บทที่ 80 - ลูกศิษย์สามคนบรรลุขอบเขตเซียน เซียนจำแลงเจ็ดสิบคนลงมือพร้อมกัน

บทที่ 80 - ลูกศิษย์สามคนบรรลุขอบเขตเซียน เซียนจำแลงเจ็ดสิบคนลงมือพร้อมกัน

ทั้งสามคนก็คือ เจียงเทียน เจียงหลี และฟางหาน นั่นเอง

ตอนนี้ทั้งสามคนกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาทำความเข้าใจกฎเกณฑ์อยู่บนบันไดขั้นแรกของบันไดเหยียบฟ้า

ในปากของแต่ละคนอมใบชาหยั่งรู้เอาไว้คนละสิบใบ รอบกายมีรัศมีแสงเปล่งประกายโอบล้อมเอาไว้

หากใครมาเห็นภาพนี้เข้าล่ะก็ คงต้องช็อกจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ

นั่นมันใบชาหยั่งรู้นะ

ของวิเศษระดับจักรพรรดิเชียวนะ

ทั่วทั้งสี่ดินแดนยังหาไม่ได้เลยสักใบ แต่ทั้งสามคนนี้กลับมีอมอยู่ในปากคนละสิบใบ

รวมกันแล้วก็ตั้งสามสิบใบเลยนะ

ลูกศิษย์หลายคนต่างก็มองด้วยความอิจฉาตาร้อน

มีทรัพยากรขนาดนี้ ไม่เป็นอัจฉริยะก็ให้มันรู้ไปสิ

"อิจฉาจังเลย ใช้ใบชาหยั่งรู้ตั้งสิบใบสำหรับการฝึกฝนแค่ครั้งเดียว"

"อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ รีบๆ พยายามเข้าเป็นศิษย์สายในให้ได้สิ นายก็จะได้เบิกมาสักสองใบเหมือนกัน"

บรรดาลูกศิษย์ที่ยืนอยู่ใต้บันไดเหยียบฟ้าต่างก็ซุบซิบนินทากันไปต่างๆ นานา

แม้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่ได้มีกฎห้ามศิษย์คนอื่นๆ เข้าไปใช้สิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมกับศิษย์สายตรง

แต่นั่นคือศิษย์สายตรงเลยนะ

พวกเขาไม่อยากเผลอไปล่วงเกินเข้าโดยไม่ตั้งใจหรอก

ดังนั้น ภายในแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เลยมีข้อตกลงที่รู้กันเองอยู่เงียบๆ ว่า

ถ้ามีศิษย์สายตรงเข้าไปใช้งานสิ่งอำนวยความสะดวกของแดนศักดิ์สิทธิ์ คนอื่นๆ ก็จะต้องถอยออกมา เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการฝึกฝนของศิษย์สายตรง

เจียงเทียนและน้องๆ เองก็จนใจเหมือนกัน

พวกเขาไม่ได้รังเกียจที่จะแบ่งปันสิ่งอำนวยความสะดวกร่วมกับศิษย์คนอื่นๆ หรอกนะ

แต่ด้วยสถานะที่ค้ำคออยู่ ลูกศิษย์หลายคนก็เลยเกรงใจและหวาดกลัวพวกเขา

ตู้ม

ตู้ม

ตู้ม

ในตอนนั้นเอง แสงสีทองสามสายก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกัน

ชั่วขณะนั้น กลิ่นอายพลังของทั้งสามคนบนบันไดเหยียบฟ้าก็พุ่งทะยานขึ้น ราวกับเซียนจุติลงมาเกิด

เบื้องหลังเจียงเทียน มีภาพลวงตาของดวงตาศักดิ์สิทธิ์สีม่วงทองปรากฏขึ้น

ดวงตาสาดแสงเทพ มองทะลุความว่างเปล่าและความโกลาหล ท้องฟ้าสั่นสะเทือน สรรพสัตว์ไม่กล้าสบตา มรรคาทั้งปวงยอมศิโรราบ

และนี่ก็คือ กฎแห่งดวงตา

เบื้องหลังเจียงหลี ปรากฏกระดูกเทพที่แผ่ซ่านไปด้วยรัศมีสีรุ้งนับหมื่นสาย

กระดูกเทพสาดแสงเทพ พลังแห่งกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนหลั่งไหลออกมา เสียงแห่งมรรคดังกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน ความโกลาหลสั่นสะเทือน

และนี่ก็คือ กฎแห่งกระดูก

ส่วนเบื้องหลังฟางหาน ก็มีร่างของเทียนหมัวที่ปลดปล่อยแสงมารอันไร้ขีดจำกัดจุติลงมา

เหนือร่างเทียนหมัว พลังมารพุ่งทะยานทะลุฟ้าดิน หมื่นมรรคดังกึกก้อง ท้องฟ้าเปลี่ยนสี สรรพสัตว์สั่นสะท้าน มารร้ายยอมสยบ กฎเกณฑ์หวนคืนสู่จุดศูนย์กลาง

และนี่ก็คือ กฎแห่งมาร

ทั้งสามคนลืมตาขึ้นพร้อมกันในจังหวะนี้

และทะลวงผ่านไปถึงขอบเขตข้ามทัณฑ์สวรรค์ขั้นสูงสุดได้สำเร็จ

แต่มันยังไม่จบแค่นั้น

พวกเขามองหน้ากันแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนจะเหาะพุ่งไปยังที่หมายไกลลิบ

และร่อนลงบนเทือกเขารกร้างแห่งหนึ่ง

เพื่อรอรับทัณฑ์เซียน

ใช่แล้ว หลังจากพยายามอย่างหนักหน่วงมาตลอดหลายเดือน บวกกับการเสริมพลังจากปราณม่วงหงเมิงและพลังแห่งกฎเกณฑ์

ทั้งสามคนก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนแท้จริงได้สำเร็จแล้วตามลำดับ

...

ภายในตำหนักเพียวเมี่ยว

อวิ๋นหนิงนั่งตัวตรงอยู่กลางห้อง

ท่ามกลางฟ้าดิน แสงสีทองเส้นเล็กๆ กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

และกลิ่นอายพลังของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องในจังหวะนี้

"กรอบ"

มีเสียงดังกังวานดังมาจากภายในร่างกาย อวิ๋นหนิงประสบความสำเร็จในการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนปฐพีขั้นสองแล้ว

แต่มันยังไม่จบแค่นั้น กลิ่นอายพลังของเขายังคงพุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วแสง

ในขณะเดียวกัน พลังแห่งกฎเกณฑ์มากมายก็ปรากฏขึ้นภายในจุดหลิงไถของเขาเช่นกัน

และทั้งหมดล้วนเป็นกฎเกณฑ์ขั้นความสำเร็จใหญ่ทั้งสิ้น

ไม่เพียงแค่นั้น

เคล็ดวิชาระดับศักดิ์สิทธิ์ เคล็ดวิชาเซียน และวิชาระดับจักรพรรดินับพันก็ถูกทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

อวิ๋นหนิงรู้ดีว่า นี่เป็นเพราะบรรดาศิษย์สายนอกและศิษย์สายในกำลังแสดงผลลัพธ์ของพวกเขานั่นเอง

เขายังพบอีกว่า การฝึกฝนเคล็ดวิชาของศิษย์สายรับใช้จะไม่ส่งผลตอบแทนกลับมาให้เขา มีเพียงศิษย์สายนอก ศิษย์สายใน และศิษย์สายตรงเท่านั้นที่จะส่งผลตอบแทนได้

ตู้ม

ตู้ม

ในที่สุด ระดับพลังของอวิ๋นหนิงก็ไปหยุดอยู่ที่ขอบเขตเซียนปฐพีขั้นหก

ศิษย์สายตรงภายในแดนศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้มีแค่มั่วชิงเฉิงและสุ่ยเซียนจื่อสองคนเท่านั้น

ใช่แล้ว เพื่อเร่งให้มั่วชิงเฉิงเติบโตได้เร็วขึ้น อวิ๋นหนิงจึงมอบสถานะศิษย์สายตรงให้กับเธอ

และก็จัดเตรียมสถานะให้กับสุ่ยเซียนจื่อด้วยเหมือนกัน

ในเวลาที่เขาไม่ได้เรียกใช้งาน สุ่ยเซียนจื่อก็สามารถไปฝึกฝนที่สิ่งอำนวยความสะดวกในแดนศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างอิสระ

...

เจ็ดวันต่อมา

บริเวณภายนอกแดนศักดิ์สิทธิ์โกลาหล

ท่ามกลางความคาดหวังของบรรดาผู้บำเพ็ญเพียร ในที่สุดเซียนจำแลงทั้งเจ็ดสิบคนก็เดินทางมาถึง

ผู้บำเพ็ญเพียรที่เฝ้ารอจนเกือบจะหลับไปแล้วก็ตาสว่างขึ้นมาทันที และรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

"มาแล้ว มาแล้ว พวกเขาเอาอาวุธเซียนจำแลงมาด้วย"

"เซียนจำแลงเจ็ดสิบคน อาวุธเซียนจำแลงเจ็ดสิบชิ้น แดนศักดิ์สิทธิ์โกลาหลเจอศึกหนักแน่ๆ"

"แฮ่ม น่าเสียดายนะ ถ้าพวกเขารีบคืนอาวุธเซียนจำแลงไปตั้งแต่แรก ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้หรอก"

"นายคิดตื้นไปแล้ว แดนศักดิ์สิทธิ์โกลาหลมีเคล็ดวิชาเซียนอยู่นะ ต่อให้รอบนี้รอดไปได้ รอบหน้าพวกนั้นก็หาข้ออ้างอื่นมาเล่นงานอยู่ดีแหละ"

เซียนจำแลงเจ็ดสิบคนแผ่รังสีอำมหิตที่รุนแรงมาก พวกเขายืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ

เจ้าสำนักเสวียนสุ่ยที่เป็นผู้นำก็หัวเราะลั่นแล้วพูดว่า "มั่วชิงเฉิง ยังไม่ออกมาอีกเหรอ หรือว่าจะรอให้พวกเราลงมือทุบกระดองเต่านี้ให้แตกก่อนถึงจะโผล่หัวออกมา"

ทุกคนจ้องมองไปที่แหวนโกลาหลด้วยสายตาที่ลุกวาว

คลื่นพลังของแหวนโกลาหลนั้นรุนแรงมาก เหนือกว่าอาวุธเซียนจำแลงที่อยู่ในมือของพวกเขาซะอีก

บางทีนี่อาจจะเป็นอาวุธระดับกึ่งเซียนขั้นสูง หรือไม่ก็เป็นอาวุธเซียนของแท้เลยก็ได้

แต่ช่างมันเถอะ หลังจากวันนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาเซียนหรืออาวุธเซียนชิ้นนี้ พวกเขาก็จะเอามันมาให้หมด

แค่ปล้นแดนศักดิ์สิทธิ์โกลาหลครั้งเดียว ก็เทียบเท่ากับการสะสมรากฐานสำนักของพวกเขามานานนับพันปีแล้ว

ผ่านไปเนิ่นนาน แหวนโกลาหลก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย

พวกเขาก็เริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว

พวกเรามากันตั้งเจ็ดสิบคนเลยนะ

แกกล้าเมินพวกเรางั้นเหรอ

เซียนจำแลงคนหนึ่งที่ค่อนข้างอารมณ์ร้อนก็เตะออกไปเต็มแรง

คลื่นพลังรุนแรงพุ่งเข้าใส่แหวนโกลาหลในทันที

คลื่นพลังที่พาดผ่านไป ฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหึ่งๆ ดังลั่น

"นี่คือพลังของเซียนจำแลงเหรอ น่ากลัวจังเลย"

ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนต่างมีสีหน้าตกตะลึง

ไม่ใช่ว่าจะได้เห็นการลงมือของเซียนจำแลงกันบ่อยๆ นะ พวกเขาต้องจับตาดูให้ดีแล้วล่ะ

แต่ในขณะที่คลื่นพลังกำลังจะปะทะเข้ากับแหวนโกลาหลนั่นเอง

ประตูด้านบนของแหวนโกลาหลก็สว่างวาบด้วยแสงสีขาว ค่ายกลปรากฏขึ้นมาลอยๆ

คลื่นพลังปะทะเข้ากับค่ายกล ทำให้เกิดรอยกระเพื่อมขึ้นมาเบาๆ

รอยกระเพื่อมนั้นขยายออกไปแค่สามเมตรก่อนจะหายวับไป

"นี่มัน..."

ในชั่วพริบตา ทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ค่ายกลขนาดใหญ่มหึมา ถูกโจมตีจนเกิดรอยกระเพื่อมแค่สามเมตรเท่านั้น

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ มันแทบจะไม่ได้สร้างความสะเทือนอะไรให้ค่ายกลเลยด้วยซ้ำ

"การโจมตีเต็มกำลังของเซียนจำแลง ทำได้แค่รอยกระเพื่อมสามเมตรเองเหรอ"

ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"นี่มันค่ายกลอะไรกัน ถึงขนาดป้องกันการโจมตีจากเซียนจำแลงได้เลยเหรอ"

"มิน่าล่ะ แดนศักดิ์สิทธิ์โกลาหลถึงได้นิ่งนอนใจขนาดนี้ มีกระดองเต่าหนาขนาดนี้ เป็นฉัน ฉันก็ไม่กลัวหรอก"

"ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง สงสัยเซียนจำแลงคนนั้นจะอ่อนเองหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาดังมาจากรอบๆ เซียนจำแลงคนนั้นก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอาย

แต่จากการทดสอบเมื่อกี้ เขาก็รู้แล้วว่าค่ายกลนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ถ้าขืนทดสอบต่อไปก็มีแต่จะขายหน้าเปล่าๆ

เขารีบหันกลับมาพูดว่า "ทุกท่าน ช่วยข้าทำลายค่ายกลนี้ที"

คนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็เลิกทำตัวเป็นผู้ชมนอกวงแล้ว เพราะรู้ดีว่าค่ายกลนี้แข็งแกร่งจริงๆ

ส่วนเรื่องที่คนอื่นนินทาว่าเซียนจำแลงคนนี้อ่อนหัดนั้น มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่คิดแบบนั้น

ในชั่วพริบตา เซียนจำแลงเจ็ดสิบคนก็ยกมือขึ้นพร้อมกัน เวทมนตร์นับไม่ถ้วนพวยพุ่งขึ้นเต็มท้องฟ้า

หลากสีสันตระการตา กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนนับไม่ถ้วนก็รีบถอยห่างออกไปทันที เพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลง

แสงวิญญาณหลากสีพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เปลวไฟ น้ำแข็ง สายฟ้า และประกายกระบี่หลอมรวมกันเป็นทะเลแสงอันเจิดจ้า พายุพัดโหมกระหน่ำ ฟ้าดินสั่นสะเทือน

เวทมนตร์จำนวนนับไม่ถ้วนฉีกกระชากท้องฟ้า และเทกระหน่ำลงมาเหมือนห่าฝน

เสียงระเบิดดังกึกก้องจนหูแทบหนวก พลังทำลายล้างอันมหาศาลส่องสว่างไปทั่วผืนฟ้า รุนแรงและยิ่งใหญ่จนพุ่งทะลุทะลวงไปถึงชั้นเมฆ

[จบแล้ว]