บทที่ 11 ถูกหอต่อสู้ไล่ล่า โต้กลับในยามวิกฤต!

บทที่ 11 ถูกหอต่อสู้ไล่ล่า โต้กลับในยามวิกฤต!

"เพิ่มมาอีกห้าหยด!"

ริมแม่น้ำลาวากู่เฉินตรวจสอบต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก่อกำเนิดในจุดตันเถียน ตอนที่สู้กับสาวใช้ซินเอ๋อร์เพิ่มมาหนึ่งหยด แต่ตอนกอดลั่วเยวี่ยจู๋กลับเพิ่มมาถึงสี่หยด!

สิ่งนี้ทำให้กู่เฉินอดไม่ได้ที่จะนึกเสียดายว่าทำไมถึงไม่กอดให้นานกว่านี้!

ร้อนน่ะมันก็ร้อนอยู่หรอกแต่เพื่อเพิ่มหยาดวิญญาณแล้วเขาทนได้ ที่สำคัญคือ... มันนุ่มจริงๆ...

ทว่าหากเขาทำเช่นนั้นจริงๆเกรงว่าคงถูกนังหน้าเหม็นนั่นแล่เนื้อเถือหนังเป็นแน่!

"ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่นางคนนี้เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่จากที่ใด!" กู่เฉินส่ายหน้าเบาๆและเลิกใส่ใจ

หลังจากผ่านเรื่องของกู่ยวี่เอ๋อร์มา ความไว้ใจที่กู่เฉินมีต่อผู้หญิงก็ไม่เหลือชิ้นดี! ไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยน่าจะดีกว่า!

นี่คือเหตุผลที่เขาขอตัวลาจากมาอย่างเด็ดขาด

เพียงไม่ถึงครึ่งวันถุงมิติของกู่เฉินก็เต็มไปด้วยแร่หินวิญญาณเพลิง กู่เฉินจึงหยุดมือ

"เหลือเวลาอีกสี่วันครึ่ง"

กู่เฉินใช้นิ้วลูบไล้คมดาบในมืออย่างแผ่วเบา วินาทีนี้ดวงตาของเด็กหนุ่มเย็นเยียบจนน่ากลัว "ในงานประชุมตระกูล ข้าจะใช้ดาบเล่มนี้ในมือบอกให้พวกเจ้าสองพ่อลูกรู้ว่าฝันร้ายมันเป็นอย่างไร!"

"จะเป็นฝันร้ายของคนอื่นหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ที่ข้าแน่ใจคือวันนี้จะเป็นฝันร้ายของเจ้า กู่เฉิน!"

สิ้นเสียงของกู่เฉิน ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังมาจากไม่ไกล

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นรวมทั้งหมดสิบสามคน!

"กู่จ้าน!"

เมื่อเห็นผู้เป็นหัวหน้าดวงตาของกู่เฉินก็หดแคบลง คนพวกนี้ตามมาถึงที่นี่เชียวหรือ!

กู่จ้านคือหัวหน้าใหญ่แห่งหอต่อสู้ตระกูลกู่ เบื้องหลังกู่จ้านคือผู้ดูแลสี่และผู้ดูแลห้าแห่งหอต่อสู้ รวมถึงสมาชิกหอต่อสู้อีกสิบคนที่ล้วนถือดาบและกระบี่ยืนหยัด แววตาของพวกเขาแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

ในตระกูลกู่ ผู้ที่จะเข้าสังกัดหอต่อสู้ได้ล้วนต้องมีฝีมือแข็งแกร่ง ระดับการฝึกตนขั้นต่ำสุดก็ต้องอยู่เหนือเบิกนภาขั้นที่หก

ผู้ดูแลทั้งสองคนมีระดับการฝึกตนถึงเบิกนภาขั้นที่เก้า

ในฐานะหัวหน้าใหญ่กู่จ้านยิ่งมีพลังระดับปรมาจารย์ที่แข็งแกร่ง หากมองดูทั่วทั้งตระกูลกู่ก็เป็นรองเพียงผู้อาวุโสทั้งห้าและผู้นำตระกูลกู่เต้าเทียนเท่านั้น

"สองพ่อลูกกู่เต้าเทียนช่างให้เกียรติข้าเสียจริง!"

กู่เฉินเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางกระชับดาบในมือแน่น นัยน์ตาสาดประกายสังหาร

"กู่เฉิน ท่านผู้นำตระกูลเลี้ยงดูเจ้ามาถึงสิบหกปี เจ้าไม่เพียงไม่รู้คุณ กลับทำเรื่องบัดสีทำลายชื่อเสียงตระกูลกู่ ตอนนี้ยังกล้ามาแช่งชักหักกระดูกท่านผู้นำตระกูลอีก เจ้ามันก็แค่สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องตัวหนึ่ง!"

น้ำเสียงที่ลอยมาเข้าหูทำให้ใบหน้าของกู่จ้านเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม แววตาของผู้ดูแลสี่แห่งหอต่อสู้ที่มองกู่เฉินก็เต็มไปด้วยความดูถูกเช่นกัน "ท่านหัวหน้า จะไปต่อปากต่อคำกับสุนัขเลี้ยงไม่เชื่องทำไม ฆ่ามันทิ้งเสียเพื่อล้างมลทินให้ตระกูล!"

"สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องงั้นหรือ?"

เมื่อได้ยินคำนี้กู่เฉินก็ส่ายหน้า เขาไม่ได้ปฏิเสธและไม่คิดจะอธิบาย

หอต่อสู้ตระกูลกู่รับคำสั่งจากผู้นำตระกูลเพียงผู้เดียวมาโดยตลอด เป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลกู่และเป็นสมุนรับใช้ผู้ภักดีที่สุดของกู่เต้าเทียนเช่นกัน ในสายตาของคนพวกนี้ ไม่ว่าคำพูดใดก็ล้วนไร้ผล คำอธิบายใดๆก็เป็นเพียงการแก้ตัว

กู่เฉินกระชับดาบในมือแน่น มีเพียงดาบเล่มนี้เท่านั้นที่จะอธิบายทุกสิ่งได้!

"ดาบบั่นเศียร!"

เมื่อตวัดดาบประกายดาบก็สว่างวาบ ร่างของเด็กหนุ่มพุ่งเข้าใส่คนของหอต่อสู้พร้อมกับดาบในมือ

"โอ้ ยังนับว่าใจสู้ใช้ได้ มีเพียงข้อนี้แหละที่ดูเหมือนคนตระกูลกู่หน่อย!" กู่จ้านแค่นเสียงต่ำก่อนจะโบกมือ "ฆ่ามันซะ!"

"ขอรับ ท่านหัวหน้า!"

สมาชิกหอต่อสู้ทั้งสิบคนตวาดก้องก่อนจะพุ่งเข้าหากู่เฉิน เพียงพริบตาก็เปิดฉากปะทะกัน

"ไม่รู้จริงๆว่าท่านผู้นำตระกูลจะส่งพวกเรามาทำไม แค่กู่เฉินคนเดียวเหตุใดต้องระดมกำลังมามากมายเพียงนี้!"

"อย่างน้อยการมาครั้งนี้ก็ไม่สูญเปล่า ได้พบเหมืองแร่เพลิงแห่งหนึ่ง มากพอให้ตระกูลกู่ใช้สอยไปได้ถึงสิบปี!"

ผู้ดูแลสามและผู้ดูแลสี่แห่งหอต่อสู้ยืนอยู่เคียงข้างกู่จ้าน มุมปากของพวกเขาประดับรอยยิ้ม ในสายตาของพวกเขาการฆ่ากู่เฉินสักคนยังไม่มีค่าเท่ากับการขุดแร่หินวิญญาณเพลิงสักก้อนด้วยซ้ำ!

ฉึก!

ทว่าวินาทีต่อมาศีรษะขนาดใหญ่ก็กลิ้งหล่นมาตรงหน้าคนทั้งสาม ทำให้แววตาของทั้งสามหดเกร็งลงทันที พวกเขาหันขวับไปมองจุดปะทะพร้อมกัน

กลับเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่แม้จะถูกคนของหอต่อสู้รุมล้อม แต่เด็กหนุ่มกลับใช้ดาบในมือสลายการโจมตีจากรอบด้านได้อย่างง่ายดาย

ตวัดปราณดาบเพียงไม่กี่ครั้งก็มีสามคนล้มลงไปนอนจมกองเลือดแล้ว

"ดาบช่างร้ายกาจนัก!" คนทั้งสามอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก

พวกเขารู้ดีว่ากู่เฉินมีฝีมือไม่เลวและมีพรสวรรค์สูงส่ง มิเช่นนั้นก็คงไม่อาจเป็นนายน้อยตระกูลกู่ได้ แต่นั่นมันคือเรื่องในอดีต!

"เขาไม่ได้ถูกท่านผู้นำตระกูลและคุณหนูใหญ่ทำลายวรยุทธ์ด้วยมือตัวเองหรอกหรือ?" นัยน์ตาของผู้ดูแลสี่ฉายแววสงสัย

"เจ้านี่ควบแน่นจิตดาราขึ้นมาใหม่ได้ แถมยังกลายเป็นผู้ใช้ดาบอีกด้วย! แต่จะเป็นไปได้อย่างไร!"

"เบิกนภาขั้นที่เจ็ด!"

"มิน่าเล่ากู่หลินไห่และพวกถึงได้ตายตก ไอ้พวกจวนเจ้าเมืองสารเลวนั่นถึงกับกล้าปิดบังความจริง! พวกเจ้าสองคนก็เข้าไปช่วยด้วย!" กู่จ้านตวาดสั่ง ผู้ดูแลสามและผู้ดูแลสี่ก็พุ่งเข้าไปทันที

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดผู้นำตระกูลจึงส่งเขามาด้วยตัวเอง เป็นท่านผู้นำตระกูลที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ!

เมื่อผู้ดูแลทั้งสองเข้าร่วมวงล้อม กู่เฉินก็ถูกกดดันให้ต้องถอยร่นทันที

การโจมตีของยอดฝีมือเบิกนภาขั้นที่เก้าทั้งสองคนนั้นรุนแรงและเฉียบขาดนัก แม้แต่กู่เฉินก็ไม่กล้าปะทะตรงๆเพื่อไม่ให้คนอื่นฉวยโอกาสโจมตีซ้ำ ได้แต่ถอยร่นเพื่อหาจังหวะโต้กลับ

"คุณหนู ไอ้โรคจิตนั่นมีเรื่องกับคนอื่นแล้ว!"

ไม่ไกลออกไปซินเอ๋อร์และลั่วเยวี่ยจู๋ที่ถูกปลุกให้ตื่นเช่นกันยืนหลบอยู่ตรงมุมหน้าผา จับตาดูเหตุการณ์ในการต่อสู้อย่างใกล้ชิด

"มีคนเป็นสิบแถมระดับการฝึกตนแต่ละคนก็ไม่ต่ำกว่าไอ้โรคจิตนั่นเลย คราวนี้ไอ้โรคจิตเฒ่าคงไม่รอดแน่!" ซินเอ๋อร์พูดอย่างได้ใจ "นี่แหละผลกรรมของการแอบดูคุณหนู! ไม่คิดเลยว่าจะตามสนองเร็วปานนี้!"

ลั่วเยวี่ยจู๋ตวัดสายตามองซินเอ๋อร์ "ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้จดจำคำพูดของข้าเลยนะ!"

"อื้อ!" ซินเอ๋อร์รีบหุบปากทันที แต่ในใจกลับหัวเราะร่า สาปแช่งให้ไอ้โรคจิตนั่นรีบๆตายไปซะ ถือเป็นการปัดเป่าภัยพาลให้ยุทธภพแล้ว

...

"ดาบไล่ล่าสายลม!"

ท่ามกลางการต่อสู้กู่เฉินอาศัยจังหวะที่ผู้ดูแลสามและผู้ดูแลสี่ผลัดเปลี่ยนการโจมตี ตวัดปราณดาบออกไปอย่างรวดเร็ว

สมาชิกหอต่อสู้คนหนึ่งถูกฟันขาดครึ่งท่อน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วถ้ำใต้ดิน

พริบตาที่ทุกคนกำลังตกตะลึง กู่เฉินก็ถอยร่นไปหลายสิบเมตรจนไปถึงริมแม่น้ำลาวา

คลื่นความร้อนระอุที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากแม่น้ำลาวาทำให้คนของหอต่อสู้ที่ไล่ตามมาต้องแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปต้านทานความร้อน

ส่วนกู่เฉินก็อาศัยจังหวะนี้สังหารไปได้อีกสองคน

พริบตาเดียวก็เหลือเพียงผู้ดูแลสาม ผู้ดูแลสี่ และสมาชิกหอต่อสู้อีกสองคนเท่านั้น

"กู่เฉิน!! เจ้าบังอาจเข่นฆ่าคนของหอต่อสู้ วันนี้ข้าจะไม่ปรานีเจ้าแน่!" ผู้ดูแลสามคำรามก้อง พลังฝึกตนขั้นที่เก้าปะทุอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ปราณหมัดพุ่งทะยานราวกับราชสีห์คำรามเข้าใส่กู่เฉิน

ผู้ดูแลสี่ก็ลงมือพร้อมกัน ดาบในมือเปล่งประกายอันตราย ทั้งสองคนตีขนาบซ้ายขวาปิดทางหนีของกู่เฉินไว้จนหมด

ไม่กระโดดลงไปตายในแม่น้ำลาวาก็ต้องถูกพวกเขาสับเป็นชิ้นๆ!

"งั้นหรือ?" มุมปากของกู่เฉินเหยียดยิ้มเย็นชา วินาทีต่อมาก็เอื้อนเอ่ยสามคำ "เคล็ดวิชาเหมันต์ยะเยือก!"

จบแล้ว