บทที่ 550 - ซีรีส์ [สัตว์ประหลาด]! ฉันมีการ์ดของกู่ซิน แล้วนายล่ะมีไหม?

บทที่ 550 - ซีรีส์ [สัตว์ประหลาด]! ฉันมีการ์ดของกู่ซิน แล้วนายล่ะมีไหม?

☆☆☆☆☆

"พอใจสิ! ต้องพอใจอยู่แล้ว!"

จงต้าซานดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เขามองดู [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ในมือด้วยความตื่นเต้น

เขานี่แหละชอบการ์ดมอนสเตอร์ที่ดูไม่ใช่มนุษย์แบบนี้ที่สุดเลย

แถม [ก็อลซ่า] ตัวนี้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามันต้องร้ายกาจสุดๆ

"การ์ดใบนี้ จัดอยู่ในซีรีส์ 'สัตว์ประหลาด' นะครับ และเป็นปฐมบทของการ์ดซีรีส์ 'สัตว์ประหลาด' ด้วย แอบน่าเสียดายนิดหน่อยนะครับเนี่ย"

กู่ซินแอบรู้สึกเสียดายนิดๆ แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะสร้างการ์ดมอนสเตอร์ที่ไม่ใช่มนุษย์ออกมาตั้งมากมาย แต่ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] นี่แหละคือการ์ดสัตว์ประหลาดขนานแท้ใบแรกของเขา

"แต่ว่า ถึงแม้จะเป็นแค่ระดับมหากาพย์สีม่วง แต่ความสามารถของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ก็ถือว่าโดดเด่นเอามากๆ เลยนะครับ"

"เพราะตอนนี้มันยังอยู่ในรูปแบบของการ์ด จงรุ่นพี่ก็เลยอาจจะยังสัมผัสถึงความน่าเกรงขามของมันไม่ได้โดยตรง แต่ผมรับรองได้เลยว่า รูปลักษณ์ของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] จะต้องไม่ทำให้จงรุ่นพี่ผิดหวังอย่างแน่นอนครับ"

กู่ซินพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของจงต้าซานก็กว้างขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

"กู่ซินน้องรัก [ก็อลซ่า] ตัวนี้มันใหญ่ขนาดไหนเหรอ ถ้านำไปเทียบกับ [เจ้าแห่งสายฟ้า] ล่ะ"

หลิวเพียวซวี่ถามด้วยความอยากรู้

"ถ้าพูดถึงแค่ขนาดตัว [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] อาจจะไม่ใหญ่เท่า [เจ้าแห่งสายฟ้า] หรอกครับ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] มีความสูงอยู่ที่ประมาณหกสิบสองเมตร ส่วนน้ำหนักก็เจ็ดหมื่นตันครับ"

กู่ซินตอบกลับด้วยข้อมูลคร่าวๆ

แต่ข้อมูลที่กู่ซินบอกออกมานี้ ทำเอาเฟิงชวน เสียงจื่อและคนอื่นๆ ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"หา?"

หลิวเพียวซวี่ถึงกับหนังตากระตุก

"มันจะหนักเกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย" เฟิงชวน เสียงจื่ออดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา

ความสูงหกสิบห้าเมตร แต่น้ำหนักปาเข้าไปถึงเจ็ดหมื่นตัน! นี่มันเจ็ดหมื่นตันเชียวนะ

ถ้าเธอจำไม่ผิด ตอนที่ไป่โบตั๋นซื้อการ์ดหุ่นยนต์ [พายุสีชาด] ไป หุ่นยนต์ตัวนั้นสูงตั้งแปดสิบเมตร แต่น้ำหนักก็แค่พันกว่าตันเองไม่ใช่เหรอ

แต่ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ตัวนี้ กลับมีน้ำหนักมหาศาลขนาดนี้

"ถ้าโดนเหยียบเข้าล่ะก็..."

อืม คงแหลกละเอียดเป็นผุยผงแน่ๆ

"ฮ่าๆๆ..." จงต้าซานแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ นี่แหละคือการ์ดสัตว์ประหลาดที่เขาใฝ่ฝัน!

"ด้วยขนาดตัวและน้ำหนักที่มหาศาลขนาดนั้น พลังทางกายภาพของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] จึงมีความแข็งแกร่งเอามากๆ เลยล่ะครับ"

กู่ซินอธิบายต่อ

แต่ความจริงแล้วเรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฟังหรอกนะ ด้วยขนาดตัวและน้ำหนักตัวที่มหาศาลขนาดนั้น พลังของ [ก็อลซ่า] จะไปด้อยกว่าคนอื่นได้ยังไงล่ะ

"แต่ไม่ได้มีดีแค่การต่อสู้ระยะประชิดหรอกนะครับ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ยังมีความสามารถในการควบคุมแผ่นดินและลาวาด้วย แถมมันยังสืบทอดความสามารถพิเศษมาจาก [อัมพุชรอยแยกปฐพี] อีกต่างหาก มันสามารถสร้างแผ่นดินไหวได้อย่างง่ายดายเลยล่ะครับ"

"ถ้ามันอาละวาดแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมล่ะก็ พลังแผ่นดินไหวของมัน สามารถทำลายเมืองขนาดกลางหรือขนาดใหญ่ให้ราบเป็นหน้ากลองได้สบายๆ เลยล่ะครับ"

กู่ซินกล่าวเสริม

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางธรรมชาติ แผ่นดินไหวถือเป็นภัยพิบัติที่มีพลังทำลายล้างที่เห็นผลได้ชัดเจนที่สุด และ [ก็อลซ่า] ก็สืบทอดพลังแผ่นดินไหวมาจาก [อัมพุชรอยแยกปฐพี] มาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังอาจจะเรียกได้ว่าศิษย์คิดล้างครูเลยก็ว่าได้

พลังแผ่นดินไหวของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] นั้น เหนือชั้นกว่า [อัมพุชรอยแยกปฐพี] มากมายนัก

"สุดยอดไปเลย!" จงต้าซานฉีกยิ้มกว้างด้วยความสะใจ

"พลังนี้ฟังดูเหมือนจะเก่งนะ แต่ความจริงแล้วก็งั้นๆ แหละ ไม่ค่อยมีประโยชน์ในการต่อสู้จริงสักเท่าไหร่หรอก"

เมื่อเห็นท่าทางดีใจของจงต้าซาน หลิวเพียวซวี่ก็อดไม่ได้ที่จะทำตัวเป็นมะนาวไม่มีน้ำ พูดจาประชดประชันออกไป

สามารถทำลายเมืองขนาดกลางหรือขนาดใหญ่ได้ในเวลาอันสั้น ในทางทฤษฎีมันก็ใช่อยู่หรอก แต่โดยปกติแล้ว เมืองขนาดกลางหรือขนาดใหญ่มักจะมีค่ายกลเวทมนตร์สำหรับรักษาความเสถียรของมิติและโครงสร้างทางธรณีวิทยาอยู่แล้ว

และต่อให้แผ่นดินไหวของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] จะรุนแรงจนค่ายกลเวทมนตร์ป้องกันก็เอาไม่อยู่ จงต้าซานจะกล้าใช้ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] โจมตีเมืองด้วยแผ่นดินไหวจริงๆ งั้นเหรอ

แล้วถ้าเป็นการต่อสู้กับผู้ใช้พลังสายอาชีพคนอื่นๆ ในป่า แผ่นดินไหวก็ยิ่งไม่มีประโยชน์เข้าไปใหญ่ เพราะผู้ใช้พลังระดับห้าทุกคนล้วนมีความสามารถในการบินกันทั้งนั้น

แผ่นดินไหวจะไปทำอะไรใครได้ล่ะ

"แล้วไงล่ะ เธออิจฉาฉันล่ะสิ!" จงต้าซานไม่พอใจทันที เขาเถียงกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

ความสามารถในการสร้างแผ่นดินไหวได้ตามใจนึกแบบนี้ มันเท่จะตายไป!

"หา? ฉันเนี่ยนะจะไปอิจฉานาย ตลกตายล่ะ ฉันเป็นถึงผู้หญิงที่มีอัศวินศักดิ์สิทธิ์คอยปกป้องเชียวนะเว้ย!"

หลิวเพียวซวี่กอดอก แสยะยิ้มเยาะเย้ย

"เหอะ ตอนนี้เธอยังไม่มี [การ์ดวิวัฒนาการ] เลยด้วยซ้ำ จะมาคุยโวอะไร" จงต้าซานตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

ใครหน้าไหนที่มาหาว่า [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ของเขาไม่ดี ถือว่าเป็น 'ศัตรู' กันทั้งนั้น!

"เพราะว่าผมใช้ [ผลึกแกนกลางลาวา] กับแกนคริสตัลธาตุไฟเป็นวัตถุดิบด้วย [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ก็เลยไม่ได้มีแค่เวทมนตร์ธาตุดินเท่านั้น แต่มันยังมีความสามารถในการควบคุมลาวาด้วย ถือว่ายอดเยี่ยมมากๆ เลยล่ะครับ"

เมื่อเห็นว่าหลิวเพียวซวี่กับจงต้าซานทำท่าจะทะเลาะกัน กู่ซินก็รีบเปลี่ยนเรื่องและอธิบายคุณสมบัติของการ์ดใบนี้ต่อทันที

"และ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ยังมีท่าไม้ตายเฉพาะตัวที่ทรงพลังเอามากๆ ด้วยนะครับ แต่ว่า..."

"จงรุ่นพี่ครับ รุ่นพี่น่าจะเข้าใจดีว่าสิ่งมีชีวิตที่มีขนาดตัวใหญ่โตมโหฬาร ย่อมต้องแลกมาด้วยความคล่องตัวที่ลดลง [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] เองก็หลีกเลี่ยงกฎข้อนี้ไม่พ้นเหมือนกันครับ"

กู่ซินเน้นย้ำเรื่องนี้เป็นพิเศษ

"เรื่องนั้นฉันเข้าใจดี" จงต้าซานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

มีข้อดีก็ต้องมีข้อเสีย เป็นเรื่องธรรมดาของสรรพสิ่งบนโลกใบนี้

"แต่ผิวหนังลาวาของ [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] นั้นแข็งแกร่งมาก เวทมนตร์และการโจมตีธรรมดาๆ ไม่สามารถทำอะไร [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] ได้หรอกนะครับ"

กู่ซินพูดเสริม

นี่ถือว่าเป็นข้อบกพร่องที่พบได้ทั่วไปของการ์ดสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ เพราะขนาดตัวและน้ำหนักที่มหาศาล ทำให้พวกมันตกเป็นเป้าโจมตีได้ง่าย

แต่พลังป้องกันอันยอดเยี่ยมของพวกมัน ก็ถือเป็นข้อได้เปรียบที่พวกมันภูมิใจเช่นกัน

"ฉันเข้าใจแล้วล่ะกู่ซิน การ์ดใบนี้ ฉันชอบมากๆ เลย"

จงต้าซานลูบคลำการ์ด [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] อย่างทะนุถนอม เขารู้สึกชอบมันเอามากๆ

"กู่ซิน การ์ดใบนี้ ราคาเท่าไหร่เหรอ"

แล้วจงต้าซานก็ถามถึงเรื่องที่สำคัญที่สุดออกมา

เมื่อได้ยินแบบนั้น กู่ซินก็คิดหนักอยู่เหมือนกัน เขากำลังลังเลเรื่องราคาอยู่นิดหน่อย

"จงรุ่นพี่ครับ เรื่องราคาของการ์ดระดับห้าดาว ผมเชื่อว่ารุ่นพี่คงจะเข้าใจดีว่ามันไม่สามารถประเมินค่าเป็นเงินได้หรอกนะครับ"

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู่ซินก็บอกกับจงต้าซานไปตรงๆ

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว แถมยังเป็นการ์ดที่กู่ซินเป็นคนสร้างขึ้นมาเองด้วย มูลค่าของมันย่อมไม่สามารถประเมินค่าได้หรอก"

แม้ว่าจงต้าซานจะดูเป็นคนหยาบกระด้าง แต่ในเมื่อเขาเป็นถึงเจ้าเมืองลู่เฉิงได้ เขาย่อมไม่ใช่คนโง่อยู่แล้ว

เขาเข้าใจความหมายของกู่ซินได้ทันที

"กู่ซิน หมายความว่า นายอยากจะขอแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของแทนงั้นเหรอ"

"ใช่ครับรุ่นพี่ ผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองหรอกนะครับ"

กู่ซินพยักหน้าตอบกลับตรงๆ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะอวดรวยหรอกนะ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินจริงๆ ต่อให้เป็นเหรียญผลึก เขาก็มีเหลือใช้ไปทั้งชาติแล้ว

เงินทองสำหรับเขาในตอนนี้ ก็เป็นแค่ตัวเลขเท่านั้นแหละ

"เอาแบบนี้ดีไหมครับรุ่นพี่ ของวิเศษที่รุ่นพี่ให้มาเมื่อกี้ ถือเป็นค่าตอบแทนในการสร้างการ์ด แล้วรุ่นพี่ก็เอาวัตถุดิบระดับห้าที่มีสภาพสมบูรณ์มาแลกกับผมอีกสักชิ้น แบบนี้ตกลงไหมครับ"

"ตกลง แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีของอยู่ในมือหรอกนะ ขอเวลาฉันสักหน่อยก็แล้วกัน"

จงต้าซานพยักหน้ารับคำโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ของวิเศษพวกนั้นถึงแม้จะมีค่า แต่ในเมื่อเขาเอามันออกมาแล้ว เขาก็ไม่คิดจะเอากลับคืนไปหรอก หรือจะเรียกได้ว่ามันเป็น 'ค่าแรง' สำหรับกู่ซินอยู่แล้วนั่นแหละ

ส่วนวัตถุดิบระดับห้าที่มีสภาพสมบูรณ์นั้น แม้ว่าจะหาได้ยากยิ่ง แต่นั่นมันก็คือเรื่องของเมื่อก่อนนี้แล้ว

ส่วนตอนนี้ เขามี [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] แล้วนี่นา!

ตอนนี้เขาไม่ใช่ไก่รองบ่อนในระดับห้าอีกต่อไปแล้ว! ในระดับห้าด้วยกันเองก็มีความแตกต่างกันอยู่นะเว้ย!

เมื่อได้ครอบครองการ์ดของกู่ซิน เขาก็มีความสามารถพอที่จะลงไปผจญภัยในมิติย่อยระดับอันตราย หรือแม้กระทั่งการออกล่าสัตว์อสูรและมอนสเตอร์ระดับห้าเพียงลำพังได้แล้ว

ผู้แข็งแกร่งย่อมแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไป คำพูดนี้ยังไงก็เป็นเรื่องจริงเสมอ สาเหตุที่เมื่อก่อนเขายัง 'จน' อยู่ ก็เป็นเพราะว่าฝีมือเขายังไม่ถึงขั้นนั่นแหละ (เมื่อเทียบกับคนในระดับห้าด้วยกัน)

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว!

ต่อให้เป็นมิติย่อยขุมนรกระดับห้า เขาก็กล้าที่จะลงไปล่าพวกมัน

อะแฮ่ม แน่นอนว่า ทางที่ดีก็ควรจะชวนผู้ใช้พลังระดับห้าที่แข็งแกร่งๆ ไปด้วยกันจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นมิติย่อยขุมนรกระดับห้าก็ยังถือว่าอันตรายอยู่ดี...

"กู่ซินวางใจได้เลย ฉันไม่มีทางเบี้ยวแน่นอน ในแถบตะวันออกเฉียงใต้นี้ ชื่อเสียงของจงต้าซานคนนี้ การันตีได้เลย!"

จงต้าซานบอกกับกู่ซินด้วยท่าทางจริงจัง

อืม แอบรู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อยที่ต้องขอแปะโป้งค่าการ์ดเอาไว้ก่อน...

"ไม่มีปัญหาครับ ผมเชื่อใจรุ่นพี่" กู่ซินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เขายินดีที่จะยืดเวลาชำระหนี้ให้อยู่แล้ว และสำหรับเขาแล้ว เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลยด้วย

กลับกลายเป็นว่าจงต้าซานต่างหากที่ต้องติดหนี้บุญคุณเขา แม้ว่าจงต้าซานจะเป็นแค่เจ้าเมืองในระดับกลางๆ พลังต่อสู้ในระดับห้าก็ถือว่าอยู่ในระดับล่างๆ ก็เถอะ

แล้วไงล่ะ เขาก็เป็นถึงเจ้าเมืองเชียวนะ ตำแหน่งเจ้าเมืองของจักรวรรดินั้นสูงส่งมาก ถ้าจงต้าซานกล้าเบี้ยวหนี้ล่ะก็ ชื่อเสียงของเขาในฐานะเจ้าเมืองก็คงจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่ๆ

แถมกู่ซินก็มั่นใจในการ์ดของตัวเองมาก เขาเชื่อว่าหลังจากที่จงต้าซานได้ใช้มันแล้ว... เขาจะต้องกลับมาอุดหนุนอีกแน่นอน

ก็แหม จงต้าซานเป็นถึงระดับห้านี่นา เขาไม่ได้สามารถใช้การ์ดระดับห้าดาวได้แค่ใบเดียวซะหน่อย

"ตกลง!"

จงต้าซานรู้สึกซาบซึ้งใจมากที่กู่ซินไว้ใจเขาอย่างไม่ลังเลเลยแบบนี้

นี่มันการ์ดระดับห้าดาวเชียวนะ แถมยังเป็นการ์ดระดับห้าดาวที่กู่ซินเป็นคนสร้างขึ้นมาเองด้วย

"กู่ซิน ต่อไปถ้านายมีเรื่องอะไรก็บอกฉันมาได้เลยนะ ขอแค่นายเอ่ยปาก ฉันจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน!" จงต้าซานตบหน้าอกรับประกัน

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณจงรุ่นพี่มากนะครับ"

กู่ซินยิ้มตอบรับ

"น้องกู่ซิน เดี๋ยวพอพี่สาวหาแมลงบรรพกาลระดับสี่ได้เมื่อไหร่ พี่สาวจะแวะมาหานะจ๊ะ"

หลิวเพียวซวี่มองดูจงต้าซานเก็บการ์ด [ก็อลซ่า (ร่างเสริมพลัง)] เข้าไปในแหวนมิติด้วยสายตาละห้อย ก่อนจะหันมาบอกกู่ซิน

อืม เธอไม่มีวัตถุดิบระดับห้าสภาพสมบูรณ์อยู่ในมือหรอกนะ เธอก็เลยไม่สามารถให้กู่ซินสร้างการ์ดระดับห้าดาวให้เธอได้

เธอคงต้องฝากความหวังเอาไว้กับแมลงบรรพกาลระดับสี่แล้วล่ะ

"ไม่มีปัญหาครับ พอถึงตอนนั้นรุ่นพี่หลิวมาหาผมที่ร้านได้เลยครับ"

กู่ซินรับปากด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นหลิวเพียวซวี่ก็เอาของวิเศษหายากออกมาจ่ายเป็นค่า [แคนเดิลมอน] กับ [การ์ดวิวัฒนาการ] สามใบ แล้วก็สั่งทำ [การ์ดวิวัฒนาการ] ระดับสี่ดาวล่วงหน้าไปด้วยเลย

หลังจากนั้นเจ้าเมืองทั้งสองก็ขอตัวลากลับ กู่ซินเดินออกไปส่งทั้งสองคนจนถึงหน้าประตูร้าน

"สุดยอดไปเลยจริงๆ แฮะ มีน้องกู่ซินอยู่ทั้งคน ต่อไปพื้นที่แถบนี้ของเราก็คงจะเจริญรุ่งเรืองแบบก้าวกระโดดแน่ๆ เลย"

หลิวเพียวซวี่มองดู [แคนเดิลมอน] ในมือแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เธอแทบจะจินตนาการถึงตอนที่ตัวเองได้ครอบครองการ์ดภาคีอัศวินราชวงศ์ระดับห้าดาวเอาไว้ในมือได้แล้ว

"อืม..."

"ตาเฒ่าหวังนี่ดวงดีจริงๆ เลยนะ น่าอิจฉาชะมัด ถ้ากู่ซินเป็นเด็กที่เกิดในเมืองเยว่เฉิงของฉันก็คงจะดีสิ"

พูดไปพูดมา น้ำเสียงของหลิวเพียวซวี่ก็เริ่มฟังดูตัดพ้อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกอิจฉาตาร้อนสุดๆ

"อืม..."

"ตาเฒ่าจง นายทำอะไรอยู่น่ะ"

หลิวเพียวซวี่หันไปมองจงต้าซาน ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ยิกๆ

"ฉันกำลังทักหาจูผิงผิงกับนานกงซงอยู่น่ะ"

"ทักหาพวกเขาสองคนทำไม"

"ชวนลงไปที่มิติย่อยขุมนรกระดับห้าไง เธอคงไม่ลืมใช่ไหมว่าฉันยังติดหนี้วัตถุดิบระดับห้ากู่ซินอยู่น่ะ"

จงต้าซานตอบโดยที่มือก็ยังคงพิมพ์ข้อความอย่างไม่หยุดหย่อน

"ตาเฒ่าจง ทำไมนายไม่ชวนฉันบ้างล่ะ"

ดวงตาของหลิวเพียวซวี่เป็นประกายขึ้นมาทันที มิติย่อยขุมนรกระดับห้า แม้จะอันตรายสุดๆ แต่โอกาสและทรัพยากรที่จะได้รับก็มหาศาลตามไปด้วยเช่นกัน

เมื่อก่อนพวกเขาไม่กล้าลงไปหรอกนะ เพราะถึงแม้พวกเขาจะก้าวขึ้นสู่ระดับห้าแล้ว แต่การลงไปในมิติย่อยขุมนรกระดับห้านั้น ความเสี่ยงมันมีมากกว่าผลตอบแทนที่จะได้รับซะอีก

ถ้าบังเอิญไปเจอจอมมารระดับห้าเข้าล่ะก็ ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ โอกาสที่จะพลาดท่ามีสูงมากๆ

"ชวนเธอเหรอ"

จงต้าซานชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองหลิวเพียวซวี่ด้วยสายตาแปลกๆ

"?"

"เพียวซวี่เอ๊ย" หลังจากเงียบไปพักใหญ่ จงต้าซานก็ถอนหายใจออกมา "ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ ฝีมือของเธอมันยังอ่อนหัดเกินไปหน่อย พวกเราเป็นกลุ่มปาร์ตี้ระดับหัวกะทิ ที่จะลงไปล่ามอนสเตอร์ระดับห้าโดยเฉพาะนะ"

"ถ้าเอาเธอไปด้วย มันจะทำให้ระดับความแข็งแกร่งของปาร์ตี้เราลดลงน่ะสิ"

"????"

ใบหน้าขาวเนียนของหลิวเพียวซวี่กระตุกอย่างรุนแรง เธอจ้องมองจงต้าซานจนตาแทบถลน ลมหายใจเริ่มติดขัด

"จงต้าซาน!!"

หลิวเพียวซวี่แทบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัด

ไอ้หมาบ้าเอ๊ย!!

[จบแล้ว]