บทที่ 18 - หลินเทียนอัปเลเวลคลั่ง ราชันอสูรขอบเขตจักรพรรดิและหญิงสาวปริศนา

สัตว์อสูรเกือบพันตัวมอบแต้มให้หลินเทียนถึงสองแสนแต้ม แถมการกลืนกินยังทำให้พลังของเขาก้าวกระโดดขึ้นไปถึงขอบเขตวิญญาณขั้นเจ็ด

เห็นผลลัพธ์แบบนี้ หลินเทียนก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

เสียดายก็แต่สัตว์อสูรพวกนี้ระดับไม่ค่อยสูง เลยให้แต้มกับพลังงานได้แค่นิดหน่อย

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังทึ่งกับความโกงของทักษะแบล็กโฮลอยู่ดี การอัปเลเวลพุ่งพรวดๆ โดยไม่ต้องเสียเวลานั่งบำเพ็ญเพียรนี่มันโคตรจะสะใจเลย

"ด้วยความเร็วระดับนี้ วันนี้จะทะลวงถึงขอบเขตราชัน หรือขอบเขตจุนก็คงไม่ใช่ปัญหา"

หลินเทียนนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นเพื่อปรับสมดุลพลังในร่าง

พลังที่ได้จากการกลืนกินมันต่างจากพลังที่ระบบแจกให้ พลังจากการกลืนกินต้องใช้เวลาดูดซับและหลอมรวมให้ฐานพลังมั่นคงเสียก่อน

ใช้เวลาไม่นาน หลินเทียนก็ดูดซับพลังจนสมบูรณ์

เวลาแค่ไม่กี่วัน เขาก้าวกระโดดจากผู้ฝึกยุทธขั้นหนึ่งมาถึงขอบเขตวิญญาณขั้นเจ็ดได้ ต่อให้เป็นอัจฉริยะระดับท็อปก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย

จากนั้นหลินเทียนก็หันไปมองฝูงหมาป่าทมิฬ

เขายื่นมือออกไป กลืนกินพวกมันเปลี่ยนเป็นแต้มและพลังงานอย่างไม่ลังเล

พริบตาเดียว พลังของหลินเทียนก็ทะลวงถึงขอบเขตวิญญาณขั้นเก้า ห่างจากขั้นสมบูรณ์เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

"ฟู่..."

หลินเทียนเป่าลมออกจากปาก ลุกขึ้นยืนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย พื้นที่ด้านหลังเขาว่างเปล่า ฝูงหมาป่าทมิฬอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

ส่วนแต้มของเขาก็พุ่งไปถึงสามแสนแล้ว

"ดูเหมือนว่าถ้าอยากได้แต้มเยอะกว่านี้ คงต้องไปล่าสัตว์อสูรระดับสูงๆ ซะแล้ว"

หลินเทียนไม่มีความปรานีต่อสัตว์อสูรเลยสักนิด สัตว์อสูรในเทือกเขานี้ไม่มีตัวไหนดีหรอก ถ้าเขาอ่อนแอ คงโดนฝูงหมาป่าทมิฬขย้ำตายไปนานแล้ว

ที่ควบคุมพวกมันก็แค่รีดเค้นประโยชน์ให้คุ้มค่าที่สุดเท่านั้นเอง

ขณะที่หลินเทียนเตรียมจะบุกเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาเพื่อหาสัตว์อสูรระดับสูง จู่ๆ ก็มีเสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวมาจากที่ไกลๆ แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

หลินเทียนหันขวับไปมองตามเสียง

สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด พลังรุนแรงราวกับจะฉีกกระชากห้วงมิติให้ขาดสะบั้น

แถมเขายังสังเกตเห็นฝูงสัตว์อสูรกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งหนีตายมาทางนี้ ฝูงสัตว์อสูรมืดฟ้ามัวดินถาโถมมาราวกับคลื่นยักษ์ เสียงฝีเท้าดังกึกก้อง บนใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับมีหายนะครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่นั่น จนพวกมันต้องเผ่นหนีตาย

"หืม?"

หลินเทียนมองฝูงสัตว์อสูรด้วยความสงสัย

เขาเห็นว่าในฝูงนั้นมีสัตว์อสูรระดับขอบเขตราชันและขอบเขตจุนปะปนอยู่ด้วย หลินเทียนแอบคิดในใจว่า ตัวตนระดับไหนกันนะที่ทำให้พวกมันหวาดกลัวได้ขนาดนี้?

หรือว่าจะมีสัตว์อสูรขอบเขตจักรพรรดิกำลังสู้กันอยู่ที่นั่น?

คิดไปคิดมา ก็ดูเหมือนจะมีแค่ความเป็นไปได้เดียว หลินเทียนเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที ถ้าเขาได้กลืนกินสัตว์อสูรขอบเขตจักรพรรดิ พลังของเขาจะพุ่งไปถึงระดับไหนกันนะ?

แค่คิด หลินเทียนก็ยิ้มจนแก้มปริแล้ว

วาจาสิทธิ์ของเขาใช้ได้กับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดนี่นา

โอกาสทองแบบนี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่

แต่คลื่นสัตว์อสูรตรงหน้าก็น่าล่อตาล่อใจไม่เบา ถึงจะไม่มีขอบเขตจักรพรรดิ แต่ระดับราชันกับระดับจุนก็มีอยู่เพียบ

"มาเป็นแต้มให้ฉันซะเถอะ"

หลินเทียนแสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะใช้วาจาสิทธิ์ออกคำสั่ง

เขาควบคุมสัตว์อสูรขอบเขตจุนที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูงสิบกว่าตัวเอาไว้ ในจำนวนนั้นมีตัวนึงที่บรรลุถึงขอบเขตจุนขั้นเก้าแล้วด้วย

เขาสั่งให้พวกมันไล่อัดสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ในฝูงให้ปางตาย เหลือลมหายใจไว้ร่อแร่ก็พอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

สัตว์อสูรนับสิบตัวที่ถูกหลินเทียนควบคุม ตอนนี้สภาพสะบักสะบอมเต็มไปด้วยบาดแผล ถึงพวกมันจะเป็นขอบเขตจุน เป็นจ้าวแห่งสัตว์อสูร แต่ต้องมารับมือกับคลื่นสัตว์อสูรนับหมื่น ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย โชคดีที่หลินเทียนลงมือช่วยควบคุมเพิ่มอีกหลายตัว เลยร่นเวลาไปได้เยอะ

มองดูสัตว์อสูรที่นอนร้องโอดครวญเกลื่อนกลาด หลินเทียนไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด กลับตื่นเต้นจนตัวสั่น ถ้าฆ่าพวกมันหมดนี่ เขาจะได้แต้มมหาศาลขนาดไหนกันนะ?

เห็นว่าจัดการไปได้เยอะแล้ว หลินเทียนก็ตวัดมือ

แบล็กโฮลปรากฏขึ้น ดูดกลืนพวกมันทั้งหมดเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

[ติ๊ง... สังหารสัตว์อสูรระดับเทียน ได้รับแต้ม 312]

[ติ๊ง... สังหารสัตว์อสูรขอบเขตวิญญาณ ได้รับแต้ม 1,341]

[ติ๊ง... สังหารสัตว์อสูรขอบเขตจุน ได้รับแต้ม 9,315]

[ติ๊ง... สังหารสัตว์อสูรขอบเขตจุน ได้รับแต้ม 12,437]

...

มองดูแต้มที่พุ่งกระฉูดไม่หยุด หลินเทียนก็ยิ้มจนกรามจะค้าง

สะใจ! โคตรสะใจเลย!

แบล็กโฮลอันน่าสะพรึงกลัวทำให้สัตว์อสูรพวกนั้นหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ แต่ตอนนี้พวกมันขยับตัวไม่ได้แล้ว ไม่มีทางต้านทานพลังของแบล็กโฮลได้เลย ทำได้แค่ส่งเสียงร้องโหยหวนขณะถูกแบล็กโฮลกลืนกินเข้าไปทีละตัว

หลังจากดูดซับพลังงานมหาศาลเข้าไปจนหมด หลินเทียนก็รู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมไปด้วยพลังล้นปรี่

"ระบบ เปิดหน้าต่างสถานะ"

โฮสต์: หลินเทียน

ระดับพลัง: ขอบเขตจุนขั้นแปด

ของวิเศษที่ปลุกได้: แบล็กโฮล (ระดับเทพ), ลิงวานรทองคำ (ระดับ SSS), เพลิงลาวาสีชาด (ระดับ SS), หัตถ์ปีศาจ (ระดับ B)

ทักษะ: วาจาสิทธิ์

แต้ม: 13,421,549

ช่องเก็บของ: ว่างเปล่า

"พลังของแบล็กโฮล น่ากลัวจริงๆ"

เห็นระดับพลังของตัวเองตอนนี้ หลินเทียนก็สูดปากด้วยความทึ่ง แต้มพุ่งไปถึงสิบสามล้านกว่าแล้ว

แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจนิดหน่อยคือ สัตว์อสูรเป็นหมื่นๆ ตัว กลับดันพลังเขาให้ถึงแค่ขอบเขตจุนขั้นแปดเอง

ในคลื่นสัตว์อสูรมีระดับจุนตั้งสิบกว่าตัวแท้ๆ ทำไมถึงดันให้ถึงแค่ขั้นแปดล่ะ ไม่ทะลุไปถึงกึ่งเทพเลยล่ะ?

ระบบโผล่มาไขข้อข้องใจให้หลินเทียนทันที

[ในแต่ละระดับขั้น โฮสต์ต้องการพลังงานไม่เท่ากัน ยิ่งระดับพลังสูงขึ้น พลังงานที่ต้องใช้ก็ยิ่งมหาศาล สัตว์อสูรพวกนี้ดันให้โฮสต์ไปถึงขอบเขตจุนขั้นแปดได้ โฮสต์ก็ควรจะแอบยิ้มดีใจได้แล้วนะ]

น้ำเสียงตอนท้ายของระบบแฝงความเหยียดหยามสุดๆ

ฟังที่ระบบพูด หลินเทียนก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาคงโลภมากไปเองแหละ แค่วันเดียวพุ่งจากระดับเทียนมาถึงขอบเขตจุนได้ เขาก็ควรจะพอใจมากๆ แล้ว

พยายามจะดันให้ถึงขอบเขตจักรพรรดิขั้นสมบูรณ์ หรือแม้แต่กึ่งเทพเลยงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ

หลังจากปรับสมดุลพลังเสร็จ หลินเทียนก็ทอดสายตาไปไกล การต่อสู้ตรงนั้นยังไม่จบ แถมยังทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

หลินเทียนรีบเหาะทะยานไปทางนั้นทันที

ตอนนี้เขาอยู่ขอบเขตจุนแล้ว สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ ความเร็วเลยพุ่งปรี๊ด

ณ ใจกลางเทือกเขาสัตว์อสูร

กลางอากาศมีร่างของหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าลอยอยู่ ถึงจะมองไม่เห็นหน้า แต่ทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนขนาดนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นสาวงามแน่ๆ

หญิงสาวปริศนาแผ่กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ฝั่งตรงข้ามของเธอคือสัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายสิงโตผสมเสือ ทั่วทั้งร่างมีลวดลายสีม่วงทองงดงามวิจิตร บนหลังมีปีกคู่หนึ่งสยายอยู่ ทว่าตอนนี้สภาพของมันสะบักสะบอมเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัส

มันเบิกตาสีม่วงประกายวาววับ จ้องมองยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ตรงหน้าด้วยความเคียดแค้น

ผลจากการปะทะกันของทั้งสองฝ่าย ทำให้พื้นที่รอบๆ พังพินาศ พื้นดินแตกระแหง ร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือดปรากฏให้เห็นชัดเจน

"ราชสีห์ม่วงทอง ข้าแค่ต้องการหยาดทิพย์แก่นโลกของเจ้าเพียงหยดเดียวเท่านั้น ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตเจ้า ถ้าเจ้ายอมมอบมันมา ข้าจะปล่อยเจ้าไปอย่างปลอดภัย"

น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวปริศนาดังขึ้น กระบี่สีขาวในมือส่งเสียงร้องหึ่งๆ แผ่ไอเย็นเยียบออกมา

หลินเทียนที่แอบซุ่มดูอยู่ไกลๆ เบิกตากว้าง เขาได้ยินคำพูดของหญิงสาวชัดเจน

ราชสีห์ม่วงทอง?

นั่นมันหนึ่งในสามราชันอสูรไม่ใช่เหรอ?

มันอยู่ถึงขอบเขตจักรพรรดิขั้นแปดเชียวนะ แต่กลับโดนหญิงสาวปริศนาคนนี้ไล่อัดจนสภาพดูไม่จืดเลย

นี่ก็หมายความว่า หญิงสาวคนนี้ต้องอยู่ขอบเขตจักรพรรดิขั้นเก้า? หรือไม่ก็ขั้นสมบูรณ์สินะ?

หลินเทียนมองหญิงสาวปริศนาด้วยความทึ่ง บนตัวเธอไม่มีรอยขีดข่วนเลยสักนิด ตัดภาพมาที่ราชสีห์ม่วงทองที่เลือดอาบตัว นี่มันต้อนอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!