บทที่ 1: นางร้ายตัวประกอบในนิยายย้อนยุค (ตอนที่ 1)

"เสี่ยวฉือ... เสี่ยวฉือ..."

ใบหน้าที่ขยายใหญ่จนเต็มสองตาชะโงกเข้ามาใกล้

ฉู่ชิงฉือสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง พลางผลักใบหน้านั้นออกไปให้พ้นทาง

"ซานซาน ระวังหน่อย" หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังช่วยประคองเธอเอาไว้

"ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวฉือไม่ได้ตั้งใจ" ถังซานซานยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหันมามองฉู่ชิงฉืออีกครั้ง "เสี่ยวฉือ ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ เธอตั้งใจจะให้ปัญญาชนคนไหนไปพักที่บ้านล่ะ?"

ฉู่ชิงฉือมองเหล่าใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า พลันรู้สึกวิงเวียนศีรษะหนักกว่าเดิม

ในยามนี้ สิ่งที่อยู่ในหัวซึ่งถูกเรียกว่า 'ระบบ' เอ่ยเตือนเธอขึ้นมาว่า "โฮสต์ จะชี้ใครก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงอย่ารับพระเอกเข้าบ้านก็พอ"

เมื่อได้ยินคำชี้แนะจากระบบ ฉู่ชิงฉือจึงชี้ไปที่ชายคนหนึ่งในกลุ่มปัญญาชน ผู้ซึ่งมีหนวดเคราเฟิ้มและยืนกะเผลกด้วยขาที่เป๋ข้างหนึ่ง

ถังซานซานประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "เสี่ยวฉือ เธอชี้ผิดคนหรือเปล่า? ความจริงเธอตั้งใจจะเลือกปัญญาชนเวินที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อถังซานซานพูดจบ ชายที่ถูกเรียกว่าปัญญาชนเวินก็เผยสีหน้ารังเกียจออกมาทันที

เมื่อครู่นี้ ตอนที่ชาวบ้านจากฟาร์มดาวแดงมารับพวกเขากลุ่มปัญญาชนที่สถานี สหายหญิงที่ชื่อฉู่ชิงฉือคนนี้ก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย วินาทีแรกที่หล่อนเห็นเขา หล่อนก็เอาแต่คอยประจบประแจงเอาใจสารพัด ซ้ำร้ายตอนที่นั่งอยู่บนเกวียนเทียมวัว ยังจงใจเบียดบังเอาตัวมาถูไถเขาอีกต่างหาก

"ไม่ ฉันเลือกเขานั่นแหละ" ฉู่ชิงฉือเอ่ย "ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับก่อนนะ"

หลังจากที่ฉู่ชิงฉือเดินจากไป คนอื่นๆ ต่างพากันตกตะลึง

"ฉันนึกว่าฉู่ชิงฉือจะให้ปัญญาชนเวินไปพักที่บ้านเสียอีก! อาศัยว่าพ่อตัวเองเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต มีอำนาจบารมีล้นฟ้า ใครๆ ก็เลยต้องยอมก้มหัวให้"

"เอาล่ะ อวี้จวน พอได้แล้ว" ถังซานซานเอ่ยเสียงเบา "ฉันว่าเสี่ยวฉือก็มีเหตุผลดีออก ดูสิ ทั้งที่เธอออกจะ... แต่เมื่อกี้เธอก็ไม่ได้ใช้กำลังบังคับฝืนใจเขาเลยสักนิด"

แม้ถังซานซานจะพูดไม่จบประโยค แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เห็นท่าทีประจบประแจงของฉู่ชิงฉือกันเต็มสองตา ย่อมรู้ดีว่าหล่อนถูกตาต้องใจปัญญาชนเวินรูปงามเข้าให้แล้ว การที่คราวนี้หล่อนไม่ใช้อำนาจกะเกณฑ์บังคับเขา ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนัก

ปกติแล้ว ฉู่ชิงฉือมักจะถือดีว่าตนเป็นลูกสาวของหัวหน้าฝ่ายผลิต ซ้ำยังมีพี่ชายสองคนที่คอยตามใจจนเสียคน หล่อนจึงมักจะทำตัวกร่าง วางอำนาจบาตรใหญ่ประหนึ่งว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน

เหล่าปัญญาชนได้ยินชาวบ้านซุบซิบกันจึงได้รู้ว่า เด็กสาวคนนั้นคือลูกสาวของหัวหน้าฝ่ายผลิต ทั้งยังมีนิสัยร้ายกาจเอาเรื่อง ทุกคนจึงพากันมองชายหนุ่มที่ถูกเลือกด้วยสายตาเวทนา

ชายหนุ่มคนนั้นหาได้สนใจสายตาของคนรอบข้าง เขาเพียงแบกห่อสัมภาระแล้วเดินจากไปเงียบๆ

"เมื่อก่อนจ้าวหยวนซีเคยเป็นคนที่เย่อหยิ่งทระนงมากแท้ๆ ตั้งแต่พ่อแม่ที่เป็นศาสตราจารย์ของเขาถูกส่งไปค่ายปรับทัศนคติใช้แรงงาน เขาก็โดนคนทำร้ายจนขาหัก แล้วก็กลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละ" ปัญญาชนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"เอาเถอะน่า เอาตัวให้รอดก่อนดีไหม ยังมีเวลาไปห่วงคนอื่นอยู่อีกเหรอ? ฟาร์มดาวแดงมีที่ดินทำกินกว้างขวาง แถมยังเลี้ยงสัตว์ปีกอีกเพียบ พวกเราคงมีงานให้ทำล้นมือจนไม่มีเวลาได้พักแน่" ปัญญาชนหญิงคนหนึ่งแย้งขึ้น

"พ่อแม่เขาเคยเป็นอาจารย์สอนพวกเรามานะ พวกเราเองก็รู้จักมักจี่กันมาตั้งหลายปี เธอไม่จำเป็นต้องแล้งน้ำใจขนาดนั้นก็ได้มั้ง?"

"ถ้าเธอมีเมตตานักล่ะก็ สภาพเขาเป็นแบบนี้ ต่อไปคงหาแต้มค่าแรงได้ไม่เท่าไหร่หรอก ทำไมเธอไม่แบ่งแต้มค่าแรงของเธอให้เขาสักหน่อยล่ะ?"

"เอาล่ะ เรื่องอื่นพักไว้ก่อน ตอนนี้เรื่องหาที่พักสำคัญที่สุด" เวินโย่วหลินตัดบท "พี่น้องสหายชาวบ้านครับ พวกเราจะไปพักกันที่ไหนหรือครับ?"

"คุณไปพักที่บ้านซานซานสิคะ!" เจิ้งอวี้จวนดันหลังถังซานซานออกไปข้างหน้า "ซานซานนิสัยดีมาก แถมยังมีน้ำใจกับทุกคนด้วยนะคะ"

ทางด้านฉู่ชิงฉือ เธอหาสถานที่เงียบสงบเพื่อทำการหลอมรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

เจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่า ฉู่ชิงฉือ เป็นบุตรสาวของฉู่กั๋วหัว หัวหน้าฝ่ายผลิตแห่งฟาร์มดาวแดง เธอมีพี่ชายสองคนชื่อ ฉู่เจี้ยนจวิน และ ฉู่อ้ายจวิน

แม้จะเป็นสตรี แต่ทุกคนในครอบครัวต่างก็รักและตามใจเธออย่างถึงที่สุด จนบ่มเพาะให้เธอกลายเป็นคนเกียจคร้าน ตะกละตะกลาม และเป็นคนโง่งมที่ถูกชักจูงได้ง่าย

โลกใบนี้คือหนังสือนิยายเรื่องหนึ่ง ซึ่งนางเอกของเรื่องก็คือถังซานซานที่เธอเพิ่งพบเมื่อครู่ ส่วนพระเอกของเรื่องคือหนึ่งในปัญญาชนที่ถูกส่งลงมาชนบทในคราวนี้... หนุ่มสวมแว่นที่ชื่อ เวินโย่วหลิน

ส่วนเจ้าของร่างเดิมนั้น เป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบใช้แล้วทิ้งในนิยายเรื่องนี้

เจ้าของร่างเดิมตามชาวบ้านไปรับเหล่าปัญญาชนที่สถานีเพื่อพามาที่ฟาร์ม และตกหลุมรักเวินโย่วหลินตั้งแต่แรกพบ ทว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นโง่เขลานัก หล่อนใช้สารพัดวิธีเพื่อดึงดูดความสนใจของเวินโย่วหลิน ถึงขั้นใช้อำนาจของบิดาในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิต เพื่อมอบความสะดวกสบายต่างๆ นานาให้แก่เขา เดิมทีปัญญาชนที่ลงมาชนบทต้องทำงานหนักสารพัด แต่เพราะมีหล่อนคอยเทิดทูนบูชา เวินโย่วหลินจึงไม่ต้องทนทุกข์ลำบากใดๆ เขาได้ทำงานที่เบาที่สุด ทว่ากลับได้แต้มค่าแรงมากที่สุด

ยิ่งหล่อนเทิดทูนเวินโย่วหลินมากเท่าใด เขาก็ยิ่งรังเกียจหล่อนมากเท่านั้น ชายหนุ่มทำตัวห่างเหินเย็นชา และรู้สึกว่าพฤติกรรมของเจ้าของร่างเดิมนั้น เป็นเพียงการหยามเกียรติเขาเท่านั้น

ต่างจากถังซานซาน เธอเองก็มีใจให้เวินโย่วหลินเช่นกัน แต่ไม่เคยทำอะไรที่ดูออกนอกหน้าเกินงาม เพียงแค่ลอบส่งไข่ไก่และของอร่อยๆ ไปให้เขาอย่างเงียบๆ

ตามเนื้อเรื่องเดิม เจ้าของร่างเดิมให้เวินโย่วหลินเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านของตน และหลังจากที่ถังซานซานกับเวินโย่วหลินตกลงปลงใจกัน ทั้งสองก็มักจะลอบพบกันอย่างลับๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง มีนโยบายให้ปัญญาชนเดินทางกลับเมืองได้ ทว่าโควตาในการกลับเมืองนั้นมีจำกัด และจำเป็นต้องใช้หนังสือรับรองที่เขียนโดยหัวหน้าฝ่ายผลิต เพื่อโควตานี้ เวินโย่วหลินจึงยอมแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมแล้วกลับเข้าเมืองไป

หลังจากกลับถึงเมือง เวินโย่วหลินก็ต้องการหย่ากับเจ้าของร่างเดิม โดยอ้างว่าตนถูกบีบบังคับให้แต่งงาน ในตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมตั้งครรภ์แล้ว หล่อนกอดขาเขา ร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนให้เขาเปลี่ยนใจ ทว่าในระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันนั้นเอง เจ้าของร่างเดิมก็พลัดตกจนแท้งลูก

เจ้าของร่างเดิมถูกทอดทิ้งและต้องซมซานกลับมาที่หมู่บ้าน ท่ามกลางเสียงนินทาและนิ้วมือที่ชี้หน้าหยามเหยียดจากผู้คน

ตัดภาพไปที่นางเอก หลังจากมีการรื้อฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็สอบติดและได้ไปพบกับพระเอกในเมือง จากนั้นทั้งสองก็กลับมาครองรักกัน

เรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมสร้างความวุ่นวายและส่งผลกระทบอย่างรุนแรง พระเอกอ้างว่าครอบครัวของหล่อนใช้อำนาจข่มขู่บีบบังคับเขา ส่งผลให้บิดาของหล่อนถูกตรวจสอบ แม้จะไม่ถึงขั้นติดคุก แต่ก็ไม่อาจดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายผลิตได้อีกต่อไป ส่วนพี่ชายทั้งสองคนของหล่อนที่บุกไปเอาเรื่องเวินโย่วหลิน กลับถูกอันธพาลที่เขาจ้างมาทุบตีจนปางตาย แม้จะรักษาชีวิตรอดมาได้ แต่ก็ต้องกลายเป็นคนพิการ

ครอบครัวของพวกเขามีชีวิตที่ตกต่ำและน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

"ความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิมคืออะไร?"

"เธอไม่อยากให้ครอบครัวต้องทนรับความอยุติธรรมอีกต่อไป และอยากตามหาใครสักคนที่เธอรักอย่างแท้จริง" ระบบกล่าว "โฮสต์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? มิตินี้แตกต่างจากโลกของคุณมาก คุณจะปรับตัวได้หรือเปล่า?"

"ข้าเป็นใครกัน? ข้าคือฉู่ชิงฉือ บุตรสาวของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเฟิงหลิน ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่ข้าปรับตัวไม่ได้หรอก" ฉู่ชิงฉือกล่าว "แต่ว่า ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่? ขอเพียงข้าสะสมคะแนนครบหนึ่งแสนแต้ม ข้าก็จะได้กลับไปยังบ้านเกิดก่อนที่จวนจะถูกยึดและครอบครัวถูกประหาร เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตระกูลข้าได้ใช่ไหม?"

"แน่นอนครับโฮสต์ ผมไม่มีวันโกหกคุณหรอก" ระบบกล่าว

"เจ้าชื่ออะไร?"

"รหัสประจำตัวในพันธมิตรของผมคือ S158745"

"ยาวเกินไป ข้าจะตั้งชื่อใหม่ให้เจ้าก็แล้วกัน... ฝูซู!" ดาบเล่มก่อนของนางมีชื่อว่า 'ฝูซู'

แม้ยามนี้นางไม่ต้องออกไปรบพุ่งในสนามรบอีกแล้ว ทว่าทุกๆ ภารกิจที่ต้องเผชิญก็ไม่ต่างอะไรกับการทำศึกสงคราม ระบบนี้ก็เปรียบเสมือนดั่งดาบประจำกายของนาง

ฉู่ชิงฉือหลอมรวมความทรงจำจนเสร็จสิ้น ตอนนี้นางได้กลายเป็นเจ้าของร่างเดิมแล้ว ดังนั้นครอบครัวของร่างนี้ ก็คือครอบครัวของนางเช่นกัน

"น้องเล็ก ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที" ฉู่เจี้ยนจวิน พี่ชายคนโตเอ่ยทัก "ปัญญาชนที่เธอเลือกมาถึงบ้านเราแล้วนะ แต่พี่ว่าเขาดูมืดมนยังไงพิกล คงจะเข้าถึงได้ยากน่าดู"

"ไม่เป็นไรหรอกพี่" ฉู่ชิงฉือกล่าว "ขอแค่เขาไม่สร้างปัญหาให้เราก็พอ ถือซะว่าบ้านเรามีแขกมาพักเพิ่มอีกคนก็แล้วกัน ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรเขาเป็นพิเศษหรอก"