บทที่ 331 บารมี

“กัปตันบากี้ครับ! จะเอายังไงดีครับ?”

เหล่าลูกเรือกลุ่มโจรสลัดบากี้มีสีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อเห็นเรือของ รัฐบาลโลก แม้พวกเขาจะเป็นวายร้ายที่มีค่าหัวและชื่อเสีย(ง)โด่งดังในทะเล แต่ที่ผ่านมาพวกเขาสู้แต่กับ กองทัพเรือ เท่านั้น ส่วนการไปลูบคมรัฐบาลโลกโดยตรง... พวกเขาไม่กล้า และไม่มีปัญญาจะทำด้วย!

บากี้กระซิบเสียงสั่น

“เรย์... พวกมันมาหานายใช่ไหมเนี่ย!”

เรย์ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

“บางทีอาจจะมาหานายก็ได้นะ?”

“ฉันเรอะ?”

บากี้รีบส่ายหน้ารัว ๆ

“โจรสลัดอย่างฉันจะไปสะดุดตารัฐบาลโลกได้ยังไง!”

“สมัยที่ฉันผจญภัยกับ กัปตันโรเจอร์... ฉันแทบไม่เคยเจอกับคนของรัฐบาลโลกเลยนะ!”

ฟู่ว...

ครอกโคไดล์สูบควันบุหรี่เข้าปอดลึก แล้วพ่นออกมา เอ่ยเสียงเย็นชา

“มีแต่การต่อสู้เท่านั้น... ที่จะทำให้คนเราแข็งแกร่งขึ้นได้เร็วที่สุด!”

หัวใจที่ด้านชามานานของครอกโคไดล์ เริ่มกลับมาเต้นแรงด้วยความกระหายการต่อสู้ หลังจากเข้าร่วมกลุ่มบากี้

“กัปตันบากี้ครับ! นั่นมันรัฐบาลโลกนะครับ!”

“หนีกันเถอะครับ!”

หนี?

บากี้รวบรวมความกล้าแล้วประกาศก้อง

“พวกเราคือหนึ่งใน สี่จักรพรรดิ แห่งโลกใหม่นะโว้ย!”

“มารีนฟอร์ดยังสยบแทบเท้าเรามาแล้ว!”

“แค่รัฐบาลโลกกระจอก ๆ... มีค่าอะไรให้พวกแกต้องกลัวห๊ะ!”

“พวกเราไม่กลัวครับ!”

ลูกสมุนกลุ่มบากี้ตะโกนขานรับเสียงดังสนั่น

“เจ้าพวกเด็กน้อย! เดี๋ยวฉันจะเปิดทางให้พวกแกเอง!”

บากี้แค่นเสียงฮึดฮัด มือขวากำ ลูกระเบิดชนิดพิเศษ เอาไว้แน่น

“กัปตันบากี้ผู้ยิ่งใหญ่... ในที่สุดก็จะลงมือเองแล้วเหรอครับ?”

“ถ้ากัปตันบากี้ลงมือ... พวกเจ้าหน้าที่รัฐบาลโลกต้องขวัญหนีดีฝ่อแน่!”

ครอกโคไดล์ขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเครียด

“เรย์... การที่บากี้เปิดเผยฝีมือตอนนี้...”

“มันจะไม่ประมาทเกินไปหน่อยเหรอ!”

เรย์หัวเราะเบา ๆ

“บากี้น่ะ... แข็งแกร่งมากนะ!”

แข็งแกร่งมาก?

แววตาของครอกโคไดล์เต็มไปด้วยความกังขา โจรสลัดที่โดนจับได้ในอีสต์บลูเนี่ยนะจะแข็งแกร่ง? แถม! ฝีมือระดับบากี้... ครอกโคไดล์ใช้แค่นิ้วเดียวก็จัดการได้แล้ว

‘บากี้! ใช้ระเบิดในมือนาย... โจมตีใส่เรือรัฐบาลโลกซะ!’

หา!?

เสียงของเรย์ดังขึ้นในหัวของบากี้อย่างกะทันหัน บากี้หันซ้ายแลขวา แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครได้ยินเสียงนั้นเลยนอกจากเขา เอาเถอะ! บากี้เลือกที่จะเชื่อใจเรย์อย่างรวดเร็ว

“ซูเปอร์ มัคกี้บอมบ์ (กระสุนมัคกี้ขั้นสุดยอด)!!!”

ฟุ่บ!

บากี้ขว้างลูกระเบิดในมือออกไปสุดแรงเกิด เป้าหมายคือเรือของรัฐบาลโลกลำนั้น!

“หือ?”

รอฟฟี่ ผู้มี ฮาคิสังเกต ขมวดคิ้วทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลูกระเบิดลูกเล็ก ๆ นั้น คิดจะใช้ระเบิดกระจอก ๆ แบบนั้นมาจัดการพวกเรางั้นรึ? ชื่อเสียงของ CP5 ตกต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“คาจิ! สกัดระเบิดนั่นซะ!”

สมาชิก CP5 ที่ยืนอยู่ข้างรอฟฟี่ ชักดาบยาวออกจากเอว เขาใช้ เดินชมจันทร์ (Geppo) พุ่งทะยานขึ้นไปหากระสุนมัคกี้กลางอากาศทันที

วิ้ง!

แต่ทันทีที่คาจิสัมผัสกับระเบิด... พลังงานระเบิดอันรุนแรงมหาศาลก็แผ่พุ่งออกมา!

เปรี้ยงงง!!!

คาจิที่อยู่ใจกลางแรงระเบิด รับความเสียหายระดับถึงตายเข้าไปเต็ม ๆ ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่ทะเลลึกในพริบตา

“กัปตันบากี้สุดยอดไปเลย!”

“ฆ่าคนของรัฐบาลโลกได้ในท่าเดียวเลยเหรอเนี่ย!”

สมาชิกกลุ่มบากี้ทุกคนต่างตกตะลึงในพลังอันมหาศาลของกัปตัน แต่คนที่ตะลึงที่สุด... คือตัวบากี้เอง! คนของรัฐบาลโลกมันอ่อนขนาดนี้เลยเรอะ? กระสุนมัคกี้ของเขา... ปกติจัดการโจรสลัดในอีสต์บลูยังไม่ค่อยจะตายเลยนะ?

แน่นอนว่า... ระเบิดที่บากี้ขว้างออกไป ไม่ใช่ระเบิดธรรมดา มันคือ ระเบิดสายฟ้า ที่บรรจุพลังโจมตีของเรย์เอาไว้! เพื่อรักษาภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของบากี้ในสายตาลูกน้อง เรย์ได้แอบส่งพลังของ ผลโกโรโกโร เข้าไปในลูกระเบิดของบากี้ เป้าหมายก็เพื่อให้บากี้... ได้โชว์เปิดตัวอย่างงดงามในจังหวะสำคัญ! และตอกย้ำตำแหน่ง สี่จักรพรรดิ ให้มั่นคงยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นคาจิพ่ายแพ้ในพริบตา สีหน้าของรอฟฟี่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด นี่น่ะรึ... ความแข็งแกร่งของสี่จักรพรรดิ ‘ตัวตลกบากี้’?

รอฟฟี่สูดหายใจลึก แล้วตะโกนกลับไป

“ท่านตัวตลกบากี้! พวกเราคือหน่วยข่าวกรองของรัฐบาลโลก!”

“เรามาที่นี่เพื่อจับกุม โจรสลัดเรย์!”

“หวังว่าท่าน... จะเห็นแก่หน้าของรัฐบาลโลกบ้างนะครับ!”

ในความคิดของรอฟฟี่ บากี้คือโจรสลัดที่ทรงพลังอย่างแท้จริง ยังไงซะ... เขาก็คือชายที่เอาชนะหนวดขาวได้ และหนวดขาวก็เป็นคนมอบเก้าอี้สี่จักรพรรดิให้เขาด้วยมือตัวเอง หากชายที่น่ากลัวขนาดนี้เข้าร่วมการต่อสู้... ภารกิจของพวกเขาต้องเจอกับอุปสรรคใหญ่หลวงแน่นอน ด้วยกำลังของสมาชิก CP5 ที่เหลือ 13 คน รอฟฟี่เชื่อว่ายังพอฟัดพอเหวี่ยงกับเรย์ได้ แต่ถ้าบากี้เข้ามาร่วมวงด้วย... สถานการณ์จะพลิกผันทันที ในฐานะสี่จักรพรรดิ... เขาจำเป็นต้องให้ความเคารพยำเกรง

“เหอะ!”

บากี้แสยะยิ้มเยาะ

“กลัวพลังของท่านบากี้ผู้นี้แล้วงั้นรึ?”

รอฟฟี่เงียบกริบ และความเงียบของเขา... ในสายตาลูกน้องบากี้ มันคือการยอมรับความเก่งกาจของบากี้โดยดุษณี

“สมกับเป็นกัปตันบากี้!”

“แค่ท่าเดียว... ก็ทำให้คนของรัฐบาลโลกต้องเสียกำลังพลไปแล้ว!”

ในบรรดาสมาชิกทั้งหมด มีเพียง ครอกโคไดล์ เท่านั้นที่มองออกถึงแผนการของเรย์

“นายพยายามจะสร้างบารมีให้บากี้สินะ?”

เรย์ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าบากี้ไม่เคยลงมือทำอะไรเลย... สักวันลูกน้องมันก็ต้องสงสัยอยู่ดี!”

“เฮ้อ!”

ครอกโคไดล์ถอนหายใจ

“งั้นนายวางแผนจะสู้กับรัฐบาลโลกคนเดียวงั้นสิ?”

“แล้วจะให้ทำไงได้?”

ใบหน้าของเรย์ยังคงเรียบเฉยไม่ยี่หระ ดูเหมือนว่าสมาชิกของรัฐบาลโลก... จะไม่ได้น่ากลัวในสายตาของเขาเลย

“ท่านบากี้!”

เรย์ตะโกนขึ้น

“ช่วยมอบสนามรบนี้... ให้เป็นหน้าที่ของพวกเรากับเรย์ได้ไหมครับ?”

บากี้หันมามองเรย์ เมื่อเห็นเรย์พยักหน้าส่งสัญญาณ บากี้ก็แสยะยิ้มแล้วเอ่ยเสียงดัง

“ก็ได้! ท่านบากี้ผู้นี้ขี้เกียจจะเปลืองแรงกับพวกสวะอย่างพวกแก!”

“เรย์! ธุระของแก... แกก็จัดการเองซะ!”

พูดจบ บากี้ก็เดินอาด ๆ กลับไปนั่งที่บัลลังก์ของตัวเองด้วยท่าทางดูแคลนถึงที่สุด ราวกับว่าหน่วยข่าวกรองของรัฐบาลโลกเป็นแค่ขยะเปียกในสายตาเขา

กริ๊ก...

เรย์ลูบปลอกดาบในมือเบา ๆ แล้วกระซิบชวน

“สนใจจะมายืดเส้นยืดสายด้วยกันไหม?”

“ครอกโคไดล์!”

ในโลกใหม่... การจะหาศัตรูที่มีฝีมือระดับ พลโท มาให้ซ้อมมือนั้น หาไม่ได้ง่าย ๆ ครอกโคไดล์กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการพัฒนา จากการต่อสู้กับแจ็ค... เขาเริ่มจับทางและควบคุมพลังผลสายโรเกียได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้... สิ่งที่เขาต้องการคือการต่อสู้จริงเพื่อขัดเกลาฝีมือ

“รอคำนี้อยู่พอดี!”

ครอกโคไดล์ตอบรับด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม