใจ
"ใช่!"
"พวกเราสองคนทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานและเข้าร่วมถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กได้หลายปีแล้ว"
"แต่เพราะว่าคะแนนสนับสนุนของพวกเราไม่เพียงพอ…พวกเขาจึงถูกส่งมาอยู่หอลงทัณฑ์เป็นเวลาสามปี"
"อีกไม่กี่เดือน พวกเราก็จะสามารถกลับไปที่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กได้แล้ว"
ซูซิ่นและซูเฉ่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ถ้าคะแนนสนับสนุนไม่เพียงพอก็จะถูกส่งมาอยู่ที่นี่เหรอครับ?"
หลินเสวียนถามอย่างสงสัย
"แน่นอน!"
"มันไม่เพียงแค่คะแนนสนับสนุนเท่านั้นนะ"
"หลังจากที่กลายเป็นศิษย์หลักแล้ว พวกเราก็ยังต้องมีมาตรฐานอีกหลายอย่าง"
"ถ้าหากไม่ถึงเกณฑ์อย่างใดอย่างหนึ่ง พวกเราก็จะถูกส่งลงมาที่สายใน เพื่อฝึกฝนเพิ่มเติม!"
"ดังนั้น แม้จะทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จ มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเป็นศิษย์หลักได้ตลอดไป"
"ถ้าหากไม่ระวัง พวกเราก็อาจจะสูญเสียตำแหน่งศิษย์หลักไป…จากนั้นก็จะต้องมาอยู่ที่หอลงทัณฑ์จริงๆ"
ซูซิ่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"หลินเสวียน, คนสุดท้ายที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องนั่นคือฉางชิง"
เซี่ยหยุนชี้ไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง เเล้วเเนะนำให้หลินเสวียนรู้จัก
ออร่าของหญิงสาวนั้นเย็นชา อายุของนางดูเหมือนจะอ่อนกว่าเซี่ยหยุน , ส่วนระดับพลังของนาง…นางเป็นรองแค่โม่เหวินเท่านั้น
"หลินเสวียนคารวะท่านฉางชิง"
หลินเสวียนทำความเคารพ
"ไม่ต้องเกรงใจ!"
ฉางชิงพยักหน้าเบาๆ ถือเป็นการทักทาย
"หลินเสวียน คนทั้งเจ็ดคนนี้คือผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดขององครักษ์สิบสาม"
"แน่นอนว่า หอลงทัณฑ์ของพวกเรายังคงมีกองกำลังสำรอง"
"ถ้าหากคนไม่พอ พวกเขาก็จะถูกเรียกมา"
เซี่ยหยุนกล่าวเสริม
"เข้าใจแล้วครับ!" หลินเสวียนพยักหน้ารับ
ดูเหมือนว่าหลังจากที่องครักษ์สิบสามเลื่อนตำแหน่ง…ถึงแม้ว่าคนของเขาจะน้อยลง แต่มันกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าตอนที่อยู่สายนอกมาก
"หลินเสวียน เจ้ามาแล้วเหรอ?"
ทันใดนั้น, องครักษ์สิบสามก็กลับมาด้วยสีหน้ายินดี
"ข้ามาแล้ว"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ถ้าหลินเสวียนมาแล้ว งั้นพวกเรามาพูดถึงภารกิจกันเถอะ"
องครักษ์สิบสามนั่งลงบนตำแหน่งรองหัวหน้าผู้ดูแลกฎ
"ภารกิจในครั้งนี้ เกี่ยวข้องกับฐานที่มั่นหมายเลขเก้าของสำนักเทียนเซียวที่ทะเลทรายตะวันตก"
"ฐานที่มั่นหมายเลขเก้ามีผู้เชี่ยวชาญระดับขอบเขตสร้างรากฐานประจำการอยู่, เขาคือผู้อาวุโสคนหนึ่งของหอลงทัณฑ์"
"นอกจากเขาแล้ว ยังคงมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณอีกสิบกว่าคน"
"หน้าที่หลักของฐานที่มั่นหมายเลขเก้าคือการเลี้ยงดูตัวไหมทองคำเพลิงแดง…สัตว์อสูรวิญญาณที่หุบเขาโฮ่วซาง"
"เมื่อคืนนี้, คนของจุดเคลื่อนย้ายรายงานมาว่าคนที่อยู่ที่ฐานที่มั่นหมายเลขเก้าหายตัวไปทั้งหมด"
"แม้แต่ ตัวไหมทองคำเพลิงแดงที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในหุบเขาโฮ่วซางก็หายไปด้วย"
"ภารกิจของพวกเรา คือการไปที่หุบเขาโฮ่วซางที่ทะเลทรายตะวันตกเพื่อสืบสวนหาสาเหตุของเรื่องนี้"
องครักษ์สิบสามอธิบาย
"ต่อไปนี้ ข้าจะเเจกจ่ายสมบัติวิญญาณ!"
องครักษ์สิบสามหยิบกระบี่บินแปดเล่มและเข็มทิศแปดอันออกมา
"ทุกคน มารับสมบัติวิญญาณ!"
หลินเสวียนและคนอื่นๆต่างพากันเดินไปรับกระบี่บินและเข็มทิศ
"หลินเสวียน กระบี่บินนี้ก็เหมือนกับกระสวยเเห่งความว่างเปล่า มันเป็นสมบัติวิญญาณสำหรับบิน"
"แต่กระบี่บินนี้เป็นแค่สมบัติวิญญาณระดับลึกลับขั้นต่ำ มันต้องใช้พลังปราณของผู้ใช้ในการควบคุม ดังนั้นความเร็วของมันจึงช้ากว่ากระสวยเเห่งความว่างเปล่า"
"แต่ที่ทะเลทรายตะวันตก…กระบี่บินนั้นใช้งานได้สะดวกกว่ากระสวยเเห่งความว่างเปล่ามาก!"
"ส่วนเข็มทิศนี้ มันคือเข็มทิศสำหรับติดตามตำแหน่ง"
"ภายในเข็มทิศมีออร่าของคนที่ถูกส่งไปประจำการอยู่ แม้ว่าพวกเขาจะถูกฆ่าตาย…เข็มทิศนี้ก็ยังคงสามารถติดตามตำแหน่งของพวกเขาได้"
"นอกจากนี้เข็มทิศพวกนี้ยังเชื่อมต่อกัน"
"ถ้าหากมีใครเจออันตราย คนอื่นๆก็สามารถใช้เข็มทิศนี้ติดตามตำแหน่งเเละไปช่วยเหลือได้!"
องครักษ์สิบสามอธิบายหน้าที่ของสมบัติวิญญาณทั้งสองอย่างให้หลินเสวียนฟัง…จากนั้น เขาก็หยิบกระบี่บินและเข็มทิศอันหนึ่งออกมาส่งให้หลินเสวียน
"ขอบคุณครับ!"
หลินเสวียนรับกระบี่บินและเข็มทิศมาเก็บไว้
"เอาล่ะ เราไปกันเถอะ!"
"ไปที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายกัน!"
องครักษ์สิบสามกล่าว จากนั้นพวกเขาทั้งเจ็ดคนก็ควบคุมกระบี่บินมุ่งหน้าไปยังจุดเคลื่อนย้ายของสายใน!
……
"กระบี่บินนี่ช่างน่าสนใจจริงๆ!"
หลินเสวียนบังคับพลังปราณ จากนั้นเขาก็ลอยขึ้นไปบนฟ้า!
เมื่อพลังปราณไหลทะลัก, หลินเสวียนก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่บิน
ความเร็วของมันยอดเยี่ยมมาก!
[นายท่าน ค่ายกลบนกระบี่บินนี้ยอดเยี่ยมมาก!]
[ข้าจะจดจำมันไว้, หลังจากนี้ พวกเราก็จะสามารถสร้างกระบี่บินของพวกเราเองได้!]
วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติและวิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวพร้อมกัน
"ตกลง!"
"ถ้าพวกเจ้าสามารถจดจำค่ายกลได้สำเร็จ, พวกเราก็จะลองสร้างกระบี่บินดู!"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
…..
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติและวิชาค่ายกลเหมันต์ได้ยินว่าหลินเสวียนจะสร้างกระบี่บิน พวกมันจึงร่วมมือกันอย่างไม่น่าเชื่อ!]
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติกำลังทำความเข้าใจวิธีการหลอมสร้างกระบี่บิน!]
[วิชาค่ายกลเหมันต์ กำลังจดจำค่ายกลที่อยู่บนกระบี่บิน!]
พวกมันสองวิชามาจากสำนักเดียวกัน ถึงแม้ว่าพวกมันจะชอบทะเลาะกัน…แต่พอลงมือทำอะไร พวกมันกลับเข้ากันได้ดีอย่างมาก
……
"จุดเคลื่อนย้ายเพื่อไปยังทะเลทรายตะวันตกนั้นอยู่ห่างจากทะเลทรายตะวันตกอยู่มาก"
"หลังจากที่พวกเราเคลื่อนย้ายไปถึงที่นั่นแล้ว…พวกเราก็จะควบคุมกระบี่บินไปยังหุบเขาโฮ่วซาง"
องครักษ์สิบสามกล่าว เมื่อพวกเขามาถึงจุดเคลื่อนย้าย
ถึงแม้ว่าพลังของสำนักเทียนเซียวจะแข็งแกร่งมาก…แต่พวกเขาก็ไม่สามารถสร้างจุดเคลื่อนย้ายไปยังทุกที่ในแคว้นกว่างหลิงได้
ดังนั้น พวกเขาจึงใช้วิธีที่ประหยัดกว่า
นั่นคือการสร้างจุดเชื่อมต่อ!
พวกเขาสร้างจุดเชื่อมต่อไว้ในแต่ละพื้นที่ และเชื่อมต่อพวกมันเข้าด้วยกันจนกลายเป็นโครงข่ายขนาดใหญ่
"ไปกันเถอะ!"
องครักษ์สิบสามร่ายมนตร์ ทันใดนั้นค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ทำงาน
พวกเขาทั้งเจ็ดคนเดินเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย จากนั้นก็หายไปพร้อมกับแสงเจิดจ้า
……
"คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่!"
เมื่อหลินเสวียนและคนอื่นๆปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง…พวกเขาก็ได้ยินเสียงทักทายที่เต็มไปด้วยความเคารพ
หลินเสวียนมองไปรอบๆ เขาก็พบว่าที่นี่คือลานกว้างขนาดใหญ่
ตอนนี้บนลานกว้างนี้มีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนไม่น้อยกำลังยืนรออยู่
คนที่เป็นผู้นำนั้นมีระดับพลังขอบเขตสร้างรากฐาน!
"หลินเสวียน"
"ที่นี่คือจุดเชื่อมต่อหลักของพวกเรา, มันเป็นจุดที่ใช้ส่งทรัพยากรจากฐานที่มั่นสิบกว่าแห่ง"
"เรื่องของหุบเขาโฮ่วซาง ก็เป็นพวกเขานี่แหละที่เป็นคนรายงานมา" องครักษ์สิบสามอธิบาย
…………………