บทที่ 18 หลิวกั๋วเฉียง ฉันไม่เอานายแล้ว

บทที่ 18 หลิวกั๋วเฉียง ฉันไม่เอานายแล้ว

"แต่พอฉันทุ่มเทให้จนหมดหน้าตัก ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งหมดนี่เป็นแค่การคิดไปเองฝ่ายเดียว

ผีเสื้อยอมปีกหักเป็นหมื่นครั้งเพื่อดอกไม้ผลิบาน ความยึดติดของฉันก็ทำให้ตัวเองเจ็บปวดสะบักสะบอมเหมือนกัน แต่มันก็ทำให้ตาสว่างเห็นความจริงเสียที

ความชอบของนายมันเสแสร้งกันได้ แต่ความรักของนายมันโกหกไม่ได้หรอก

หลิวกั๋วเฉียง ฉันไม่เอานายแล้ว

ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ ฉันหวังว่านายจะมีสายลมเย็นพัดผ่านยอดเขา มีแสงจันทร์กระจ่างคอยชโลมใจ

ส่วนอนาคตของฉันนับจากนี้ ท้องฟ้าจะสว่างไสว แค่เงยหน้าก็มองเห็นแสงตะวันได้แล้ว"

ทันทีที่ทุกคนได้ยิน ต่างก็พากันตกตะลึงกับฝีปากอันคมคายของมู่เสี่ยวเฉ่า

นี่มันใช่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของสาวชาวบ้านจริงงั้นเหรอ?

แถมยังมีเรื่องเงินห้าสิบหยวนนั่นอีก!

หูลี่ลี่สูบเงินไปเดือนละห้าสิบหยวน แถมยังไม่รวมค่าใช้จ่ายจิปาถะในบ้านพวกนั้นด้วย

หลายปีมานี้ หูลี่ลี่เกาะสูบเลือดสูบเนื้อหลิวกั๋วเฉียงไปไม่น้อยเลยนะเนี่ย

พอมาถึงตอนนี้ ทุกคนยิ่งมองหูลี่ลี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเป็นนางจิ้งจอกปิศาจ ที่ทำเอาหลิวกั๋วเฉียงหลงจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น

"เธอพูดว่าอะไรนะ?"

หลิวกั๋วเฉียงพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจ

"เธอ... เธอไม่เอาฉันแล้วเหรอ?"

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สาวชาวบ้านคนนี้มีฝีปากกล้าได้ขนาดนี้!

"คุณอาของฉันไม่เอานายแล้วน่ะสิ แล้วก็ขอบใจนายด้วยนะที่ไม่เห็นค่าคุณอา

นายไม่ทะนุถนอมคุณอา ก็ต้องมีคนที่ดีกว่ามาคอยอยู่เคียงข้างและดูแลปกป้องคุณอาอยู่แล้ว

คุณอาคะ ไปกันเถอะ เราเข้าบ้านกัน อย่าไปเปลืองน้ำลายกับพวกคนน่ารังเกียจพวกนี้เลย"

หลิวกั๋วเฉียงมองมู่เสี่ยวเฉ่าที่กำลังส่งยิ้มกว้างให้ฉินซู่อย่างเหม่อลอย

ปกติเธอเอาแต่เงียบขรึมและหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา

แต่ทว่ามู่เสี่ยวเฉ่าในเวลานี้ มุมปากกลับยกยิ้ม ดวงตากลมโตเปล่งประกาย แฝงไปด้วยความสดใสร่าเริงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำเอาเขาถึงกับมองตาค้างไปชั่วขณะ

ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน เธอดูขาวขึ้นมาก ผมม้าที่เคยปรกหน้าปรกตาจนดูอึดอัดก็หายไป ถูกหวีเสยขึ้นไปติดกิ๊บไว้ เผยให้เห็นหน้าผากมนเกลี้ยงเกลา

ถ้าไม่ติดว่าใส่เสื้อผ้าเก่าซอมซ่อมอตอ หน้าตาแบบนี้ดูสวยกว่าหูลี่ลี่เสียด้วยซ้ำ

หึ ยิ้มหวานขนาดนี้ จะมาขอหย่ากับเขาได้ยังไง?

ไอ้ที่บอกว่าไม่เอาเขาแล้ว ก็คงแค่พูดประชดประชันไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ หรอก

ฉินมู่หยางปรายตามองหลิวกั๋วเฉียงที่เผยแววตาตะลึงงันออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาเม้มริมฝีปากบาง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เดินตามเข้าไป

ดูท่าคงต้องไปหาผู้การหวังเสียหน่อยแล้ว จะได้ช่วยให้มู่เสี่ยวเฉ่าหลุดพ้นจากขุมนรกนี้โดยเร็ว

แบบนี้ ความปรารถนาของเขาเองก็จะได้เป็นจริงเสียที

"คุณอาเล็ก วันนี้ทำไมถึงมีเวลาว่างกลับมาได้คะเนี่ย?"

แถมยังช่วยแก้สถานการณ์ให้คุณอามู่ได้อีกด้วย

"กลับมาเอาหนังสือสองเล่มน่ะ"

ฉินมู่หยางกวาดสายตามองมู่เสี่ยวเฉ่าที่ยังจำเขาไม่ได้ผ่านๆ ก่อนจะตีหน้าขรึมเดินเข้าห้องหนังสือไป

ดูเหมือนฉินซู่จะชินชากับใบหน้าเย็นชาของคุณอาเล็กแล้ว จึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติอะไร เพียงแค่ตะโกนไล่หลังคุณอาเล็กไปว่า "คุณอาเล็ก ตอนเย็นอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะคะ ฝีมือทำกับข้าวของคุณอาหนูอร่อยมากเลยนะ"

มู่เสี่ยวเฉ่าหลุดขำ ก่อนจะลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ

"ได้สิ ตอนเย็นฉันจะหุงข้าวเผื่ออีกชามนะ"

พอฉินมู่หยางอ้อยอิ่งเดินออกจากห้องหนังสือ ก็เห็นบนโต๊ะอาหารมีกับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งอย่างวางเรียงรายอยู่แล้ว

อาหารจานหลักคือข้าวสวย ส่วนกับข้าวมีหมูผัดผักกาดขาว ปลาต้มแผ่น ผัดผักกวางตุ้ง แล้วก็มีซุปไข่ใส่มะเขือเทศกับผักโขมอีกหนึ่งชามใหญ่

สีสัน หน้าตา และกลิ่นหอมมาครบ ดูน่าทานสุดๆ

"นี่เธอทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?"

ฉินมู่หยางถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ใช่ค่ะ ในครัวมีปลาอยู่ ฉันก็เลยทำกับข้าวง่ายๆ สองสามอย่าง คุณลองชิมดูสิคะ"

มู่เสี่ยวเฉ่าไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

ถึงผู้ชายคนนี้จะดูเย็นชาไปบ้าง แต่เธอกลับรู้สึกว่าเขาเป็นพวกภายนอกเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น เธอจึงไม่รู้สึกกลัวเขาเลย

ไม่เห็นเหรอว่าขนาดหลิวกั๋วเฉียงเจอหน้าฉินมู่หยางยังแอบผวาเลย?

ถึงจะไม่กลัว แต่เธอก็ไม่ได้จ้องหน้าฉินมู่หยางตรงๆ

ยังไงเธอก็เป็นแค่แขก การไปจ้องหน้าเจ้าบ้านมันเป็นพฤติกรรมที่ไม่เสียมารยาทอย่างยิ่ง

มู่เสี่ยวเฉ่าทำงานบ้านจนชินแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็คล่องแคล่วไปหมด

ฉินซู่ยกมือขึ้นปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก

คุณอาเล็กผู้ไม่เคยสนใจโลกของเธอ แอบลอบมองคุณอามู่ตั้งหลายรอบแน่ะ

"คุณอา เดี๋ยวหนูตักซุปให้นะคะ"

ฉินซู่อารมณ์ดีสุดๆ

ในที่สุดเธอก็ทำภารกิจที่คุณอาเล็กมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงเสียที

ฉินมู่หยางรับถ้วยซุปมาซดไปหนึ่งอึก

อืม... รสชาติเยี่ยมเลย สัมผัสได้ว่าใส่แค่เกลือปรุงรส แต่ความกลมกล่อมกลับลงตัวสุดๆ

เขาคีบกับข้าวเข้าปากไปอีกคำ

อร่อยมาก รสชาติสดชื่น ไม่เลี่ยน น้ำมันไม่เยอะ กินง่าย แถมยังอร่อยกว่าอาหารข้างนอกตั้งเยอะ

"ฝีมือทำกับข้าวของเธอ ดีมากเลยนะ"

ฉินมู่หยางที่ไม่ค่อยจะเอ่ยปากชมใคร กลับเอ่ยปากชมมู่เสี่ยวเฉ่าออกมาอย่างไม่ตระหนี่

ทั้งสามคนทานข้าวกันอย่างอิ่มหนำสำราญ โดยไม่รู้เลยว่าหูลี่ลี่ที่อยู่หน้าบ้านแทบจะขบกรามจนฟันแหลกละเอียดอยู่แล้ว

ที่เธอเอาแต่ดึงเช็งไม่ยอมก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์กับหลิวกั๋วเฉียงเสียที ก็เพราะฉินมู่หยางนี่แหละ

ภูมิหลังของฉินมู่หยางน่ะลึกลับมาก แต่ทรงอิทธิพลสุดๆ เรื่องนี้ใครๆ ต่างก็รู้ดี

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยไปอ่อยฉินมู่หยางนะ แต่หมอนี่มันเป็นพวกหุ่นยนต์เลือดเย็นที่ไร้ความรู้สึก พอเห็นสาวสวยระดับเธอ ถ้าไม่ทำเมินใส่ ก็ตวาดด่ากลับมาอย่างไม่ไว้หน้า

เธออึดอัดจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

หูลี่ลี่คนนี้เป็นถึงดาวเด่นของกองศิลปากรทหารเชียวนะ หน้าตาก็สะสวย หุ่นก็เซี้ยะ

หลังจากฟู่เหล่ยสละชีพไป ผู้ชายที่ตามจีบเธอต่อแถวยาวเหยียดไปจนถึงหน้าประตูกองศิลปากรทหารนู่น

แต่เมื่อกี้ ฉินมู่หยางกลับยื่นมือเข้าช่วยมู่เสี่ยวเฉ่าซะงั้น

ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ ฉินมู่หยางคงเดินหนีไปไกลแล้ว ไม่มีทางลงมาแส่เรื่องชาวบ้านแบบนี้หรอก!

อีกอย่าง เธอเห็นชัดเจนเลยว่าสายตาที่ฉินมู่หยางใช้มองมู่เสี่ยวเฉ่านั้นมันไม่ธรรมดา

มันมีความปวดใจ มีความรู้สึกผิด แล้วก็ยังมีความยึดมั่น!

เขาไม่รู้จักมู่เสี่ยวเฉ่าแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้มีความรู้สึกสั่นไหวขนาดนั้นได้!

เรื่องของเขาช่างมันเถอะ แต่ตอนนี้คนในเขตบ้านพักตั้งหลายคนหันไปเข้าข้างมู่เสี่ยวเฉ่ากันหมดแล้ว ถ้าขืนเธอถูกป้ายสีว่าเป็นขโมยจริงๆ ต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเขตบ้านพักได้อีกล่ะ!

ในฐานะดาวเด่นของกองศิลปากรทหาร เธอจะไม่ยอมให้ใครมาชี้หน้าด่า หรือส่งสายตาดูถูกเด็ดขาด

หูลี่ลี่ไม่ยอมกลับบ้าน แต่ยืนปักหลักรออยู่หน้าบ้านของฉินมู่หยาง

จนกระทั่งฟ้ามืด ร่างสูงของฉินมู่หยางถึงได้โผล่มาที่ประตูหน้าบ้าน

บอกตามตรงว่า กว่าเขาจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเด็กสาวในความทรงจำทั้งที คืนนี้ฉินมู่หยางก็อยากจะค้างที่นี่ใจจะขาด

แต่เขาจะยอมให้มู่เสี่ยวเฉ่าต้องมามัวหมองเพราะเขาไม่ได้

ทว่าพอเดินพ้นประตูบ้านมา เขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนขวางทางอยู่ด้วยน้ำตานองหน้า ท่าทางดูน่าเวทนาและน่าสงสารจับใจ

"ผู้บังคับการฉิน ฉันไม่ได้ทำนะคะ ฉันแค่จะเข้าไปหากระโปรง ก็เลยเผลอไปรื้อกระเป๋าของมู่เสี่ยวเฉ่าเข้านิดหน่อย

ฉันไม่ได้ขโมยเงินจริงๆ นะคะ โปรดเชื่อฉันเถอะ..."

ฉินมู่หยางถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาใส่เธอ

"เธอเป็นใคร? ประสาท"

พูดจบ เขาก็เดินเบี่ยงหลบหูลี่ลี่แล้วก้าวยาวๆ จากไปทันที

หูลี่ลี่: "........"

ไอ้ก้อนน้ำแข็งงี่เง่า ขอสาปแช่งให้ชาตินี้หาเมียไม่ได้เลยคอยดู!

ฉินมู่หยาง: ถ้าฉันจะแต่ง ฉันก็แต่งได้ทุกคนนั่นแหละ

เขาแค่รังเกียจที่จะต้องไปคลุกคลีกับพวกผู้หญิงที่เอะอะก็ร้องไห้ฟูมฟายต่างหาก

ความจริงแล้ว หัวใจของเขาติดอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาแห่งนั้นมาตั้งนานแล้ว และเขาก็ไม่มีวันลืม คนที่เคยเรียกเขาว่าพี่ชาย ที่เคยมอบความอบอุ่นให้อย่างไม่สิ้นสุดคนนั้นได้หรอก........

เช้าวันรุ่งขึ้น พอทานข้าวเช้าเสร็จ ฉินซู่ก็ไปโรงเรียน

มู่เสี่ยวเฉ่าเก็บกวาดบ้านจนสะอาดเรียบร้อย ก็เตรียมตัวออกไปหาผู้การหวังอีกรอบ

แต่เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน ก็เห็นหลิวกั๋วเฉียงเดินหน้าดำคร่ำเครียดตรงดิ่งเข้ามาหา

"ไป กลับบ้านกับฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

(จบบท)