บทที่ 3 คุณหนูสี่ผู้แปลกประหลาด

บทที่ 3 คุณหนูสี่ผู้แปลกประหลาด

หากไม่สามารถตามตัวคุณหนูสี่กลับมาได้ ชุนหยาที่เป็นบ่าวไร้นายก็คงไม่พ้นต้องถูกโบยหรือถูกขายทอดตลาดตามคำสั่งของผู้เป็นนายเพียงประโยคเดียว

"คุณหนูเจ้าค่ะ!" แม่นมหูเผยสีหน้ายินดีเป็นล้นพ้น นางรีบวิ่งผ่านหน้าคนทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว

ชุนหยาหันหัวไปมอง ก็เห็นว่าตรงปากถ้ำที่มีต้นหญ้าขึ้นรกชัฏด้านหน้า มีเด็กหญิงตัวอวบอ้วนกลมป๊อกประหนึ่งลูกบอล กำลังก้าวขาสั้นๆ เดินเตาะแตะตรงมาหาพวกนางอย่างทุลักทุเล

ยายแก่สวี่สีหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย แววตาฉายแววตกตะลึง

เด็กหญิงคนนี้ไม่เป็นอะไรเลยอย่างนั้นรึ?

แม่นมหูอุ้มเด็กหญิงตัวกลมป้อมพลางก้าวเท้าฉับๆ เดินมาถึงข้างกายพวกนางแล้ว

ยายแก่สวี่รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก ทว่ายังต้องแสร้งทำเป็นยินดีอย่างยิ่ง นางฝืนยิ้มหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ดีจริง ดีจริง ในที่สุดก็พาคุณหนูสี่กลับมาได้อย่างปลอดภัย พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ คืนนี้จะได้ไปพักแรมในเมืองเล็กๆ ด้านหน้าได้ทันเวลาก่อนฟ้ามืด"

หากชักช้าคงต้องนอนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกอีกคืนแน่

"ช้าก่อน" น้ำเสียงอ่อนหวานน่ารักเสียงหนึ่งเอ่ยขัดจังหวะยายแก่

ทุกคนในที่นั้นหันขวับไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่เป็นคนเอ่ยปากทันที

เมื่อแม่นมสวี่สบเข้ากับสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของเจียงไน่ ในใจก็พลันรู้สึกหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพียงเด็กหญิงตัวกลมอ้วนวัยหกขวบแท้ๆ ทว่าดวงตากลโตคู่นั้นกลับดำขลับและลึกล้ำราวกับก้นบึ้งของบ่อน้ำ ทั้งยังแฝงด้วยความเย็นเยือกดุจหิมะ ทำให้คนมองรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาตงิดๆ

"ข้าดูลักษณะใบหน้าของเจ้าแล้ว หน้าผากแบนต่ำ สันจมูกมีเส้นเลือดสีแดงปรากฏ ชี้ชัดว่ากำลังจะมีเคราะห์เลือดตกยางออกในเร็วๆ นี้ จนอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต หากเจ้ายินดีตบหน้าตัวเองสักหลายๆ ฉาด ให้เลือดกลบปากสักหน่อย ก็อาจจะพอสะเดาะเคราะห์ใหญ่ในไม่กี่วันนี้ได้นะ"

ยายแก่สวี่ถึงกับพูดไม่ออก

แม่นมหูมุมปากกระตุกเบาๆ นางรีบเอื้อมมือไปลูบหลังเด็กหญิงตัวน้อยสองสามทีเพื่อปราม

ยายหวังที่อยู่ข้างๆ หัวเราะแห้งๆ สองที ก่อนจะดึงตัวยายแก่สวี่ให้หันหลังเดินจากไปทันที

เด็กหญิงปรายตามองตามหลังยายแก่สวี่ไปอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ทุกสิ่งในโลกล้วนมีเหตุและผลของมัน"

"เมื่อมีใจคิดชั่ว ย่อมได้รับผลกรรมชั่วตอบแทน หากไม่แก้เคราะห์กรรมนี้ นอกจากจะนำภัยมาสู่ตนเองแล้ว บางทีอาจจะส่งผลร้ายไปถึงลูกหลานในอนาคตด้วยซ้ำ"

ยายแก่สวี่ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับได้ยินทว่าก็ทำเป็นไม่ได้ยิน นางโดนยายหวังลากตัวให้ก้าวเดินฉับๆ อย่างรวดเร็ว

แต่ทว่าผ่านไปเพียงไม่นาน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสของยายแก่สวี่ก็ดังแว่วมาจากทางลาดเนินเขาเบื้องหน้า

แม่นมหูสะดุ้งตกใจ รีบดึงตัวเด็กหญิงมาโอบกอดไว้ด้วยท่าทางระแวดระวังภัย

"ไปดูกันเถอะ" เจียงไน่เอ่ยด้วยท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง นิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังทิศทางที่เสียงร้องดังขึ้น

พวกนางทั้งสามเดินไปดูก็พบว่า มีลูกหมาป่าขนดำขลับเป็นมันตัวหนึ่ง กำลังคาบเศษเนื้อชิ้นหนึ่งไว้ในปาก และหันมามองทางพวกนางพอดี

แม่นมหูหวาดกลัวจนแข้งขาอ่อนแรง ทว่าสองมือยังคงโอบอุ้มเด็กหญิงเอาไว้แน่น

ชุนหยาเอามืออุดปากอุทานเสียงเบา ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น "นี่... ที่นี่มีหมาป่าอยู่จริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ"

พวกนางเห็นยายแก่สวี่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น บริเวณน่องขาได้รับบาดเจ็บเป็นแผลฉกรรจ์จนสถานการณ์ดูสาหัสอย่างยิ่ง

"เร็วเข้า รีบกำจัดมันที! กำจัดมันซะ!" ยายหวังเองก็กลัวจนล้มทรุดอยู่กับพื้น นางกอดคานล้อรถม้าไว้แน่น พลางกรีดร้องสั่งการด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไร้เรี่ยวแรง

เมื่อครู่นี้ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวขึ้นรถม้า เจ้าลูกหมาป่าตัวนี้ก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้าง

มันจู่โจมกัดเข้าที่ขากลางน่องของยายแก่สวี่อย่างรวดเร็ว จนทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสและตกใจกลัวจนหมดสติไปทันที

พวกคนขับรถม้าที่ร่วมทางมาด้วยแม้จะมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเห็นว่าพวกตนมีคนมากกว่า ทั้งยังมีจอบและท่อนไม้ในมือ จึงไม่ได้เกรงกลัวเจ้าลูกหมาป่าตัวเล็กนี้เท่าใดนัก

คนเหล่านั้นล้อมเจ้าสัตว์ป่าไว้เป็นวงกลม พลางส่งเสียงตะคอกข่มขวัญและเตรียมจะลงมือจัดการ

ทันใดนั้น น้ำเสียงอ่อนเดียงสาของเด็กหญิงก็ดังขึ้น "ก่อนจะลงมือคิดดูให้ดีเสียก่อนนะ หากพวกเจ้าคิดจะกำจัดมันละก็ พวกเจ้าจะไม่มีโอกาสได้หันหลังกลับอีกเลย"

พวกคนขับรถม้าต่างหันมามองนางด้วยความงุนงงสับสน

เจียงไน่คร้านจะอธิบายความให้ยุ่งยาก นางเพียงแต่ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้พวกเขาหันไปมองแม่นมสวี่ที่สลบอยู่