บทที่ 1​ : วิชา​การฝึกปราณขั้นพื้นฐานพูดได้!

บทที่ 1​ : วิชา​การฝึกปราณขั้นพื้นฐานพูดได้!

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์ฝึกหัดของสำนักเทียนเซียวของข้า!"

"พวกเจ้าทุกคนจะได้รับวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานคนละหนึ่งเล่ม และชุดของศิษย์ฝึกหัดอีกหนึ่งชุด"

"พวก​เจ้า​ทุกคนจะต้องรับการประเมินเดือนละครั้ง, เเละจะมีการคัดออกตามลำดับ"

"เมื่อครบหนึ่งปี, พวกเจ้า​จะสามารถเข้าร่วมการประเมินเป็นศิษย์​สายนอกได้”

“หากผ่านการประเมินก็จะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของสำนักเทียนเซียวของเรา”

…………

แคว้นชางหลัน!

เขตกว่างหลิง!

สำนักเทียนเซียว!

ณ ลานกว้างใหญ่บนภูเขาด้านนอก

มีชายชราคนหนึ่งกำลังสำรวจดูศิษย์ฝึกหัดที่แออัดอยู่เต็มไปหมด

เขาอธิบายสั้นๆเพียงไม่กี่ประโยค…เเล้วก็หันหลังจากไป

"หลินเสวียน, นี่คือวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานและชุดศิษย์ฝึกหัดรวมถึงป้ายหมายเลขของเจ้า”

“เเละป้ายนี้แสดงถึงหมายเลขประตูที่พักชั่วคราวของเจ้าด้วย”

หลังจากที่ชายชราผู้นั้นเดินจากไป, ก็ได้มีศิษย์​สายนอกนำอุปกรณ์ของศิษย์ฝึกหัดมาแจกจ่าย

"เเค่นี้เองเหรอ?"

หลินเสวียนรับหนังสือเย็บเล่มหนา, ชุดเสื้อผ้า, และป้ายหมายเลขมาด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เดิมทีหลินเสวียนคิดว่าหลังจากเข้าร่วมสำนัก, แม้จะเป็นแค่ศิษย์ฝึกหัด…เขาก็น่าจะมีอาจารย์คอยชี้นำ

เพราะแค่ค่าสมัครเข้าสำนักเทียนเซียวก็ต้องใช้เงินถึงหนึ่งพันตำลึงแล้ว!

นี่โชคยังดีที่หลินเสวียนเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยมาก เรียกได้ว่ามั่งคั่งที่สุดในเมือง….มิฉะนั้นเขาคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าสมัคร

เเต่ค่าสมัครหนึ่งพันตำลึง!

กลับไม่ให้ยาหรือศิลาวิญญาณอะไรเลยเหรอ?

"พอใจเถอะน่า!"

"นี่ก็ถือว่าผู้อาวุโสชั้นนอกใจดีแล้ว"

"ถ้าวันนี้เขาอารมณ์​ไม่ดีล่ะก็ ในบรรดาผู้คนมากมายที่นี่…คาดว่าอย่างน้อยหนึ่งในสามจะถูกไล่ออกทันที​"

"เเละการได้เป็นศิษย์ฝึกหัด, อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสที่จะก้าวหน้าได้!"

ศิษย์พี่สายนอกที่รับผิดชอบการแจกจ่ายอุปกรณ์กล่าวอธิบายด้วยรอยยิ้ม

"เอาเเต่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลินเสวียนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"สำนักเทียนเซียวมีคุณสมบัติพอที่จะทำแบบนั้น!"

"เจ้าลองคิดดูสิ ว่าในแต่ละปีมีคนมากมายแค่ไหนที่อยากเข้าร่วมสำนักเทียนเซียวจนแทบจะเบียดกันตาย"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ได้เข้าเป็นศิษย์​สายนอก นั่นก็ถือว่าได้ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูของผู้ฝึกยุทธ์แล้ว!"

"เเละการได้เป็นผู้ฝึกยุทธ​์หมายความว่านับจากนี้ไป…คนผู้นั้นก็ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป!"

"สรุปสั้นๆคือ, สำนักเหมือนเหล็กที่คงทน…ส่วนศิษย์ก็เหมือนสายน้ำที่ไหลผ่านไป"

"ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ, มันก็ไม่มี​ใครเห็นเจ้าอยู่ในสายตาหรอก!"

"ใครแข็งแกร่งกว่า คนนั้นก็เป็นฝ่ายกำหนดกฎเกณฑ์!"

"บางครั้งการเข้าสำนักอาจโหดร้ายยิ่งกว่าโลกของคนธรรมดาเสียอีก!"

ศิษย์พี่ชั้นนอกกล่าวด้วยน้ำท่าทางที่จริงจัง

"ศิษย์พี่, นี่หมายความ​ว่าพวกเรารับวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานนี้เสร็จ​เเล้ว….ก็สามารถ​กลับไปฝึกฝนเองได้เลยเหรอ?"

หลินเสวียนไม่คิดว่าจะได้เจอศิษย์พี่ที่พูดจาดีๆแบบนี้อีก…เขาจึงรีบสอบถามออกไป

"ฝึกฝน?"

"นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก!"

"ถ้าแค่มีวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานเล่มเดียวแล้วฝึกฝนได้…ทุกคนก็คงเป็นผู้ฝึกยุทธ์กันหมดแล้วสิ?"

"เจ้าจงไปท่องจำให้ขึ้นใจ!"

"ถ้าอยากฝึกปรือ, ก็ต้องท่องวิชาให้ขึ้นใจเสียก่อน!"

"ศิษย์ฝึกหัดมีเวลาหนึ่งเดือนในการจดจำวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐาน…ต้องทำให้ได้แม้กระทั่งท่องย้อนหลัง!"

"ไม่ว่าจะหยิบยกตอนไหนขึ้นมา ก็ต้องอธิบายได้อย่างหมดจดชัดเจน​…แม้แต่คำอธิบายประกอบก็ห้ามผิดแม้แต่นิดเดียว" ศิษย์พี่สายนอกกล่าวต่อ

"เเล้วถ้าจำไม่ได้ล่ะครับ?"

หลินเสวียนถามพลางมองกองหนังสือหนาเตอะในอ้อมแขน

"ถ้างั้นเจ้าก็ได้แต่ภาวนาว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า, ตอนที่ผู้อาวุโสชั้นนอกมาสอน…เจ้าจะไม่ถูกเรียกถาม"

"ถ้าถูกผู้อาวุโสชั้นนอกถามเเละตอบไม่ได้…เจ้าก็จะถูกขับไล่ออกจากสำนักทันที!"

"เอาจริงๆ ในทุกๆครั้งที่มีการสอนจะมีศิษย์ถูกขับไล่เพราะเหตุผลต่างๆ มากกว่าคนที่ท่องวิชาไม่ได้​เสียอีก"

"เเต่อย่ากระโตกกระตาก​ไปเลย พวกนี้ล้วนเป็นประสบการณ์ทั้งนั้น!"

"รออยู่ที่นี่สักพัก, เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง"

ศิษย์พี่ชั้นนอกพูดพลางตบบ่าหลินเสวียน

"ลู่จื่อเยว่ เจ้าพูดกับเด็กใหม่จบรึยัง?"

"หรือว่าอยากให้ข้าขับไล่เจ้าออกจากชั้นนอก แล้วให้ไปฝึกฝนบทเรียนของศิษย์ฝึกหัดใหม่…ให้เจ้าพูดคุยกับพวกศิษย์ฝึกหัดพวกนี้ได้อย่างเต็มที่?"

ทันใดนั้นเอง, ก็มีเสียงหงุดหงิดดังมาจากอีกทางหนึ่ง

"ศิษย์พี่ล้อเล่นเเล้ว, ข้าน้อยกำลังจะไปเดี๋ยวนี้!"

ลู่จื่อเยว่ผู้นี้,​ เมื่อครู่นี้ยังสอนประสบการณ์ให้หลินเสวียนอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นใบหน้าประจบสอพลอทันที

เขาวิ่งเหยาะๆไปหาชายหนุ่มผู้มีออร่าสง่างามคนหนึ่ง

ชายหนุ่มคนนั้นก็สวมชุดของศิษย์​สายนอกเช่นกัน…แต่บนชุดของเขา ปักเป็นตัวเลขสีฟ้าว่า "เก้า"

นี่แสดงให้เห็นว่าเขาอยู่ในอันดับที่เก้าของศิษย์​สายนอก!

ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถเรียกใช้ลู่จื่อเยว่….ผู้เป็นศิษย์​สายนอกเหมือนกันได้

"ดูท่า การเข้าร่วมสำนัก,​ คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด!"

หลินเสวียนพึมพำกับตัวเองพลางหรี่ตาลง

…………….

"ทุกคนคงได้รับของครบแล้ว, งั้นตอนนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังที่พักชั่วคราว!"

หลังจากที่ทุกคนได้รับของครบแล้ว ศิษย์​สายนอกคนหนึ่งก็พูดขึ้น…จากนั้นก็พาผู้คนไปยังที่พักของศิษย์ฝึกหัด

ที่พักชั่วคราวที่ว่าก็คือกระท่อมไม้ทั้งหลัง

กระท่อมไม้แต่ละหลังจะมีป้ายหมายเลขประตูที่ตรงกับป้ายหมายเลขของศิษย์ฝึกหัด

"หมายเลข 88!"

"อยู่ที่นี่เอง!"

หลินเสวียนพบกระท่อมไม้หมายเลข 88 อย่างรวดเร็ว…จากนั้นเขาก็ผลักประตูเข้าไป

กระท่อมไม้หลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร

แต่ถึงกระนั้น​มันก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันเเละทำความสะอาดไว้อย่างดี

ที่พักนี้​ทำให้หลินเสวียนค่อนข้างพอใจ

หลังจาก​หลินเสวียนเปลี่ยนเสื้อผ้า เสร็จแล้ว เขาก็มองกองวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานเล่มหนาเตอะเขม็ง

แต่ในใจเขากลับไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ หลินเสวียนไม่เคยกลัวการท่องจำ

ในชาติที่แล้ว เขาเรียนรู้เทคนิคการท่องจำมามากมาย

ส่วนชาตินี้ เขายิ่งมีพรสวรรค์ในการจดจำเป็นเลิศ…มิฉะนั้นครอบครัวคงไม่ฝากความหวังไว้ที่เขามากขนาดนี้

"ค่าสมัครหนึ่งพันตำลึง ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว!"

หลินเสวียนนั่งลงข้างโต๊ะไม้, เปิดวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานและเริ่มท่องจำทีละคำๆ

เพียงสองชั่วยามต่อมา

หลินเสวียนก็สามารถท่องวิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐานทั้งเล่มได้อย่างคล่องแคล่ว, แม้แต่ท่องย้อนหลังก็ยังได้

………..

[ว้าว….นายท่าน, ข้าพูดได้ด้วย!]​

เเต่ทันใดนั้นเอง!

มันก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับข้อความโต้ตอบด้วยเสียงที่ชื่อ "วิชาฝึกปรานขั้นพื้นฐาน" ปรากฏขึ้นในหัวของหลินเสวียน

…………………..