บทที่ 101 ไฮยีน่า เบลลามี่

“นั่นมัน ‘หนวดดำ ทีช’ ป่านนี้หมอนั่นน่าจะกิน ‘ผลยามิ ยามิ’ เข้าไปแล้ว... ระบบ! ถ้าพวกเราสู้กับมันตอนนี้ ชั้นจะมีโอกาสชนะไหม?”

ทันทีที่รู้ว่าเป็นหนวดดำ เรย์ก็นึกถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดและถามระบบทันที

“ติ๊ง! รับทราบคำสั่ง กำลังตรวจสอบเป้าหมายเพื่อประเมินโอกาสชนะของโฮสต์” “เริ่มการสแกน... สแกนเสร็จสิ้น แสดงผลลัพธ์” “ชื่อเป้าหมาย: มาร์แชล D ทีช” “ผลการประเมิน: อัตราการชนะของโฮสต์คือ 0.0036%”

“ว้าว! กะแล้วเชียวว่าคงชนะไม่ได้ แต่ไม่นึกว่าจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้... หนวดดำแข็งแกร่งขนาดนั้นเชียวเหรอเนี่ย!”

เรย์ที่เพิ่งจะอัปเกรดความสามารถมาหมาดๆ และกำลังลำพองใจว่าตัวเองก้าวเข้าสู่ทำเนียบยอดฝีมือแห่งโลกโจรสลัดแล้ว ถึงกับโดนราดด้วยน้ำเย็นเฉียบจนตาสว่างทันทีที่หนวดดำโผล่มา

ความจริงแล้วมันก็ช่วยไม่ได้ ประการแรก ผลยามิ ยามิ (ผลความมืด) ของหนวดดำเป็นผลปีศาจที่พิเศษมาก มันสามารถลบล้างพลังของผู้ใช้ผลปีศาจคนอื่นได้เกือบสมบูรณ์ ความได้เปรียบของ ‘ผลโกโร โกโร’ (ผลสายฟ้า) ที่เรย์มีอยู่แทบจะไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหนวดดำ แค่นี้ก็รับมือยากรากเลือดแล้ว

ประการที่สอง ทักษะการต่อสู้ด้วยร่างกายเพียวๆ ของหนวดดำนั้นแข็งแกร่งมาก... ขนาดก่อนจะได้กินผลความมืด เขายังเคยสู้กับ ‘ผมแดง แชงคูส’ จนฝากรอยแผลเป็นสามขีดที่ตาไว้ได้ ทักษะการต่อสู้ระดับนั้นถือว่าแตะเพดานบินของโลกโจรสลัดไปแล้ว เมื่อเทียบกันแล้ว เรย์ที่มีดีแค่พลังผลปีศาจที่พัฒนาขึ้นมา แต่ด้านอื่นๆ ยังห่างชั้น ย่อมไม่ใช่คู่มือของยอดฝีมือตัวจริง

“เจ้ารสนิยมห่วยแตก!”

ทีชปรายตามองลูฟี่แวบหนึ่ง ก่อนจะถือขวดเหล้าเดินออกจากร้านไปหน้าตาเฉย

“เฮ้ย! ว่าใครรสนิยมห่วยแตกฟะ?!” ลูฟี่ตะโกนไล่หลังทีชเสียงดัง ทำท่าจะลุกขึ้นไปเอาเรื่อง

“ลูฟี่ อย่าตะโกนสิ เป้าหมายหลักที่เราออกมาครั้งนี้คือหาข่าวนะ เราต้องทำตัวให้เงียบที่สุด!” เรย์รีบกดตัวลูฟี่ให้นั่งลง

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วเรย์กลัวว่าหนวดดำจะหันกลับมาเพราะเสียงลูฟี่ต่างหาก ขืนมีเรื่องกันตอนนี้... หายนะบังเกิดแน่!

“เรย์... เมื่อก่อนนายไม่เป็นงี้นี่นา ปกติเวลามีเรื่องนายตะโกนดังกว่าชั้นอีก แถมยังชอบพุ่งเข้าไปบวกคนแรกด้วย วันนี้นายผีเข้าเหรอ? หรือว่าป่วย?”

ลูฟี่เอามืออังหน้าผากเรย์ แล้วเอามืออีกข้างอังหน้าผากตัวเอง ทำสีหน้าจริงจังเหมือนกำลังเช็กว่าสมองเรย์ไหม้ไปแล้วหรือเปล่า

“ลูฟี่ แกนั่นแหละที่ป่วย! ชั้นปกติดีทุกอย่างโว้ย” เรย์ปัดมือลูฟี่ออกแล้วสวนกลับ

สำหรับคนสติดีๆ การโดนคนบ้ามาหาว่าป่วยเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ เรย์เลยต้องรีบปฏิเสธทันควัน

“แกคือ ‘หมวกฟางลูฟี่’ สินะ? โจรสลัดโนเนมที่จู่ๆ ก็มีค่าหัวตั้ง 30 ล้านเบรีนั่นน่ะเหรอ?”

ชายผมทองคนหนึ่งเดินโงนเงนเข้ามาพลางพูดขึ้น เขาเดินสวนกับหนวดดำจนไหล่แทบชนกัน แต่หนวดดำไม่ได้ชายตามองมันแม้แต่น้อย

“แกรู้จักชั้นด้วยเหรอ?” เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ลูฟี่ก็หันขวับไปถามตามสัญชาตญาณ

“ไม่รู้จักหรอก... ก็แค่อยากเห็นหน้าไอ้คนที่จู่ๆ ก็ได้ค่าหัว 30 ล้านหน่อยว่ามันจะแน่แค่ไหน ถ้าถูกใจ ชั้นอาจจะรับแกมาเป็นลูกน้องก็ได้ แต่ดูจากสภาพแกแล้ว... ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นลูกน้องชั้นด้วยซ้ำ!”

ชายผมทองคนนี้ตัวสูงกว่าลูฟี่เกินหนึ่งช่วงศีรษะ เขาเดินเข้ามาจ้องหน้าลูฟี่ แล้วพ่นคำพูดที่อวดดีสุดๆ ออกมา

“นั่นมันโจรสลัดที่กำลังดังช่วงนี้นี่นา... ‘ไฮยีน่า เบลลามี่’!”

“ตัวจริงเสียงจริงด้วย! ค่าหัวตั้ง 55 ล้านเบรีแน่ะ!”

“หมอนั่นโหดเหี้ยมมาก ใครที่มีเรื่องด้วยไม่เคยตายดีสักราย เจ้าพวกนั้นซวยแล้ว!”

คนในร้านเหล้าเริ่มจำชายผมทองได้และกระซิบกระซาบกัน

“มายืนใกล้ขนาดนี้ทำไม? ระวังตัวไว้หน่อย ไม่งั้นชั้นจะฟันแกนะเจ้าสวะ!” ดาบ ‘ซันได คิเท็ตสึ’ ของโซโรถูกชักออกจากฝัก ปลายดาบชี้ไปที่ชายผมทอง เจตนาข่มขู่ชัดเจน

“บาร์เทนเดอร์คะ พอจะรู้วิธีไป ‘เกาะแห่งท้องฟ้า’ บ้างไหม?”

จู่ๆ เสียงหวานใสและนุ่มนวลของโรบินก็ดังแทรกขึ้นมาชัดเจน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดหลังจากโซโรชักดาบ คำถามของโรบินได้ยินไปทั่วทั้งร้าน

“วะฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

หลังจากเงียบกริบไปชั่วอึดใจ เสียงหัวเราะกึกก้องก็ระเบิดออกมาทั่วร้าน ราวกับโรบินเพิ่งเล่าเรื่องตลกที่สุดในโลกให้ฟัง

“เมื่อกี้ชั้นหูฝาดไปรึเปล่า? ยัยนั่นพูดว่าอะไรนะ?” ชายคนหนึ่งกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ด

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่นึกเลยว่ายุคนี้จะยังมีคนปัญญาอ่อนแบบนี้หลงเหลืออยู่อีก!” แก้วเบียร์ในมือเขาสั่นจนเหล้าหกไปเกินครึ่ง แต่เขาก็ยังหัวเราะไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่าคำว่า ‘เกาะแห่งท้องฟ้า’ ในสายตาคนพวกนี้ เป็นเรื่องเพ้อเจ้อที่น่าขบขันสิ้นดี

ลูฟี่ โซโร เรย์ และโรบิน ยืนนิ่งด้วยสีหน้างุนงง ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางฝูงชนที่กำลังชี้ชวนกันหัวเราะเยาะ

“โจรสลัดมันก็ต้องผจญภัยสิฟะ! แค่ถามทางมันน่าขำตรงไหน?!” ลูฟี่กำหมัดแน่น ตะโกนสวนออกไปเสียงดัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้พวกโง่เอ๊ย! เชื่อเรื่องนิทานหลอกเด็กแบบนั้นจริงๆ เรอะ? ยังกล้าเรียกตัวเองว่าโจรสลัดอีกเหรอ? น่าขายหน้าวงการโจรสลัดชะมัด... ไสหัวไปซะ!”

เพล้ง!

ขณะที่เบลลามี่พูด เขาก็คว้าขวดเหล้าฟาดเข้าที่หัวของลูฟี่เต็มแรง!

เลือดสีสดไหลอาบหน้าผากของลูฟี่ แม้ร่างกายยางยืดจะกันแรงกระแทกได้ แต่เศษแก้วคมๆ ก็ยังบาดผิวหนังได้อยู่ดี ทว่า... ลูฟี่กลับไม่ตอบโต้ เขาแค่ยืนนิ่งเฉย ในสายตาคนนอก ดูเหมือนเจ้าหนูหมวกฟางจะกลัวเบลลามี่จนหัวหดไปแล้ว

“ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์เข้าสู่ภารกิจเนื้อเรื่อง: ‘การยั่วยุของเบลลามี่’ โปรดเลือกและทำให้สำเร็จ!”

ภารกิจที่ 1: สังหารเบลลามี่และทำลายกลุ่มโจรสลัดไฮยีน่า ... รางวัล: ค่าสถานะพื้นฐานส่วนตัวทั้งหมดเพิ่มขึ้น 30 แต้ม

ภารกิจที่ 2: ยอมโดนอัดและห้ามตอบโต้ ... รางวัล: แต้มศักยภาพ 30 แต้ม!

ทันทีที่เบลลามี่ลงมือ เสียงระบบของเรย์ก็ดังขึ้น เนื้อหาภารกิจทำเอาเรย์ประหลาดใจไม่น้อย

“กะแล้วเชียวต้องเป็นแบบนี้... เพื่อแต้มศักยภาพ... ชั้นจะทน!” เรย์กัดฟันกรอด พลางคิดในใจ

ในฐานะแฟนพันธุ์แท้ที่รู้พล็อตเรื่องทะลุปรุโปร่ง เรย์เดาฉากนี้ได้ตั้งแต่เห็นหน้าเบลลามี่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเตรียมใจที่จะ ‘โดนยำ’ มาตั้งแต่ต้น และยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ

“เซส เฟลอร์... (หกบาน)!”

แต่ทันทีที่เบลลามี่ลงมือ โรบินก็ใช้พลังผลปีศาจสวนกลับทันควัน! แขนปริศนาสองข้างงอกออกมาจากหัวไหล่ของเบลลามี่ คว้าหมับเข้าที่กลางกบาลและคางของมัน แล้วออกแรงดัดไปคนละทิศทาง!

โรบินคือ ‘ทายาทปีศาจ’ ค่าหัว 79 ล้านเบรี และเป็นถึงอดีตเอเจนต์ระดับสูงของบาร็อกเวิร์คส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านการลอบสังหารและข่าวกรองใต้บังคับบัญชาของครอคโคไดล์

เบลลามี่บังอาจมาตบหัวกัปตันของเธอ... มีหรือที่โรบินจะยอมอยู่เฉย!