บทที่ 121 ยังมีอีกอัน!
บทที่ 121 ยังมีอีกอัน!
“ซันจิ เรย์ทำบ้าอะไรอยู่ข้างบนนั่นน่ะ? ทำไมไม่รีบๆ จัดการเจ้านกยักษ์นั่นให้จบๆ ไปซะที?”
ช็อปเปอร์สงสัยคาใจกับการกระทำของเรย์มาก เพราะเขารู้สึกว่าสิ่งที่เรย์ทำอยู่มันทำให้เจ้าฟูซาทรมาน ในฐานะหมอและสัตว์ตัวหนึ่ง ช็อปเปอร์ทนเห็นใครเจ็บปวดไม่ได้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูก็ตาม ความเมตตาของเขาบริสุทธิ์และไม่แบ่งแยกมิตรศัตรู
“ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่เรย์ต้องมีเหตุผลของเขาแหละ ช็อปเปอร์... เราเป็นพวกพ้องเดียวกัน เราต้องเชื่อใจเพื่อนเสมอนะ”
ซันจิลูบหัวช็อปเปอร์อย่างเอ็นดู พูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อื้อ!” ช็อปเปอร์พยักหน้าหงึกหงัก
“เมื่อกี้เจ้าจะพูดว่าอะไรนะ? ไดอัลพวกนี้ของข้าก็พ่นไฟได้หมด มันไม่ใช่ ‘เฟลมไดอัล’ รึไง?”
อุซปยังคงถกเถียงเรื่องไดอัลกับกัน โฟล ไม่เลิก
“เจ้าเห็นการโจมตีของเจ้านกนั่นเมื่อกี้แล้วนี่ แค่การโจมตีครั้งเดียว... ไดอัลทั้งหมดของเจ้ารวมกันจะปล่อยพลังได้ถึงครึ่งของมันไหมล่ะ?” กัน โฟล พูดเรียบๆ
แม้จะเป็นคำพูดธรรมดาๆ แต่มันก็ชี้ให้เห็นถึงแก่นแท้ของปัญหาได้อย่างชัดเจน
“มันก็แค่ความต่างของพลังนี่นา เจ้านกนั่นตัวบะเริ่มเทิ่ม แสดงว่าไดอัลในปากมันก็ต้องอันเบ้อเริ่มเหมือนกัน พลังจะแรงกว่าก็ไม่แปลกนี่! เดี๋ยวก่อนเถอะ ชั้นจะไปหาไดอัลที่ใหญ่กว่านั้นมาให้ดู!”
อุซปไม่ย่อท้อ ถึงปกติจะเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย แต่เวลาเจออุปสรรคแบบนี้ เขามักจะฮึดสู้และกู้ความมั่นใจกลับมาได้ง่ายกว่าใคร
กัน โฟล ส่ายหน้า “มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”
“ถ้าแค่ขนาดต่างกัน มันคงไม่ถึงขั้นสูญพันธุ์หรอก สาเหตุที่มันสูญพันธุ์เพราะคุณสมบัติพิเศษเฉพาะตัวต่างหาก ไดอัลทั่วไปต้องกักเก็บสสารหรือพลังงานเข้าไปก่อน ถึงจะขยายและปล่อยออกมาได้ พอใช้หมดก็ต้องเติมใหม่ถึงจะใช้ได้อีก”
“แต่โครงสร้างภายในพิเศษของ ‘เฟลมไดอัล’ ทำให้มันสามารถดูดซับพลังงานความร้อนรอบตัวแล้วเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงได้โดยตรง แหล่งความร้อนจะเป็นแสงอาทิตย์หรืออุณหภูมิร่างกายก็ได้ ทำให้ใช้งานได้ต่อเนื่องโดยไม่ต้องคอยเติมเชื้อเพลิง... นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้เฟลมไดอัลมีค่ามหาศาล”
“เรย์! นายห้ามทำเฟลมไดอัลพังเด็ดขาดนะโว้ย!”
พอฟังกัน โฟล อธิบายจบ อุซปก็ตระหนักได้ว่าไดอัลกระจอกๆ ของเขาเทียบกับของเทพแรร์ไอเทมอย่างเฟลมไดอัลไม่ได้เลย เขาเลยรีบตะโกนสั่งเรย์ลั่นฟ้า
โป๊ก!
นามิเขกหัวอุซปจนปูดโนลูกเบ้อเริ่ม
“ไอ้คนเห็นแก่ตัว! เรย์สู้คนเดียวอยู่ข้างบนนั่นนะ! ไม่ช่วยแล้วยังกล้ามาสั่งโน่นสั่งนี่อีกเรอะ? น่ารังเกียจที่สุด!” นามิกัดฟันพูดด้วยความโมโหแทนเพื่อน
“ก็จริงที่ชั้นผิด... แต่ชั้นก็เชื่อในฝีมือของเรย์นะ เรย์เก่งจะตาย เจ้านกยักษ์นั่นทำอะไรเรย์ไม่ได้หรอกน่า ฮะฮะฮ่า”
อุซปลูบหัวป้อยๆ ความมั่นใจหดหาย เสียงอ่อยลงถนัดตา แต่นามิไม่ฟังเหตุผล ยกกำปั้นขู่จะเขกซ้ำ อุซปเลยรีบหุบปากเงียบกริบ
ความจริงก็เป็นอย่างที่อุซปพูด ฟูซาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อสลัดเรย์ให้หลุด ทั้งบินชนต้นไม้ ทั้งม้วนตัวตีลังกา แต่ก็ทำอะไรเรย์ไม่ได้ เพราะเรย์สลายร่างเป็นกระแสไฟฟ้าพันรอบตัวมันไว้ ฟูซาไม่มีฮาคิเกราะ ไม่มีทางสลัดหลุด
“นี่เจ้านกยักษ์... ยอมเป็นลูกน้องชั้นเถอะน่า อยากได้อะไรเดี๋ยวป๋าจัดให้... อยากกินอะไรล่ะ?”
เรย์พยายามเกลี้ยกล่อมฟูซาอยู่บนหลังมัน เพื่อแต้มศักยภาพ 200 แต้ม เรย์ยอมทำทุกอย่างแล้ว แต่น่าเสียดายที่มันไม่สนใจข้อเสนอ
“ในเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล... ก็ต้องเจอไม้แข็ง!”
เห็นเจ้านกยักษ์ดื้อด้าน เรย์ก็เร่งเครื่องปล่อยกระแสไฟฟ้าจากหนึ่งหมื่นโวลต์ เป็นหนึ่งแสน... และพุ่งไปหนึ่งล้านโวลต์! ความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ฟูซากรดร้องลั่นด้วยความทรมาน
“เป็นไง... คิดได้รึยัง?” เรย์ขู่เสียงเข้ม
“กู้ววว-กู้ววว-ว้า-ว้า! กู้ววว-ว้า-ว้า!”
สัตว์ส่วนใหญ่บนเกาะแห่งท้องฟ้าค่อนข้างฉลาดและฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง แต่มันสื่อสารโต้ตอบกลับมาไม่ได้
ฟูซาร้องเสียงหลงรัวๆ แต่เรย์ฟังไม่รู้เรื่อง เขาเลยสร้าง ‘ปลอกคอสายฟ้า’ ล่ามคอแม่งเลย แล้วลากกลับมาหาทุกคน ฟูซาหมดฤทธิ์ได้แต่บินตามกลับมาอย่างว่าง่าย
เรย์ขี่ฟูซาร่อนลงจอดต่อหน้าทุกคนอย่างสง่างาม ทันทีที่เท้าแตะพื้น อุซปก็รีบพุ่งเข้าไปจะงัดเอาเฟลมไดอัลออกจากปากนก
“กู้ววว-ว้า! กู้ววว-ว้า!” ฟูซารู้ชะตากรรม รีบร้องลั่นด้วยความตกใจ
“มันบอกว่าไดอัลนั่นเชื่อมเป็นเนื้อเดียวกับคอหอยมันแล้ว ถ้าดึงออกไปมันตายแน่!” ช็อปเปอร์รีบแปลความหมาย
“อ้าว... แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?” อุซปไม่ใช่คนโหดร้ายถึงขั้นจะฆ่าแกงกันได้ลงคอ แต่ใจก็ยังเสียดายเฟลมไดอัลอยู่ดี เลยยืนลังเลทำตัวไม่ถูก
“กู้ววว-กู้ววว-ว้า-ว้า! กู้ววว-กู้ววว-ว้า-ว้า!” ดูเหมือนฟูซาจะรู้ว่าอุซปยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ มันเลยรีบร้องบอกข้อมูลสำคัญ
“มันบอกว่า... เจ้านายของมัน ‘ชูรา’ มีเฟลมไดอัลอยู่อีกอันนึง! ถ้าอยากได้ให้ไปเอาที่เจ้านายมันโน่น อย่ามายุ่งกับอันที่คอหอยมันเลย... ขอร้องล่ะ!” ช็อปเปอร์ทำหน้าที่ล่ามแปลภาษาอย่างขยันขันแข็ง
พอเห็นความโลภในตาอุซป ฟูซาก็รีบ ‘ขาย’ เจ้านายเก่าทิ้งทันทีเพื่อเอาตัวรอด เรย์ได้ยินเข้าก็ยิ้มกริ่ม... ดูท่าเจ้านกนี่จะไม่ใช่สัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์สักเท่าไหร่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องเล่นบทพระเอกแล้ว
“ช็อปเปอร์! บอกมันไปว่าให้รีบยอมรับชั้นเป็นเจ้านายเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ยอม... ชั้นจะควักเฟลมไดอัลออกจากคอมัน แล้วใช้ไดอัลนั่นย่างมันกินซะเดี๋ยวนี้แหละ!”
เรย์ส่งสายตาอำมหิต แล้วสั่งช็อปเปอร์เสียงเหี้ยม
“ห๊ะ?! โหดร้ายเกินไปแล้ว! ชั้นไม่พูดหรอก! ไม่เอาด้วยหรอก!” ช็อปเปอร์ได้ยินแค่นั้นก็กลัวจนตัวสั่น หน้าซีดเผือด
ช็อปเปอร์มองสายตาเจ้าเล่ห์ของเรย์ แล้วเริ่มจินตนาการไปไกลว่าวันข้างหน้าตัวเองจะโดนแบบนี้บ้างไหม คิดไปคิดมาน้ำตาก็เริ่มปริ่ม... กลัวเรย์จนจะร้องไห้อยู่แล้ว
เห็นช็อปเปอร์กลัวจนสติแตก เรย์เลยต้องรีบปลอบ “ไม่ต้องกลัวน่า... ชั้นแค่ขู่มันเล่นเฉยๆ เป้าหมายหลักคือให้มันยอมเป็นลูกน้องต่างหาก นายแค่แปลไปตามนั้นแหละ... แล้วใส่อารมณ์ให้ดูโหดๆ หน่อยนะ!”
ด้วยความที่ช็อปเปอร์กลัวจนเกือบร้องไห้จริงๆ น้ำเสียงตอนแปลเลยสั่นเครือและดูสมจริงมาก ในสายตาของฟูซา... คำขู่ของเรย์เลยดูน่าเชื่อถือและน่ากลัวขึ้นเป็นกอง!
ฟูซาคงคิดว่าช็อปเปอร์ต้องเคยเห็นเพื่อนพ้องโดนย่างกินมาแล้วแน่ๆ ถึงได้เศร้าขนาดนั้น... และไอ้มนุษย์คนนี้มันต้องเป็นปีศาจที่กินเพื่อนของเพื่อนได้อย่างเลือดเย็นแน่ๆ! น่ากลัวเกินไปแล้ว!!!
“กู้ววว-กู้ววว-ว้า-ว้า! กู้ววว-ว้า-กู้ววว!”
ฟูซาร้องลั่นสองสามที แล้วเอาหัวโขกพื้นโป๊กๆ ปีกทั้งสองข้างตบพื้นพั่บๆ แสดงท่าทียอมจำนนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทีท่าจะขัดขืนอีกต่อไป