บทที่ 27 - ทหารผ่านศึก ผู้ใหญ่บ้านเฒ่า

พอลงมาถึงตีนเขา โจวข่ายก็วางมือจากการหามหมูป่า เขาเดินไปเก็บเสื้อกั๊กถ่วงน้ำหนักกับที่รัดข้อเท้าที่ถอดทิ้งไว้ ท่ามกลางสายตางุนงงของชาวบ้าน เขาสวมอุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักพวกนั้นกลับเข้าไปหน้าตาเฉย แล้วเดินตามขบวนออกจากเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

"คุณอาข่าย! ฉันพาผู้ใหญ่บ้านเฒ่ากับคนอื่นๆ มาแล้วจ้ะ!" โจวกุ้ยฮวาวิ่งกระหืดกระหอบ เหงื่อท่วมหน้า ตะโกนบอกมาแต่ไกล

เบื้องหลังโจวกุ้ยฮวา คือกองทัพชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่เดินตามมาติดๆ

แต่ละคนถืออาวุธครบมือ ทั้งจอบ มีดพร้า พลั่ว และท่อนไม้

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าถือปืนยาวมาด้วยอย่างสง่าผ่าเผย

พอทั้งสองกลุ่มมาเจอกัน ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็รีบถามด้วยความร้อนรน "โจวข่าย ทำไมมีกันแค่นี้ล่ะ! แล้วคนอื่นๆ หายไปไหนหมด!"

"พวกนั้นหามซานเลิ่งล่วงหน้าไปอนามัยก่อนแล้วครับ น่าจะใช้ทางลัด เลยสวนทางกับพวกผู้ใหญ่" โจวข่ายรายงาน

"แล้วอาการเป็นไงบ้าง พอจะรอดไหม" ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าถามต่อด้วยความเป็นห่วง

"ผู้ใหญ่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ซานเลิ่งแค่โดนหมูป่าขวิดจนเนื้อเปิด เลือดออกเยอะหน่อย ผมขันชะเนาะห้ามเลือดให้แล้ว พาไปเย็บแผลที่อนามัยก็น่าจะปลอดภัยแล้วครับ" โจวข่ายอธิบาย

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ขอแค่ไม่มีใครตายก็พอ ไม่งั้นผู้ใหญ่บ้านอย่างแกคงโดนพวกผู้นำคอมมูนด่ายับแน่

"โจวข่าย แล้วคนอื่นๆ ล่ะ มีใครเป็นอะไรไหม" โจวต้าชิ่งถามแทรกขึ้นมา

"สบายดีกันทุกคนครับ อย่างมากก็แค่แผลถลอกปอกเปิก ก็แค่หมูป่าแม่ลูกอ่อนตัวเมีย ไม่ได้ดุร้ายอะไรมากมายหรอกครับ" โจวข่ายตอบด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ

ก็คนเป็นสิบไปรุมหมูป่าแม่ลูกอ่อนตัวเดียว แต่ดันสะบักสะบอมกลับมา จะไม่ให้เขาเหยียดได้ไงล่ะ!

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" โจวต้าชิ่งยิ้มออก

กลุ่มคนที่มาช่วย พอรู้ว่ามีแค่ซานเลิ่งคนเดียวที่เจ็บหนัก คนอื่นปลอดภัยดี ก็เริ่มคลายความกังวล หันไปมุงดูหมูป่าที่ถูกมัดอยู่บนเปลหามด้วยความตื่นเต้น

พ่อโจวกับโจวหยวนก็มาด้วย ทั้งคู่ถือท่อนไม้ขนาดเท่าท่อนแขน รีบเดินเข้ามาสำรวจดูโจวข่ายด้วยความเป็นห่วง

พอเห็นโจวข่ายสภาพสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้รอยขีดข่วน ก็ยังไม่วายถามย้ำ "เสี่ยวข่าย แกไม่เป็นอะไรแน่นะลูก"

"ผมสบายดีครับพ่อ ไม่ต้องห่วง" โจวข่ายยืนยันหนักแน่น

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเดินไปสำรวจหมูป่าบนเปลหาม ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น หันมาถามโจวข่าย "โจวข่าย เธอเห็นว่าเป็นหมูป่าตัวเมียไม่ใช่รึ แต่ไอ้ตัวนี้มันตัวผู้นะ"

"อ้อ ไอ้ตัวผู้นี้แหละครับที่มันไล่ขวิดพวกโจวกุ้ยฮวาจากหุบเขาขึ้นไปบนยอดเขา ผมยิงตตามันบอด แล้วคนอื่นๆ ก็ช่วยกันตีขามันจนหัก ถึงจับเป็นมันมาได้"

"พอพวกเราช่วยสามพี่น้องนั่นเสร็จ พวกโจวต้าจ้วงก็ได้ยินว่ามีหมูป่าแม่ลูกอ่อนอยู่อีกหุบเขานึง ก็เลยพากันไปล่า"

"ส่วนผมตั้งใจมาช่วยคน ไม่ได้มาล่าหมูป่า ผมเลยไม่ได้ไปกับพวกนั้น"

"แล้วพวกโจวต้าจ้วงก็จับลูกหมูป่ากลับมาได้แค่ตัวเดียว แถมซานเลิ่งยังโดนหมูป่าขวิดขาเหวอะอีกต่างหาก" โจวข่ายเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายื่นมือหยาบกร้านมาตบบ่าโจวข่ายเบาๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก พวกมันรนหาที่กันเอง"

จากนั้น ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็กระโดดขึ้นไปยืนบนโขดหิน ตะโกนบอกชาวบ้านเสียงดังลั่น "ทุกคนเงียบก่อน! ฟังฉัน!"

พอเสียงจอแจเงียบลง ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็พูดต่อ "เพื่อความปลอดภัยของหมู่บ้านเรา เพื่อป้องกันไม่ให้หมูป่าบุกเข้ามาทำร้ายคน ฉันจะพาทุกคนไปจัดการหมูป่าที่เหลือให้สิ้นซาก! ตกลงไหมพวกเรา!"

"ตกลงครับ! มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ต่อให้ยกโขยงมาทั้งฝูง พวกเราก็ไม่หวั่น!"

"ใช่! ฝีมือยิงปืนของผู้ใหญ่เฉียบขาดขนาดนี้ แถมพวกเรายังคนเยอะอีกต่างหาก อย่าว่าแต่หมูป่าเลย เสือก็ล่าได้!"

"ผู้ใหญ่ครับ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกมันจะหนีไปซะก่อน!"

"ลุยเลย! ล่าหมูป่า!"

ชาวบ้านแต่ละคนฮึกเหิมราวกับโดนฉีดสเตียรอยด์ ชูอาวุธในมือขึ้นฟ้า ตะโกนลั่นป่าว่าจะไปล่าหมูป่า

เห็นขวัญกำลังใจดีเยี่ยมแบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็พยักหน้าอย่างพอใจ สะบัดมือส่งสัญญาณ "ไป!"

ชาวบ้านนับร้อยเคลื่อนทัพตามไปติดๆ

คนที่หามหมูป่าอยู่ก็อินจัดตามไปด้วย ถึงกับวางเปลหามทิ้งไว้ คว้าอาวุธวิ่งตามไปสมทบกับเขาด้วย

โจวข่ายตั้งใจจะชิ่งหนีอยู่แล้ว แต่พอเห็นทั้งพ่อทั้งพี่ชายวิ่งตามไป แถมคนในหมู่บ้านก็ไปกันเกือบหมด ขืนเขาหนีกลับไปดื้อๆ คงดูไม่จืดแน่ๆ

แถมคราวนี้คนเป็นร้อย ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็มีปืนยาว อันตรายแทบจะติดลบ

เขาเลยหันไปบอกโจวกุ้ยฮวา "เสี่ยวกุ้ยฮวา เธอเฝ้าหมูป่าอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ตามไปช่วยพวกเขาหน่อย"

"คุณอาข่ายระวังตัวด้วยนะจ๊ะ!" โจวกุ้ยฮวาร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง

"อืม" โจวข่ายรับคำ ปลดเสื้อกั๊กกับที่รัดข้อเท้าถ่วงน้ำหนักทิ้งไว้บนพื้น แล้วออกวิ่งสับขาตามพวกผู้ใหญ่บ้านเฒ่าไป

พอพวกโจวข่ายไปถึงหุบเขา หมูป่าแม่ลูกอ่อนก็หายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าอาศัยประสบการณ์อันโชกโชน สะกดรอยตามรอยเท้าสดๆ ของหมูป่าไปอย่างรวดเร็ว

ไล่ตามอยู่เกือบชั่วโมง ข้ามเขาไปหลายลูก ในที่สุดก็ตามจนเจอ

คาดว่าแม่หมูป่าคงเสียแรงไปเยอะตอนปะทะกับพวกโจวต้าจ้วง แถมยังต้องคอยห่วงลูกๆ อีก ก็เลยวิ่งหนีไปได้ไม่ไกลนัก

พอเห็นตัว ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ประทับปืนขึ้นบ่า เล็งแล้วเหนี่ยวไกทันที

ปัง!

"อี๊ดดด!" แม่หมูป่าร้องลั่น โกยอ้าวหนีสุดชีวิต ทิ้งลูกๆ ไว้เบื้องหลังไม่เหลียวแล

สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงาน มันเลยเลือกที่จะทิ้งลูกเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง

"มันโดนยิงแล้ว! หนีไปได้ไม่ไกลหรอก! ตามไปเร็ว!" ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าตะโกนสั่ง

"ตามไป! คืนนี้ได้กินเนื้อแน่โว้ย!"

"เร็วเข้า!"

"รีบวิ่งไปจับลูกหมูป่าทางนู้นเร็ว พวกมันวิ่งไม่ไหวแล้ว!"

ชาวบ้านแหกปากร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

โจวข่ายจงใจรั้งท้ายสุด เพราะเขายังรักตัวกลัวตายอยู่

พอเห็นผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายิงโดนเป้าหมายตั้งแต่หัววัน เขาก็นึกทึ่งในใจ ฝีมือสมกับเป็นอดีตทหารผ่านศึกจริงๆ

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด

ตามมาด้วยเสียงเฮลั่นของชาวบ้านที่อยู่แนวหน้า "แม่หมูป่าล้มแล้วเว้ย! ผู้ใหญ่บ้านโคตรเจ๋ง!"

"พวกแกรีบไปต้อนลูกหมูป่า เดี๋ยวฉันจะไปซ้ำแม่มันอีกนัด" ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าสั่งการ

ชาวบ้านกระจายกำลังกันออกไปไล่จับลูกหมูป่าที่วิ่งพล่านไปทั่ว

ส่วนโจวข่ายไม่ได้สนใจลูกหมูป่า เขาวิ่งเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้านเฒ่า ขอดูจังหวะปิดชีพแม่หมูป่า

ปัง!

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าจ่อปืนยิงอัดเข้าที่หัวใจแม่หมูป่า

ร่างของมันกระตุกเฮือกหนึ่ง แล้วก็นิ่งสนิทไปตลอดกาล

โจวข่ายตาเป็นประกายจ้องปืนยาวในมือผู้ใหญ่บ้านเฒ่าตาไม่กะพริบ ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถาม "ผู้ใหญ่ครับ เกิดมาผมยังไม่เคยจับปืนเลย ให้ผมลองยิงดูสักนัดได้ไหมครับ"

ถ้าเป็นคนอื่น ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าคงด่าเปิงไปแล้ว

แต่นี่คือโจวข่าย คนที่ขยันทำงานแบบสู้ยิบตาจนเป็นที่เลื่องลือ

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเลยเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ

แกส่งปืนยาวให้โจวข่ายอย่างเต็มใจ พร้อมกับหัวเราะร่วน "ใช้เป็นรึเปล่าล่ะ ไม่เป็นเดี๋ยวข้าสอนให้"