บทที่ 85 จู่ๆ ครูซางกวนก็หายตัวไป(ฟรี)

บทที่ 85 จู่ๆ ครูซางกวนก็หายตัวไป(ฟรี)

หวังเยว่รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เขาพอจะช่วยเหลือพวกเธอได้ และเป็นวิธีที่ลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับพวกเธอได้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าขันก็คือ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดฝ่ายเดียวของหวังเยว่

"เสียใจ? ทำไมพวกเราต้องเสียใจ? พวกเรายังไม่ทันได้ขอบคุณคุณเลย!" เห็นได้ชัดว่าพวกเธอไม่ได้ฟังความหมายที่แท้จริงของประโยคที่หวังเยว่พูดเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูซูโหรวโหรว และซงนา ที่ดูไร้เดียงสาตรงหน้า หวังเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ผมไม่ใช่คนที่ชอบบังคับใจใคร ตอนนี้พวกคุณไม่ได้อยู่ข้างกายหยางเฉิงจวิน แล้ว พวกคุณก็สามารถได้รับอิสรภาพใหม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องที่ผมมีบุญคุณกับพวกคุณ ต่อไปนี้จะไม่พูดถึงอีก เพียงแค่พวกคุณคิดให้ดี ผมจะส่งคนไปพาพวกคุณออกจากที่นี่ทันที เพื่อใช้ชีวิตในแบบที่พวกคุณต้องการ"

หวังเยว่หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดตรงๆ โดยไม่อ้อมค้อม เพราะตอนนี้เรื่องของตัวเองก็ยังไม่เรียบร้อย การพาพวกเธอติดตัวไว้ก็เท่ากับจำกัดอิสรภาพและยังเป็นการเสียเวลาของตัวเองอีกด้วย

"พี่หวัง นี่พี่หมายความว่ายังไง? พี่จะไล่พวกเราไปใช่ไหม ถ้าพวกเราทำอะไรไม่ดี บอกกับพวกเราตรงๆ เถอะ อย่าไล่พวกเราไปเลยนะ" ไม่คาดคิดว่าสองสาวน้อยพอได้ยินคำพูดของหวังเยว่ก็ไม่ได้รู้สึกขอบคุณ แต่กลับเริ่มร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าหวังเยว่เหมือนโดนรังแก

หวังเยว่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที สองสาวน้อยนี้ทำไมถึงไม่เล่นตามกติกาล่ะเนี่ย "ผมไม่ได้พูดว่าจะไล่พวกคุณไป ผมกำลังช่วยพวกคุณ ให้พวกคุณได้แสวงหาชีวิตที่พวกคุณต้องการไม่ดีหรอ?" หวังเยว่มองซ้ายมองขวาไปที่ซูโหรวโหรวและซงนาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร รีบอธิบายทันที

"ชีวิตที่พวกเราต้องการงั้นหรอ? พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าต้องการชีวิตแบบไหน ตอนนี้ดีแล้วที่พี่หวังยอมให้พวกเราอยู่ด้วย พวกเรารู้สึกว่านี่คือที่พักพิงที่ดีที่สุดของพวกเราแล้ว ส่วนที่อื่น พวกเราไม่อยากไปเลย"

"ใช่ พี่หวัง พวกเราขออยู่ด้วยเถอะ บางทีพวกเราอาจจะช่วยพี่ได้ด้วยนะ"

ยังไม่ทันที่หวังเยว่จะได้พูดอะไร ซูโหรวโหรวกับซงนาก็พูดรัวต่อหน้าเขาไม่หยุด หวังเยว่ได้แต่ยิ้มอย่างจนปัญญา ครั้งนี้เหมือนว่าเขาคิดมากเกินไปแล้ว ในเมื่อทั้งสองตั้งใจจะอยู่ต่อ หวังเยว่ก็ไม่มีทางเลือก แต่เดิมที่จริงเขาแค่คิดแทนพวกเธอเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าตัวเองคิดมากไปเสีย

ทั้งซูโหรวโหรวและซงนาต่างก็ผ่านการฝึกฝนภายใต้หยางเฉิงจวิน พวกเธอมีฝีมือพอตัว ไม่ใช่พวกกินแล้วนอนหรอก ในเมื่ออยู่ข้างกายบุคคลอย่างหยางเฉิงจวิน ผู้หญิงที่เขานำติดตัวมาก็ไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่วไปอยู่แล้ว หวังเยว่ไม่ได้พูดถึงเรื่องส่งพวกเธอไปอีก

หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน หวังเยว่ก็ได้รับข่าวจากหวู่เส้าฮัว

เห็นได้ชัดว่าวัตถุดิบบนดาวเคราะห์หมายเลข 1 นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสืบหาได้

จากข้อมูลที่หวู่เส้าฮัวมอบให้ พบว่าวัตถุดิบเหล่านี้เป็นไปตามที่ศาสตราจารย์ฉินกล่าวไว้จริงๆ

ล้วนเป็นทรัพยากรหายากของประเทศมหาอำนาจชั้นนำ ซึ่งจะไม่มีการเปิดเผยต่อสาธารณะอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของหวู่เส้าฮัว เขาก็สามารถใช้เส้นสายที่มีอยู่สืบทราบจนได้ความว่า วัตถุดิบเหล่านี้มีการซื้อขายกันอย่างผิดกฎหมายในตลาดมืดด้วยเช่นกัน เมื่อหวังเยว่ทราบข่าวนี้ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ฟ้าไม่ทอดทิ้งคนที่มีความพยายามจริงๆ

“แต่พี่หวัง แม้ว่าเราจะรู้ที่มาของมันแล้ว แต่เราจะเอามันมาได้ยังไง ในเมื่อตลาดมืดไม่ใช่ที่ๆจะซื้อขายกันได้ง่ายๆ” วันนี้หวู่เส้าฮัวได้มาพบกับหวังเยว่เพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ

เมื่อเผชิญกับแผนการของหวังเยว่ หวู่เส้าฮัวก็มีสีหน้าสับสน ทุกคนต่างรู้กฎของการซื้อขายในตลาดมืดเป็นอย่างดี ที่นั่นไม่เหมือนกับการซื้อผักในตลาดสดที่จะซื้ออะไรก็ได้ตามใจชอบ การซื้อขายในตลาดมืดล้วนผิดกฎหมายทั้งสิ้น แน่นอนว่าผู้ขายจะไม่ยอมขายของให้ใครง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือใหม่อย่างพวกเขา ที่ไม่มีทางได้ทรัพยากรเหล่านั้นมาครอบครองอย่างง่ายดาย ดังนั้นหวู่เส้าฮัวจึงรู้สึกว่า แค่จะได้พบหน้าผู้ขายก็ยากแล้ว ไหนจะเรื่องความเสี่ยงในการขนส่งทรัพยากรอีก

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงในเมื่อฉันกล้าทำแบบนี้ แน่นอนว่าฉันต้องมั่นใจอยู่แล้ว คุณก็แค่จัดคนมือไวมาให้สักสองสามคนก็พอ คราวนี้ของสำคัญมาก ฉันอาจต้องไปจัดการเอง" หวังเยว่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

แม้ว่าก่อนหน้านี้ หวู่เส้าฮัวจะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อได้เห็นท่าทางมั่นใจของหวังเยว่ ความกังวลในใจก็ค่อยๆจางหายไปไม่ว่ายังไง วิธีการของหวังเยว่ก็มักจะเหนือความคาดหมายและคาดเดาได้ยากเสมอ คราวนี้หวู่เส้าฮัวก็ทำตามที่หวังเยว่วางแผนไว้ก็พอแล้ว

“วางใจได้พี่หวัง ผมจะต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ!”

หวู่เส้าฮัวพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น มุ่งมั่นที่จะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ ไม่ว่ามันจะอันตรายเพียงใด

เมื่อเห็นความแน่วแน่ของหวู่เส้าฮัว หวังเยว่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง การมีผู้ช่วยมือดีอย่างหวู่เส้าฮัวอยู่เคียงข้าง ทำให้เขาเบาใจลงได้มากทีเดียว บนโลกนี้เขามีหวู่เส้าฮัว คอยดูแลจัดการทุกอย่าง ส่วนบนดาวเคราะห์หมายเลข 1 ก็มีบอดี้การ์ดหมายเลข 1 คอยดูแลภารกิจไม่ว่าจะอยู่บนดาวดวงใด เขาก็สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างราบรื่น

ส่วนเหตุผลที่หวังเยว่ไม่ลงมือเองนั้น แน่นอนว่าเขาย่อมมีแผนการอยู่ในใจตอนนี้เขาไม่อาจเปิดเผยตัวตนมากเกินไปได้

ระหว่างที่หวังเยว่และหวู่เส้าฮัวกำลังสนทนากันอยู่นั้น โทรศัพท์ของหวังเยว่ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็น เหลียงเหว่ยเหว่ย เลขาของเขาโทรมา

“ท่านประธานคะ… คุณครูซางกวน บอกว่าช่วงนี้ที่บ้านเธอมีเรื่องด่วนน่ะค่ะไม่ทราบว่าท่านประธานจะรอให้คุณครูซางกวนจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก่อน หรือว่าจะให้ดิฉันหาครูสอนเปียโนคนใหม่ให้คุณหนูหวังหยู่ดีคะ?”เหลียงเหว่ยเหว่ยรายงานด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดทันทีที่รับสาย

นับตั้งแต่วันที่หวังเยว่ไปเยี่ยมน้องชายและน้องสาวคุณครูซางกวนที่รับหน้าที่สอนเปียโนให้หวังหยู่ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจนกระทั่งวันนี้เหลียงเหว่ยเหว่ยถึงได้ติดต่อคุณครูซางกวนได้แต่กลับได้ยินข่าวแบบนี้เหลียงเหว่ยเหว่ยรู้สึกกังวลใจไม่น้อยที่การเรียนของหวังหยู่ต้องล่าช้าออกไป

“มีเรื่อง? สืบให้แน่ชัดก่อนค่อยตัดสินใจ!” หวังเยว่ไม่ได้ใส่ใจกับการหายตัวไปอย่างกะทันหันของคุณครูซางกวนมากนัก เพียงแต่บอกให้เหลียงเหว่ยเหว่ยสืบหาความจริงแล้วค่อยมาบอกเขาจากนั้นเขาจะตัดสินใจอีกทีเพราะหวังหยู่สนิทกับคุณครูซางกวนมากเขาไม่อยากให้หวังหยู่ต้องมาทำความรู้จักกับครูคนใหม่

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ครูสอนเปียโนของหวังหยู่บอกว่ามีธุระด่วน ฉันเลยให้เลขาไปสืบดู” หวังเยว่อธิบายหลังจากวางสายไปแล้ว เมื่อเห็นสายตาสงสัยของหวู่เส้าฮัว

หวู่เส้าฮัวค่อยๆผ่อนคลายลงช่วงเวลาที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เปราะบางเช่นนี้ จะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกไม่ได้

"ช่วงนี้คุณกลับไปพักผ่อนก่อนส่วนเรื่องลงมือเมื่อไหร่ รอคำสั่งผมอีกที..."