บทที่ 87 : เบาะแสของอสูรสุนัขจิ้งจอกสี่หาง!
บทที่ 87 : เบาะแสของอสูรสุนัขจิ้งจอกสี่หาง!
บทที่ 87 : เบาะแสของอสูรสุนัขจิ้งจอกสี่หาง!
หลินเสวียนและยู่หยานลงมาจากกระสวยแห่งความว่างเปล่าเเละลอยตัวลงมาอย่างช้าๆ!
"คารวะท่านเซียนทั้งสอง"
"พวกเราจะรีบทำตามกฎ!"
ชายชราที่สวมชุดจักรพรรดิก็คือราชาแห่งอาณาจักรหนานเจา
ทันใดนั้น, เขาก็รีบพูดกับองครักษ์ข้างๆว่า
"รีบไปเอาของสิ่งนั้นมาจากคลังหลวงเร็ว!"
"กฎ?"
"กฎอะไร?" หลินเสวียนถามอย่างสงสัย
"กราบทูลเซียน!"
"เคยมีเซียนบอกพวกเราว่า ถ้ามีเซียนท่านอื่นมาก็ให้มอบสิ่งที่ดีที่สุดในคลังหลวงให้…ถ้าเซียนคนใหม่พอใจก็จะประทานโชคลาภให้!" ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาอธิบาย
"น่าสนใจ" หลินเสวียนและยู่หยานมองหน้ากัน
พวกเขาเข้าใจทันที, นี่ก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการแลกเปลี่ยน
ดูเหมือนว่าอาณาจักรหนานเจาคงจะมีผู้ฝึกยุทธ์มาเยือนบ่อยๆ
คิดๆดูแล้วก็ไม่แปลก…ภูเขาใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ มีผู้ฝึกยุทธ์มาบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ
"นำของมาแล้ว"
"ขอเชิญท่านเซียนรับไว้!"
ไม่นานนัก, องครักษ์ก็กลับมาพร้อมถาดทองคำ
บนถาดมีสมุนไพรวางอยู่หนึ่งต้น
สมุนไพรระดับลึกลับขั้นต่ำ, หญ้าเจ็ดกลีบ!
ยู่หยานก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าอาณาจักรเล็กๆแห่งนี้จะมีของดีแบบนี้
ด้านหลินเสวียนก็สนใจเล็กน้อย
เขารับหญ้าเจ็ดกลีบมาเเล้วหยิบโอสถสองขวดมาวางไว้บนถาดทองคำ
"โอสถสองขวดนี้ถือว่าไม่ใช่โชคลาภ, แต่สำหรับพวกเจ้าแล้ว มันก็น่าจะมีประโยชน์อย่างมาก"
"ขวดหนึ่งเป็นโอสถชักนำลมปราณ!"
"ส่วนอีกขวดหนึ่งเป็นโอสถหลอมลมปราณ!"
หลินเสวียนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วอธิบาย
"โอสถชักนำลมปราณ?"
"โอสถที่สามารถทำให้คนธรรมดาก้าวเข้าสู่เส้นทางการบ่มเพาะได้?"
พอได้ยินคำพูดของหลินเสวียน, ราชาเเห่งอาณาจักรหนานเจาก็ดีใจอย่างมาก
เขามองโอสถของหลินเสวียนอย่างตื่นเต้น
"ด้วยอายุของเจ้า คงยากที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางการบ่มเพาะ, แต่การทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสิบปีก็ไม่ใช่เรื่องยาก" หลินเสวียนพูดอย่างสบายๆ
ตอนนี้หลินเสวียนอดหัวเราะไม่ได้
ตอนที่เขาเข้าสายนอกใหม่ๆ เขาได้ยินมาว่ามีศิษย์สายนอกคนหนึ่งร่ำรวยมาก…คนคนนั้นใช้ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งซื้อเคล็ดวิชาระดับปฐพี
ตอนนี้คิดๆดูแล้ว…นั่นคงเป็นแค่ข่าวลือ
ราชาเเห่งอาณาจักรหนานเจาเป็นถึงราชาที่มีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาล…แต่เขาก็ยังเป็นแค่คนธรรมดา
"ขอบคุณท่านเซียน!"
ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาไม่ได้ผิดหวัง, เขาคุกเข่าขอบคุณหลินเสวียนอย่างศรัทธา
"เจ้าลุกขึ้นเถอะ!"
"ข้ามีเรื่องจะถามพวกเจ้า" หลินเสวียนพูดเข้าประเด็น
"ขอเชิญเซียนบอกมา หากข้ารู้ข้าจะบอกทุกอย่าง!"
ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาพูดอย่างมั่นใจ
"เเต่ก่อนอื่น, เชิญเซียนเข้าไปข้างใน เพื่อนั่งคุยกันเถอะ"
"ตกลง!"
หลินเสวียนพยักหน้า เเล้วเดินเข้าไปในห้องโถงพร้อมกับยู่หยาน
"เชิญท่านเซียนนั่ง!"
ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาโค้งคำนับเล็กน้อย เพื่อเชิญหลินเสวียนและยู่หยานนั่งลงบนบัลลังก์มังกร
โชคดีที่บัลลังก์มังกรกว้างขวาง, หลินเสวียนกับยู่หยานจึงนั่งลงได้อย่างสบายๆ
ราชาแห่งอาณาจักรเล็กๆแบบเขา พอเจอผู้ฝึกยุทธ์ สถานะก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าคนธรรมดาเท่าไหร่
"อาณาจักรหนานเจาของพวกเจ้า เคยมีผู้ฝึกยุทธ์มาอาศัยอยู่หรือไม่?" หลินเสวียนเอ่ยถาม
หลินเสวียนอยากจะสืบหาที่อยู่ของจิ้งจอกสี่หาง, การถามหาผู้ฝึกยุทธ์จึงเป็นทางเลือกแรก
เมื่อได้ยินเช่นนี้, ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาก็ได้เเต่ยิ้มอย่างขมขื่น
"ตอนแรก พวกเราเคยมีเซียนมาอาศัยอยู่…แต่เมื่อหลายปีก่อนท่านเซียนก็ได้จากไป, แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีอีก"
"ไม่มีแล้วหรือ?" หลินเสวียนขมวดคิ้ว
"อาณาจักรของพวกเราเล็กและอ่อนแอ มันจึงไม่มีใครมาสนใจ”
“มีเพียงภูเขาใหญ่ที่มักจะมีเซียนมาปรากฏตัวเป็นบางครั้ง, เเละพวกเราจะทำตามคำสั่งของเซียนที่ล่วงลับ”
"ตราบใดที่เซียนมาเยือน พวกเราก็มอบของดีที่สุดให้, ถ้าเจอเซียนใจดี พวกเราก็จะได้ผลประโยชน์บ้าง"
"ถ้าเจอเซียนอารมณ์ไม่ดี พวกเราก็จะไม่โดนลงโทษ" ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาพูดอย่างนอบน้อม
ถึงเขาจะเป็นกษัตริย์ แต่วันเวลาที่ผ่านมาก็ยากลำบากมาก
ถึงภูเขาใหญ่จะอุดมสมบูรณ์ แต่มันกลับไม่มีถ้ำสวรรค์หรืออาณาจักรลับ…ดังนั้นจึงไม่มีสำนักใหญ่มาตั้งถิ่นฐานที่นี่
เมื่อไม่มีสำนักใหญ่มาตั้งถิ่นฐานมันก็ไม่มีใครตั้งกฎ
ดังนั้น ที่นี่จึงวุ่นวายมาก
ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์คอยคุ้มครอง ถ้าไม่รู้จักกาลเทศะ, อาณาจักรคงถูกทำลายทิ้งไปนานแล้ว
"อืม!" หลินเสวียนพยักหน้า
"เช่นนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าในภูเขาใหญ่นี้…มีจิ้งจอกสี่หางหรือไม่?"
"จิ้งจอกสี่หาง?"
"คือสัตว์ที่มีหางสี่หาง มีรูปร่างคล้ายจิ้งจอก เเละสามารถเรียกฝนเรียกลมได้ใช่หรือไม่?"
"ใช่!"
หลินเสวียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาจะรู้จักจิ้งจอกสี่หางจริงๆ
…………
"จ้าวหย่ง!"
"ยังไม่ออกมารับใช้ข้าอีก!"
เเต่ในขณะที่หลินเสวียนกำลังจะถามเรื่องจิ้งจอกสี่หางต่อ
ทันใดนั้น, มันก็มีเสียงที่หยิ่งยโสดังมาจากเหนือท้องฟ้าของวังหลวง
พอได้ยินเสียงนั้น, ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจาก็ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
"ท่านเซียน!"
"ข้ายังมีเรื่องต้องไปจัดการ, ข้าขอพูดคุยเรื่องนี้ทีหลังได้หรือไม่?"
ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจามองหลินเสวียนด้วยสายตาอ้อนวอน
ไม่ว่าจะเป็นหลินเสวียน หรือเจ้าของเสียงข้างนอก, เขาก็ไม่สามารถทำให้ใครขุ่นเคืองได้
"ตกลงตามนั้น!" หลินเสวียนพยักหน้า
ราชาแห่งอาณาจักรหนานเจารีบกล่าวขอบคุณ แล้วก็เดินออกจากห้องโถงไป
ส่วนหลินเสวียนและยู่หยานก็มองหน้ากัน ก่อนจะเดินตามออกไป
ณ ตอนนี้
เหนือท้องฟ้าของวังหลวงมีร่างที่หยิ่งยโสลอยอยู่พร้อมพลังปราณสีเลือดที่ปกคลุมบริเวณรอบๆ
ขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เก้า!
อีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เก้า
เเละเมื่อดูจากออร่าแล้ว เขาคงฝึกฝนเคล็ดวิชาที่ชั่วร้ายบางอย่างมา
"จ้าวหย่ง, เด็กชายหนึ่งร้อยคน เด็กหญิงหนึ่งร้อยคน…พวกเจ้าเตรียมพร้อมไว้เเล้วรึยัง?"
ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายมองราชาแห่งอาณาจักรหนานเจา เเล้วเลียริมฝีปากสีแดงอย่างโลภ
พอได้ยินดังนั้น, จ้าวหย่งก็ตัวสั่นสะท้านทันที!
"กราบทูลเซียน!"
"เด็กชายเด็กหญิงสำหรับสังเวย…จ้าวหย่งทำใจไม่ได้จริงๆ"
"เอาแบบนี้ดีไหม? ข้าจะเปิดคลังหลวง…ของข้างใน ท่านเซียนอยากได้อะไรก็เอาไป, เอาไปทั้งหมดเลยก็ได้!" จ้าวหย่งคุกเข่าลงพร้อมน้ำเสียงสั่นเครือ
"เตรียมไม่ได้?"
ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายที่ได้ยินเช่นนั้น, สายตาของเขาก็เย็นชาลงทันที
จากนั้น, พลังดึงดูดก็ปะทุขึ้นมาที่มือของเขา หมายจะคว้าจ้าวหย่ง!
"ชิ้งงงง!"
เเต่ทันใดนั้นเอง, มันก็มีเสียงที่คมชัดก็ดังขึ้น!
ลำแสงดาบอันแหลมคมพุ่งทะลุฟ้า!
พลังคมดาบอันรุนแรง พุ่งตรงไปยังผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายอย่างรวดเร็ว!
"ฟุ่บ!"
ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายตกใจเเละรีบหลบหลีก!
แต่ความเร็วของเขาก็ยังช้าไปนิด!
ลำแสงดาบอันแหลมคม ฟาดผ่านแขนของเขา!
"อ้ากกกกก!"
เลือดสาดกระเซ็น, ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายร้องโหยหวน เพราะแขนข้างหนึ่งถูกตัดขาด
"ผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้?"
ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายมองไปยังทิศทางที่ลำแสงดาบพุ่งมาด้วยความหวาดกลัว!
ตอนนี้!
ในทิศทางนั้นมีหลินเสวียนที่กำลังถือดาบวิญญาณเยือกเเข็งยืนอยู่!
ส่วนยู่หยานที่อยู่ข้างหลังหลินเสวียนก็มองผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
"ฟุ่บ!"
ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายที่เห็นแบบนั้น ก็ไม่ลังเลเเละตัดสินใจที่จะหลบหนี!
"ชิ้งงงง!"
แต่ดาบวิญญาณเยือกเเข็งในมือหลินเสวียนก็ฟาดฟันออกมาอีกครั้ง!
ลำแสงดาบสีเลือด พุ่งออกมาเหมือนคลื่นพลังโลหิต
เเถมในลำแสงดาบยังมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายที่กำลังจะหนีรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกฉีกขาด
ร่างกายของเขาจึงชะงักลง!!
ฟึบ!
การชะงักเพียงเสี้ยววิทำให้ลำแสงดาบฟาดผ่าน, และผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายก็ถูกผ่าครึ่งทันที!
ตุบ!
ร่างกายร่วงลงพื้น พร้อมเลือดที่สาดกระเซ็น!
"อะไรกัน?"
ภาพนี้, ทำให้จ้าวหย่งมองอย่างตกตะลึง!
ถึงเขาจะรู้ว่าเซียนก็มีทั้งที่แข็งแกร่งเเละอ่อนแอเเตกต่างกัน, แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะต่างกันมากขนาดนี้
"เรื่องนี้จบแล้ว"
"พวกเรามาคุยเรื่องจิ้งจอกสี่หางกันต่อเถอะ!"
หลินเสวียนเก็บดาบวิญญาณเยือกเเข็งเเล้วหันกลับมาพูดอย่างใจเย็น
ถึงหลินเสวียนจะไม่รู้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายคนนี้มาจากสำนักไหน…แต่เคล็ดวิชาชั่วร้ายที่ต้องใช้เด็กชายเด็กหญิงในการสังเวย, ฆ่าไปก็ไม่เสียหายอะไร
"ขอรับ! ขอรับ!" จ้าวหย่งพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว
"เรียนทานเซียน, ในภูเขาใหญ่นับแสนแห่ง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้ มีคนเคยเห็นจิ้งจอกสี่หางที่ท่านเซียนพูดถึง" จ้าวหย่งครุ่นคิดเเล้วกล่าวออกมา
"ตะวันตกเฉียงใต้?"
"ใช่ครับ!"
"จากที่นี่, มันน่าจะข้ามภูเขาไปอีกสองสามลูก ก็ถึงแล้ว" จ้าวหย่งกล่าวเสริม
"อืม!" หลินเสวียนพยักหน้าเเล้วพูดต่อ
"ต่อไป ถ้ามีคนมาล้างแค้นแทนคนที่ข้าเพิ่งฆ่าไป, เจ้าก็แค่บอกว่าข้าเป็นคนของสำนักเทียนเซียว"
"เเค่นั้น…พวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรเเล้ว"
"เเละตอนนี้ สิ่งสำคัญคือพวกเจ้าต้องไปหาสำนักเซียนใกล้ๆเพื่อขอความคุ้มครอง, ถ้าไม่สามารถทำสัญญาขอความคุ้มครองได้ ก็ต้องติดต่อกันเอาไว้ก่อน"
"สำนักส่วนใหญ่ พอเจอผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้ายแบบนี้ก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออยู่เเล้ว" หลินเสวียนกล่าวเตือน
ถึงการฝึกฝนจะไม่ได้แบ่งแยกความดีความชั่ว
แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่ต้องใช้เด็กชายเด็กหญิงในการฝึกฝน, มันเกินขอบเขตที่ผู้ฝึกยุทธ์จะทนได้
ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะยื่นมือเข้ามาจัดการ
"ขอบคุณเซียนที่เตือน!" จ้าวหย่งโค้งคำนับ
"อืม!"
หลินเสวียนไม่ได้พูดอะไรอีก, เขาหยิบกระสวยแห่งความว่างเปล่าออกมา แล้วก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่จ้าวหย่งชี้พร้อมกับยู่หยาน
……
"ตูม!"
"ตูม!"
"ตูม!"
พวกหลินเสวียนเพิ่งจะข้ามภูเขาไปสองสามลูก, ก็ได้ยินเสียงระเบิดของการต่อสู้ดังมาแต่ไกล!
…………………