ระบบจำลองวันสิ้นโลก บทที่ 107 ยาเสริมยีนกลืนกิน (อ่านฟรี)

ระบบจำลองวันสิ้นโลก บทที่ 107 ยาเสริมยีนกลืนกิน

สัตว์ประหลาดกลืนกิน หรือจะเรียกว่า สัตว์ประหลาดกลืนกินสายเลือดบริสุทธิ์ คือเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ทรงพลังอย่างสุดขั้วในจักรวาล ตั้งแต่ลืมตาดูโลก พวกมันก็ยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นที่สูงกว่าสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ สามารถก้าวเข้าสู่ระดับดาวเคราะห์ได้อย่างง่ายดาย กลายเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง

หากอารยธรรมมนุษย์สามารถถอดรหัสความลี้ลับของยีนสัตว์ประหลาดกลืนกิน และผสานมันเข้ากับร่างตนเองได้ อย่างไม่ต้องสงสัย ยีนของมนุษย์จะได้รับการยกระดับ หรือแม้แต่ผนึกพันธุกรรมจะถูกทำลายทิ้งไปเลย ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

บนท้องฟ้าของดาวเคราะห์สีน้ำเงินในโลกจำลอง เจียงอี้ขยับตัวอีกครั้ง เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว วินาทีถัดมา ร่างก็ปรากฏขึ้นกลางห้องทดลองแห่งหนึ่งของมนุษย์โดยตรง

ที่นี่คือสถานที่เก็บรักษาไข่สัตว์ประหลาดกลืนกินในตอนแรก และเป็นฐานทดลองวิจัยยีนของสัตว์ประหลาดกลืนกิน ถ้าจะตั้งชื่อให้สั้นและชัด “สถาบันวิจัยสัตว์ประหลาดกลืนกิน” คงเหมาะที่สุด

“ฮึ่ม”

ในห้องทดลองที่เงียบสงัดถึงขีดสุด พลังงานกลืนกินสายหนึ่งผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในอากาศที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทว่าไม่นาน แรงนั้นก็สลายหายไป เหมือนหมดเชื้อเพลิงกลางคัน

“ล้มเหลวอีกแล้ว”

ในห้องทดลอง นักวิทยาศาสตร์สายพันธุวิศวกรรมคนหนึ่งถอนหายใจเบาๆ

“ข้อมูลยีนที่อยู่ในไข่สัตว์ประหลาดกลืนกินมันน้อยเกินไป ถ้ามีตัวสัตว์ประหลาดกลืนกินจริงๆ ให้เราใช้วิจัยก็คงดี”

“ที่อารยธรรมโทรลล์อาจจะมี แต่ว่า……”

คำพูดขาดหายไปกลางคัน ทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นคือความปรารถนาที่เป็นไปไม่ได้ มนุษย์ยังหนีอารยธรรมโทรลล์ไม่ทัน จะให้เสี่ยงชีวิตไปหาเองได้อย่างไร

แต่กลุ่มนักวิทยาศาสตร์เหล่านี้ก็ไม่ยอมรับชะตา ไม่ยอมละทิ้งงานวิจัยยีนของสัตว์ประหลาดกลืนกิน ไม่ยอมให้ความทุ่มเทหลายปีมลายหายไปต่อหน้า

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศทั้งสถาบันวิจัยเต็มไปด้วยความตายเงียบงัน

“ดูท่าฉันคงต้องแทรกแซงเล็กน้อย……ใช้สัตว์ประหลาดกลืนกินเป็นแกนหลักพัฒนายาเสริมยีนงั้นหรือ น่าสนใจดี”

เจียงอี้เฝ้าสังเกตทุกอย่างด้วยความสนใจจริงจัง ความลี้ลับของยีนสัตว์ประหลาดกลืนกิน ดึงดูดเขามากเสียจนแทบไม่ด้อยไปกว่าคำถามว่าจะก้าวสู่ระดับดาวฤกษ์ได้อย่างไร

เพียงคิดในใจ ทุกอย่างก็เปลี่ยนทิศ

หนึ่งในสามศพของสัตว์ประหลาดกลืนกินที่ได้มาจากการจำลองครั้งก่อน ปรากฏขึ้นกลางโลกจำลองอย่างกะทันหัน แล้วร่วงตกลงไปยังทิศทางของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

【การแทรกแซงอย่างกะทันหันของโฮสต์ ทำให้มนุษย์บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้มาซึ่งวัสดุวิจัยจากสัตว์ประหลาดกลืนกิน】

【ภายใต้การระดมสมองของเหล่านักวิทยาศาสตร์ ความคืบหน้าของยาเสริมยีนสายสัตว์ประหลาดกลืนกินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ่านไปหลายสิบปี “ยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นแรก” ก็ถือกำเนิดขึ้น】

【ตามแนวคิดของนักวิจัย มนุษย์เพียงดื่มยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นแรก ก็จะได้รับพรสวรรค์กลืนกินของสัตว์ประหลาดกลืนกิน กลายเป็นสัตว์ประหลาดกลืนกินร่างมนุษย์ ได้รับพลังที่ไร้ผู้ต้านทาน】

【แต่เป็นที่น่าเสียดาย มนุษย์ทุกคนที่ได้รับ “ยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นแรก” อวัยวะภายในกลับบิดเบี้ยวแตกสลาย ตายไปในท่าทางประหลาดน่าสยดสยอง】

【จากบทเรียนของยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นแรก มนุษย์ใช้เวลาอีกหนึ่งศตวรรษขัดเกลาวิจัย ในที่สุดก็พัฒนา “ยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นที่สอง” ได้สำเร็จ ครั้งนี้ผลของยาเสริมยีนกลืนกิน รุ่นที่สอง ดีอย่างยิ่ง มนุษย์ธรรมดาที่ก้าวเป็นนักสู้แล้ว เพียงกินมันก็จะได้รับการเสริมพลังในระดับหนึ่ง พร้อมทั้งได้พลังพิเศษสายกลืนกินในระดับอ่อน แต่ในเวลาเดียวกัน มนุษย์ก็พบ ความผิดปกติรูปแบบใหม่ ของยาเสริมยีนกลืนกินเข้าโดยบังเอิญ】

【ตราบใดที่เป็นมนุษย์ที่ใช้ยาเสริมยีนกลืนกิน ยีนมนุษย์ของพวกเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในระดับหนึ่ง ค่อยๆ เคลื่อนไปใกล้กับยีนของสัตว์ประหลาดกลืนกิน ตั้งแต่นั้น มนุษย์จึงค่อยๆ เข้าใจว่า ยีนของสัตว์ประหลาดกลืนกิน ไม่ใช่เส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกต้อง ต่อให้ตัวสัตว์ประหลาดกลืนกินตายไปแล้ว แต่สัญชาตญาณการกลืนกินของมัน ก็ยังถูกประทับลึกลงไปในก้นบึ้งของยีน】

เจียงอี้ฟังเสียงบรรยายของระบบไปพลาง เดินไปบนผิวดาวเคราะห์สีน้ำเงินไปพลาง

มองเห็นได้ชัดเจนว่า มนุษย์จำนวนมากที่ได้รับยาเสริมยีนกลืนกิน รูปลักษณ์ภายนอกเริ่มแปลงสภาพ คล้ายมีลักษณะบางส่วนของสัตว์ประหลาดกลืนกินปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง

แต่ความเปลี่ยนแปลงนี้ ดูเหมือนจะจำกัดอยู่แค่ร่างกาย ยังไม่ส่งผลใดๆ ต่อจิตใจ

“......”

คิ้วของเจียงอี้ขมวดแน่น เอ่ยชื่อของปรากฏการณ์นี้ออกมา ในมิติที่เกิดการรุกรานของเทพมาร การกำเนิดของสิ่งชั่วร้ายก็มีพื้นฐานมาจากกลไกแบบเดียวกัน หลักการไม่ซับซ้อน ข้อมูลยีนของสิ่งมีชีวิตระดับสูง จะบังคับเปลี่ยนแปลงสิ่งมีชีวิตระดับต่ำ

ถ้าก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติแล้ว ยังพอมีภูมิต้านทานในระดับหนึ่ง ผู้ที่แข็งแกร่งเกินขีด ยังอาจ ย้อนกลืนกิน กลับไปได้ด้วยซ้ำ

แต่ชัดเจนว่า มนุษย์บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในตอนนี้ ยังไม่มีกำลังแบบนั้น

“ดูท่าแล้ว ยาเสริมยีนกลืนกินครั้งนี้ ก็เหมือนกับยาแปลงสภาพ เป็นของที่ในสภาวะปกติ ไม่อาจนำมาใช้ได้เลย”

เจียงอี้พึมพำเบาๆ พลางส่ายหัว

【ในขณะที่โฮสต์กำลังครุ่นคิด อารยธรรมพเนจรก็ตรวจพบการมีอยู่ของระบบสุริยะ เรือรบอวกาศของอารยธรรมพเนจรนับไม่ถ้วนเริ่มเคลื่อนตัว เตรียมบุกยึดดินแดนใหม่ในคราวเดียว】

【ไม่นานหลังจากนั้น อารยธรรมมนุษย์ก็ตรวจพบการมีอยู่ของอารยธรรมพเนจรเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายระดมยานรบอวกาศของตนเอง หลังการติดต่อสื่อสารที่ไม่ราบรื่น สงครามดวงดาวขนาดมหึมาก็ปะทุขึ้นทันที ภายใต้การจู่โจมของเรือรบอวกาศของอารยธรรมพเนจรที่มีระดับเทคโนโลยีเหนือกว่าอย่างชัดเจน อารยธรรมมนุษย์พ่ายถอยทีละก้าว อาศัยนักรบจำนวนมากที่ใช้ยาเสริมยีนกลืนกิน ค้ำยันแนวรบไว้ด้วยความยากลำบาก】

【เมื่อเห็นว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินตีไม่แตกเสียที อารยธรรมพเนจรจึงหมดความอดทน

จากเรือธงของพวกมัน มีเงาร่างอันทรงพลังพุ่งออกมา นั่นคือผู้พเนจรที่แผ่กลิ่นอายระดับดาวฤกษ์ออกมาอย่างชัดเจน เตรียมใช้ท่าทีที่ไม่อาจต้านทาน กวาดล้างกำลังรบที่ยังหลงเหลือของดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้สิ้นสุด ยุติสงครามอันน่าเบื่อนี้】

“ฝูงมดระดับดาวเคราะห์ หากไม่ก้าวสู่ระดับดาวฤกษ์ ก็ไม่มีวันเข้าใจพลังอันยิ่งใหญ่ของกฎพื้นฐานของจักรวาล”

แรงกดดันระดับดาวฤกษ์แผ่ซ่านออกไป กวาดผ่านห้วงจักรวาล ดุจดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ที่กำลังเดินทาง ผู้พเนจรระดับดาวฤกษ์ผู้นั้นสีหน้าเย็นชา ใช้ความเร็วที่น่าสะพรึงพุ่งเข้าหากำลังรบสุดท้ายของอารยธรรมมนุษย์

“กฎพื้นฐานของจักรวาล?!”

ได้ยินคำนี้ ฮวงที่กำลังต่อสู้พลันชะงักไปชั่วขณะ ในวินาทีนั้น เขาเข้าใจในที่สุด ที่แท้ กฎพื้นฐานของจักรวาล ที่ว่ากัน ก็ไม่ใช่อะไรอื่น หากแต่คือ จุดเชื่อมต่อสำคัญ ที่ทำให้ระดับดาวเคราะห์ก้าวข้ามสู่ระดับดาวฤกษ์

ผ่านการสังเกตแรงกดดันของผู้พเนจรระดับดาวฤกษ์ตรงหน้า ฮวงเหมือนจะคว้าอะไรบางอย่างไว้ได้เลือนราง ถ้ามีเวลาให้เขาอีกสักช่วงหนึ่ง เขาย่อมสามารถเข้าใจแก่นแท้ของกฎพื้นฐานของจักรวาลได้อย่างแน่นอน

แต่ในตอนนี้ ไม่มีเวลาเหลือให้เขาได้ตระหนักรู้อะไรอีกแล้ว

“ไม่มีทางเลือกแล้ว ถึงตอนนี้ก็ทำได้แค่นั้น!”

แววตาของฮวงฉายแสงแห่งความเด็ดขาด เขาหยิบขวดยาเสริมยีนกลืนกินออกมา นี่คือไพ่ตายสุดท้ายที่เขาเก็บซ่อนไว้