บทที่ 121 บางสิ่งที่ขวางทาง

เหล่าพ่อค้าไม่ใช่กลุ่มเดียวที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ ภายในเวลาไม่กี่วัน ทั้งเครือข่ายข่าวกรองของไซเฟอร์โพลและตัวรัฐบาลโลกเองก็ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในอลาบาสต้า

ปัญหาไม่ได้มีแค่เรื่องการลบสนามแม่เหล็ก แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น สุนทรพจน์ของวีวี่เกี่ยวกับสาธารณรัฐ เกี่ยวกับสิทธิของประชาชน...

รายงานของ CP ระบุชัดเจนว่าอุดมการณ์ใหม่นี้กำลังจะหลุดจากการควบคุม

ณ ห้องแห่งอำนาจที่แมรี่จัวส์ ห้าผู้เฒ่าได้รวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์นี้

“เรื่องนี้จะปล่อยให้ดำเนินต่อไปไม่ได้”

เซนต์เจย์การ์เซีย ซาตูร์น พูดขณะตรวจสอบรายงานข่าวกรองที่กระจายอยู่บนโต๊ะ

“หากเราปล่อยให้แนวคิดเหล่านี้หยั่งรากลึก...”

“เราจำเป็นต้องดับเปลวไฟนี้ก่อนที่มันจะลุกลาม”

เซนต์มาร์คัส มาร์ส เห็นด้วย

“บรรทัดฐานที่อลาบาสต้าได้สร้างขึ้นนั้นอันตราย อาณาจักรอื่นๆ อาจจะเริ่มเกิดแนวคิดแบบเดียวกัน”

มติเป็นเอกฉันท์ ห้าผู้เฒ่าทั้งห้าคนเห็นพ้องต้องกันว่าจำเป็นต้องดำเนินการบางอย่างกับสาธารณรัฐอลาบาสต้าที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังเริ่มวางแผนรับมือ เจ้าหน้าที่ CP คนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับรายงานด่วน

“เราได้รับการยืนยันจากหลายแหล่งข่าว… สนามแม่เหล็กของอลาบาสต้าได้หายไปอย่างสมบูรณ์แล้วครับ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

เซนต์เจย์การ์เซีย ซาตูร์น เงยหน้าขึ้นมองอย่างเฉียบขาด

“หายไปงั้นรึ… หมายความว่ายังไง?”

“เรือลำใดก็ตามที่พยายามนำทางไปยังอลาบาสต้าโดยใช้ล็อกโพสถาวรหรือล็อกโพสจะพบว่าเครื่องมือของพวกเขานั้นไร้ประโยชน์ หนทางเดียวที่จะเข้าถึงอาณาจักรได้ในตอนนี้คือผ่านทางบีเบิ้ลการ์ดเท่านั้นครับ”

ห้าผู้เฒ่าสบตากัน

“เกาะบนแกรนด์ไลน์สูญเสียร่องรอยสนามแม่เหล็กไปงั้นรึ?”

เซนต์มาร์คัส มาร์ส พูดอย่างช้าๆ

“มีเพียงคำอธิบายเดียวสำหรับเรื่องนั้น… การถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก”

เซนต์อีธานบารอน วี. นาสูจูโร่ พยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

“นี่มันแตกต่างจากบัสเตอร์คอล เมื่อเราทิ้งระเบิดใส่เกาะ ผืนแผ่นดินยังคงอยู่ สนามแม่เหล็กยังคงดำรงอยู่ เราก็แค่ปกปิดซากปรักหักพังนั้นว่าเป็นดินแดนรกร้างที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ แต่ถ้าหากตัวสนามแม่เหล็กเองหายไปเลย…”

พวกเขาทั้งหมดล้วนคิดถึงความเป็นไปได้เดียวกัน หากท่านอิมเป็นผู้ลงมือด้วยตัวเอง พวกเขาก็ควรจะได้รับแจ้งก่อนไม่ใช่หรือ?

“เล่าทุกอย่างมาให้เราฟัง”

เซนต์เจย์การ์เซีย ซาตูร์น ออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ CP

เจ้าหน้าที่เริ่มรายงานรายละเอียด สรุปไม่เพียงแค่ข่าวกรองที่ได้รับการยืนยัน แต่ยังรวมถึงข่าวลือที่แพร่สะพัดไปตามเครือข่ายการค้า เขาเน้นย้ำถึงทฤษฎีที่น่าเชื่อถือที่สุดเกี่ยวกับสิ่งที่อาจเป็นสาเหตุของปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเช่นนี้

เมื่อเขาพูดจบ เซนต์เจย์การ์เซีย ซาตูร์น ก็โบกมือไล่เขาไป

“แกไปได้แล้ว ข้อมูลนี้จะต้องอยู่แค่ในห้องนี้เท่านั้น”

เมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง เซนต์มาร์คัส มาร์ส ก็หันไปหาเขา

“แม้แต่เวก้าพังค์ก็ไม่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้สำเร็จหรอก”

เซนต์เจย์การ์เซีย ซาตูร์น พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเพียงอย่างเดียวที่สามารถทำให้เกิดเรื่องนี้ได้ก็คือตัวกินเกาะ และถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ…”

เมื่อตัวกินเกาะกลืนกินสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง มันจะทิ้งไว้เพียงดินแดนรกร้างว่างเปล่าที่ปราศจากทรัพยากร สิ่งมีชีวิต และร่องรอยสนามแม่เหล็ก แต่อลาบาสต้าไม่ได้ถูกทำลาย มันยังคงอยู่ที่นั่น เพียงแค่… มองไม่เห็นจากการนำทางเท่านั้น

คำอธิบายหนึ่งอาจเป็นไปได้ว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังค่อยๆ กลืนกินโลกทีละชิ้นๆ ลบเกาะต่างๆ ออกจากเครือข่ายสนามแม่เหล็กของแกรนด์ไลน์โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้

“เราควรจะไปปรึกษาท่านอิมเรื่องนี้ดีไหม?”

เซนต์ท็อปแมน วอลคิวรี ถามขึ้น

เขาเป็นผู้อนุมัติปฏิบัติการเบื้องต้นที่มุ่งเป้าไปที่อลาบาสต้า และตอนนี้เขาก็รู้สึกรับผิดชอบต่อผลลัพธ์อันแปลกประหลาดนี้ ความคิดกวนใจที่ว่ามีบางสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจของพวกเขากำลังทำงานอยู่นั้นปฏิเสธที่จะออกไปจากหัวของเขา

ห้าผู้เฒ่าอีกสี่คนที่เหลือมองมาที่เขาราวกับว่าเขาเพิ่งจะเสนอให้พวกเขาเดินกระโดดหน้าผาตาย

“มองแบบนั้นหมายความว่ายังไง?”

เซนต์อีธานบารอน วี. นาสูจูโร่ แคะไค้

“ถึงแม้สถานการณ์นี้จะแปลกประหลาดแค่ไหน แต่การที่เกาะสูญเสียสนามแม่เหล็กก็เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยเกินกว่าจะเอาไปกวนใจท่านอิม ถ้าคุณกังวลนัก ก็เชิญไปรบกวนท่านด้วยตัวเองเถอะ”

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย แสดงจุดยืนของพวกเขาอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

เซนต์ท็อปแมน วอลคิวรี กรอกตา พวกเขาทั้งห้าคนล้วนครอบครองตราประทับที่ท่านอิมมอบให้ มันคือความเชื่อมโยงพิเศษที่ช่วยให้สามารถสื่อสารทางโทรจิตภายในกลุ่มได้ แต่เนื่องจากอารมณ์และความคิดมักจะรั่วไหลผ่านการสื่อสารแบบนั้น พวกเขาจึงแทบจะไม่ใช้มันเลยหากไม่ใช่สถานการณ์ฉุกเฉิน

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเองที่ต้องรักษาเอาไว้

แม้จะไม่ได้ใช้การเชื่อมต่อทางจิต เขาก็เข้าใจดีว่าเพื่อนร่วมงานของเขากำลังคิดอะไรอยู่ พวกเขาทุกคนเคารพรักท่านอิมอย่างสุดซึ้ง แต่พวกเขาก็หวาดกลัวท่านเช่นกัน ไม่มีใครอยากเสี่ยงสูญเสียตำแหน่ง หรือที่แย่กว่านั้นคือชีวิตของพวกเขา โดยการไปรบกวนท่านด้วยเรื่องที่อาจกลายเป็นว่าไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

“ตกลง”

เซนต์ท็อปแมน วอลคิวรี ยอมจำนน

“ถ้ามันไม่ใช่วิกฤตครั้งใหญ่ เราก็จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด พวกเขาตั้งใจมารวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีกดทับอุดมการณ์ใหม่ที่อันตรายของอลาบาสต้าโดยเฉพาะ แต่สถานการณ์สนามแม่เหล็กกลับทำให้ทุกอย่างปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ตอนนี้ไม่มีใครอยากจะเป็นคนแรกที่เสนอแนวทางปฏิบัติเลย

การเคลื่อนไหวที่ชาญฉลาดคือการไปปรึกษาท่านอิมด้วยกันทั้งหมด แต่ก็ไม่มีใครเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

พวกเขาไม่แม้แต่จะใช้การเชื่อมต่อทางโทรจิตเพื่อหารือกันเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ

ในที่สุด เซนต์ท็อปแมน วอลคิวรี ก็ทำลายความชะงักงันลง

“ในเมื่อไม่มีประโยชน์ที่จะยืดเยื้อเรื่องนี้ออกไปอีก เรามาจัดการกับอลาบาสต้าในแบบเดียวกับที่เราเคยจัดการกับกองทัพปฏิวัติในอดีตก็แล้วกัน ปิดบังข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับการหายไปของสนามแม่เหล็ก จัดให้เป็นความลับขั้นสูงสุด และส่งหน่วย CP ไปยังเกาะโดยรอบเพื่อจับตาดูสถานการณ์”

“เห็นด้วย”

ผู้เฒ่าอีกสี่คนพูดขึ้นพร้อมกัน

“แล้วเรื่องของครอคโคไดล์ล่ะ?”

เซนต์ท็อปแมน วอลคิวรี พูดต่อ

“เราจะเอายังไงกับเขาดี?”

คนอื่นๆ สบตากัน เซนต์อีธานบารอน วี. นาสูจูโร่ พูดขึ้นก่อน

“เขาเลิกเชื่อฟังคำสั่งแล้ว ถึงเวลาต้องกำจัดทิ้ง เพิกถอนสถานะเจ็ดเทพโจรสลัดของเขาทันที และแจ้งเซ็นโงคุให้จับกุมตัวครอคโคไดล์ให้เร็วที่สุด”

ไม่มีใครคัดค้าน ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเพียงหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด ซึ่งสามารถหาคนมาแทนที่ได้อย่างง่ายดายหากเขาหมดประโยชน์ หากเครื่องมือพัง คุณก็แค่หาอันใหม่มาแทนที่เท่านั้น

ตัดกลับมาที่อลาบาสต้า ผลพวงของการลบสนามแม่เหล็กกำลังดำเนินไปในทิศทางที่แตกต่างจากที่รัฐบาลโลกคาดการณ์ไว้มาก

แม้ว่าสนามแม่เหล็กจะหายไป แต่ความโกลาหลที่เกิดขึ้นก็ยังคงอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ แม้แต่ในหมู่ผู้ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะเก็บเป็นความลับด้วยเหตุผลของตนเอง

แต่เรื่องธุรกิจล่ะ? ธุรกิจกำลังเฟื่องฟูอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่มีแม้กระทั่งช่วงเวลาแห่งการปรับตัวหรือความปั่นป่วนทางเศรษฐกิจที่มักจะตามมาจากเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ตามปกติ การค้าขายกลับกำลังเพิ่มขึ้นต่างหาก

เมื่อโตโต้และโคบราทราบถึงผลลัพธ์เหล่านี้ ทั้งคู่ก็รู้สึกประหลาดใจ

“ดูเหมือนว่าพวกพ่อค้าจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบคมจริงๆ”

โตโต้พูด เขาเกษียณจากการค้าขายมาหลายปีแล้ว แต่สายตาในการมองแนวโน้มธุรกิจของเขายังไม่ทื่อลงเลย

“พวกเขามองเห็นโอกาสในทันที”

โคบราพยักหน้า เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าวิกฤตที่อาจเกิดขึ้นจากการหายไปของสนามแม่เหล็กจะคลี่คลายลงอย่างราบรื่น หรือสร้างผลกำไรได้มากขนาดนี้

ถึงกระนั้น เขาก็ยังมีความกังวล

“มีความเสี่ยงที่พวกพ่อค้าจะมีอำนาจมากเกินไปในอนาคต ชั้นคงต้องไปหารือเรื่องกรอบข้อบังคับกับโคซ่าเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการผูกขาด”

ตอนนั้นเอง พวกเขาก็ได้รับแจ้งว่ากลุ่มโจรสลัดหมวกฟางได้เดินทางมาถึงยูบาแล้ว

เมืองโอเอซิสที่เคยรกร้างว่างเปล่าได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ด้วยความช่วยเหลือของมาร์คัสในการบูรณะ ยูบาในตอนนี้จึงดูใหม่เอี่ยม

โคบราสังเกตเห็นลูกเรือกำลังเดินเข้ามาและโบกมือให้กับวีวี่ที่เดินนำอยู่หน้าสุดของกลุ่ม

เธอเดินเข้ามาหาเขา และชั่วครู่หนึ่ง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันเลย ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง

“ท่านพ่อคะ ถึงเวลาแล้ว พวกเรากำลังจะออกเดินทางค่ะ”

โคบราไม่ได้ประหลาดใจ เขารู้ดีว่าวันนี้จะต้องมาถึงตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็นเธอหัวเราะกับเพื่อนใหม่ของเธอที่พระราชวัง แต่การรับรู้บางสิ่งกับการได้สัมผัสมันจริงๆ นั้นเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกันมาก

เขาอ้าปาก สุนทรพจน์นับสิบที่เขาซักซ้อมไว้ในใจพรั่งพรูเข้ามาในหัว คำพูดเกี่ยวกับหน้าที่ การรักษาความปลอดภัย และการที่เขาจะคิดถึงเธอมากแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เขาพูดออกไปมีเพียง

“ถ้าลูกเหนื่อย ก็พักซะ อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปล่ะ”

“จะไม่ทำแบบนั้นค่ะ”

เมื่อไม่ได้ยินคำพูดโน้มน้าวใดๆ ให้อยู่ต่อ วีวี่ก็ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ พูดตามตรง เดิมทีเธอวางแผนที่จะจากไปโดยไม่บอกลา เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถรักษาความแน่วแน่ในการออกเรือได้หรือไม่หากท่านพ่อขอให้อยู่ต่อ ความเย้ายวนใจที่จะยอมโอนอ่อนตามนั้นคงจะรุนแรงจนเกินต้านทาน

แต่มาร์คัสได้หยุดเธอไว้เมื่อเธอพูดถึงแผนการนั้น

“คุณพ่อของเธออาจจะไม่คัดค้านเรื่องที่เธอจะออกทะเลหรอกนะ”

เขาบอก

“เหมือนกับตอนที่เธอเข้าร่วมกับกลุ่มต่อต้านนั่นแหละ เขาอาจจะกำลังรอให้เธอบอกลาอย่างเป็นทางการอยู่ก็ได้ เขาคงเตรียมใจที่จะปล่อยเธอไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”

คำพูดเหล่านั้นมอบความกล้าให้เธอเผชิญหน้ากับช่วงเวลานี้

และเขาก็พูดถูก เมื่อมองดูใบหน้าของท่านพ่อในตอนนี้ เธอสามารถเห็นได้เลยว่าเขายอมรับในการตัดสินใจของเธอได้อย่างสงบแล้ว

การจากลาของพวกเขาเป็นไปอย่างเรียบง่าย แทบจะเรียกได้ว่าชิลๆ เหมือนกับการบอกลาก่อนออกไปทานอาหารค่ำกับเพื่อนๆ มากกว่าการเริ่มต้นการเดินทางข้ามแกรนด์ไลน์

“ตอนที่กลับมา จะเอาของฝากมาให้นะคะ!”

วีวี่ตะโกนบอก พลางโบกมือจากลูกกรงเรือขณะที่เรือโกอิ้งเมอร์รี่เริ่มเคลื่อนตัวออกจากท่า

โคบราโบกมือกลับ มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาแม้ว่าน้ำตาจะเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาก็ตาม

ข้างกายเขา โตโต้ยืนอยู่เคียงข้าง กำลังมองดูเรือที่กำลังจากไปเช่นกัน

“เธอจะไม่เป็นไรหรอก เธออยู่กับคนดีๆ แล้ว”

เขาพูดเบาๆ

“ชั้นรู้ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ชั้นสามารถปล่อยเธอไปได้”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═