บทที่ 8: สถานะอู้งานใหม่ การกลายเป็นลูกศิษย์ของเซเฟอร์
บทที่ 8: สถานะอู้งานใหม่ การกลายเป็นลูกศิษย์ของเซเฟอร์
บทที่ 8: สถานะอู้งานใหม่ การกลายเป็นลูกศิษย์ของเซเฟอร์
"โทคิคาเคะ แกกำลังตามรังควานกิออนอยู่อีกแล้วรึ!"
ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความเหลืออดก็ดังมาจากทางเข้าค่ายฝึกระดับหัวกะทิ!
"ครูฝึกเซเฟอร์!"
ทหารเรือหลายนายร้องเรียกด้วยความเคารพ
"ครูฝึกเซเฟอร์ โปรดฟังผมอธิบายก่อนนะครับ!"
โทคิคาเคะรีบลุกขึ้นยืนทันที เขาไม่กล้าคุกเข่าอยู่อีกต่อไป
ท้ายที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคุกเข่าต่อหน้ากิออน แต่ทุกครั้งนอกจากกิออนจะปฏิเสธเขาแล้ว เซเฟอร์ก็ยังจะอัดเขาซะน่วมอีกด้วย!
จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียวหัวขึ้นมาตงิดๆ!
"อธิบายเรอะ? ถ้าแกไม่ฝึกฝนให้ดีแล้วเอาแต่วันๆ หมกมุ่นอยู่กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แกจะมีอนาคตแบบไหนกัน? แกอยากจะตายทันทีที่ก้าวเท้าลงสนามรบหรือไง? คราวที่แล้วฉันอัดแกเบาไปใช่มั้ย?"
"ครูฝึกเซเฟอร์ ความจริงผมแข็งแกร่งมากนะครับ! ในบรรดานักเรียนค่ายฝึกระดับหัวกะทิรุ่นนี้ ความแข็งแกร่งของผมติดอยู่ในสามอันดับแรกเลยนะ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผมล่ะ!"
โทคิคาเคะพูดหน้าตาเฉยโดยไม่กะพริบตาหรือแม้แต่จะหน้าแดงเลยสักนิด
ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ ที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอย่างคุซัน โดเบอร์แมน และคนอื่นๆ ต่างก็ส่ายหน้าด้วยความระอา!
พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเมื่อพูดถึงเรื่องความหน้าด้าน โทคิคาเคะถือเป็นอันดับหนึ่งในกองทัพเรืออย่างไม่ต้องสงสัย
ขณะที่เซเฟอร์เดินเข้ามาใกล้ การ์ปและเซ็นโงคุที่เดินตามหลังมาก็ปรากฏให้ทุกคนเห็นเช่นกัน!
"พลเรือโทการ์ป!"
"พลเรือเอกเซ็นโงคุ!"
ทหารเรือหลายนายทำความเคารพอย่างนอบน้อม
อย่างไรก็ตาม พวกเขาแอบสงสัยอยู่เล็กน้อย ในเมื่อครูฝึกเซเฟอร์มาถึงแล้ว ทำไมการ์ปกับเซ็นโงคุถึงเดินตามหลังเขามาล่ะ?
"ฮ่าๆๆๆๆ เซเฟอร์ ดูเหมือนว่าลูกศิษย์ของนายจะเก่งกาจไม่เบานะ ดูท่าทางนายจะสั่งสอนมาดีเลยนี่!"
การ์ปหัวเราะร่วนแล้วหันไปพูดกับเซเฟอร์
"การ์ป หุบปากไปเลยนะ!"
เมื่อเซเฟอร์ได้ยินคำพูดของการ์ป เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าการ์ปกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่
ให้ตายเถอะ เขาเพิ่งจะบังเอิญเจอการ์ประหว่างทางและเป็นคนชวนให้มาดูเด็กใหม่ด้วยกันแท้ๆ ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ดูผลงานของนักเรียนค่ายฝึกระดับหัวกะทิรุ่นนี้ด้วย
แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเห็นฉากไร้สาระแบบนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที
"ไอ้เด็กบ้า มานี่เลย!"
"ครับ! ครูฝึกเซเฟอร์!"
เมื่อเห็นสีหน้าของเซเฟอร์ โทคิคาเคะก็รู้สึกได้เลยว่าลางร้ายกำลังจะมาเยือน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลั้นใจเดินเข้าไปหา
"โป๊ก!"
เซเฟอร์ไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อยและประเคนหมัดหนักๆ ใส่โทคิคาเคะไปหนึ่งที
เขาซัดโทคิคาเคะจนหัวทิ่มลงไปฝังอยู่ในดิน ปล่อยให้ก้นโด่งชี้ฟ้าอยู่ในท่าทางที่ดูน่าขบขันสุดๆ!
"ครูฝึกเซเฟอร์... ผมผิดไปแล้วครับ!"
โทคิคาเคะรีบยอมรับผิดอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ในใจกลับแอบคิดว่า 'คราวหน้าเอาใหม่!'
ท้ายที่สุดแล้ว เป้าหมายของเขาคือการขอความรักกิออนให้ครบหนึ่งร้อยครั้งนี่นา!
เซเฟอร์เมินเฉยต่อโทคิคาเคะ และเมื่อเห็นมู่เฉิน เขาก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหา!
จากนั้นก็มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์!
"แกคือเด็กใหม่ที่ชื่อมู่เฉินสินะ!"
ก่อนที่มู่เฉินจะได้อ้าปากพูด การ์ปก็รีบเดินเข้ามาประกบข้างและหันไปพูดกับเซเฟอร์ทันที!
"เจ้านี่แหละมู่เฉิน ฉันจะบอกอะไรให้นะ เซเฟอร์ นายควรจะขอบคุณฉันดีๆ เพราะเขาคือเพชรเม็ดงามที่หายากเชียวล่ะ!"
เมื่อต้องเผชิญกับคำชมเปาะของการ์ป มู่เฉินก็แทบอยากจะหาปี๊บมาคลุมหัวให้รู้แล้วรู้รอด
นี่มันจงใจลากมอนสเตอร์มาลงเขาชัดๆ!
ให้ตายเถอะ ตอนนี้ทุกคนในค่ายฝึกหันมาจ้องมองมู่เฉินกันเป็นตาเดียวแล้ว!
"มู่เฉินงั้นเหรอ? เด็กใหม่เนี่ยนะ?"
"อะไรนะ? เด็กใหม่ที่แม้แต่วีรบุรุษการ์ปยังออกปากแนะนำด้วยตัวเองเลยเหรอ?"
"ไม่มีทางน่า ทั้งเซเฟอร์ การ์ป และเซ็นโงคุ ต่างก็มาที่ค่ายฝึกระดับหัวกะทิเพียงเพื่อเด็กใหม่แค่คนเดียวเนี่ยนะ?"
ทหารเรือหลายนายเริ่มซุบซิบนินทากันอีกครั้ง!
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้สนใจมู่เฉินมากนัก เพราะมัวแต่ไปโฟกัสอยู่กับโทคิคาเคะ
แต่ตอนนี้ แม้แต่คุซันและคนอื่นๆ ก็ยังหันมามองมู่เฉิน
แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น!
โดยเฉพาะโดเบอร์แมนและโอนิงุโมะ สายตาของทั้งคู่ราวกับเพิ่งจะค้นพบเหยื่ออันโอชะ!
ท้ายที่สุด มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้เห็นเด็กใหม่ที่สามารถทำให้การ์ปเอ่ยปากชมได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเผชิญกับคำเยินยอของการ์ป เซเฟอร์กลับไม่มีทีท่าว่าจะตอบรับแต่อย่างใด
ท้ายที่สุด พลังต่อสู้ของมู่เฉินก็ถือว่าอยู่ในระดับธรรมดาๆ เท่านั้น และเซเฟอร์ก็ไม่ชอบทหารเรือที่ไม่ยอมฝึกฝนอย่างหนักหน่วงด้วย
"โทคิคาเคะ! โทคิคาเคะ! เลิกแกล้งตายแล้วมานี่เลย!"
"มาแล้วครับ... มาแล้วครับ ครูฝึกเซเฟอร์!"
โทคิคาเคะที่ยังมีหัวฝังอยู่ดิน เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเซเฟอร์ ก็รีบผุดลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากใบหน้า แล้วเดินเข้าไปหา
เดิมทีโทคิคาเคะหวังจะแกล้งตายเพื่อลดความสนใจลง แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะถูกเซเฟอร์เรียกตัวอีกจนได้
ช่างน่าหมดอาลัยตายอยากเหลือเกิน เขาไม่อยากโดนอัดอีกรอบ ก็เลยต้องรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหา!
"โทคิคาเคะ แกเพิ่งจะบอกเองไม่ใช่รึว่าแกแข็งแกร่งมาก? มาประลองกับเด็กใหม่คนนี้หน่อยสิ!"
เซเฟอร์สั่งให้โทคิคาเคะและมู่เฉินประลองฝีมือกัน
ทว่า มู่เฉินกลับรู้สึกจนใจเล็กน้อย แม้ว่าในอนาคตโทคิคาเคะจะกลายเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงตำแหน่งพลเรือเอกและมีความแข็งแกร่งมากก็ตาม...
แต่ถ้าจะเรียกว่า "แข็งแกร่งมาก" ในสภาพปัจจุบันของเขาน่ะเหรอ?
มู่เฉินแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาเลยจริงๆ!
"ครูฝึกเซเฟอร์ คุณจะให้ผมประลองกับเด็กใหม่เหรอครับ? ล้อผมเล่นรึเปล่าเนี่ย? ตอนนี้ผมมีฝีมือระดับพลเรือตรีเป็นอย่างต่ำแล้วนะ แบบนี้มันไม่เท่ากับเป็นการรังแกเด็กใหม่ทางอ้อมหรือไง?"
โทคิคาเคะทำหน้าไม่อยากจะทำ
แม้ว่าเขาจะชอบรังแกเด็กใหม่ แต่กิออนก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย
ขืนทำแบบนั้นภาพลักษณ์อันหล่อเหลาและสง่างามของเขาก็ป่นปี้หมดน่ะสิ?
โอนิงุโมะหันไปพูดกับโดเบอร์แมนที่อยู่ข้างๆ ช้าๆ
"ถึงโทคิคาเคะมันจะหน้าด้าน แต่ฝีมือของมันก็ถือว่าไม่เลวเลยนะ ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าไอ้เด็กใหม่นี่มันอยู่ระดับไหนกันแน่!"
"หึ ทำไมเซเฟอร์ถึงปล่อยให้เจ้าโทคิคาเคะเป็นคนลงมือล่ะ? ถ้าเด็กใหม่คนนั้นเข้าตาพลเรือโทการ์ปได้ ฝีมือของเขาก็คงไม่ธรรมดาแน่ ฉันล่ะอยากจะเป็นคนลงไปประลองกับเขาเองซะด้วยซ้ำ!"
ในฐานะที่เป็นพวกบ้าการต่อสู้ ทั้งสองคนยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ประลองกับคนอื่น
ในขณะเดียวกัน คุซันกลับยังคงทำตัวเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฮ่าๆๆๆๆ! มู่เฉิน พยายามเข้าล่ะ!"
การ์ปเดินเข้าไปหามู่เฉินและตบไหล่เขาเบาๆ
การ์ปโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของมู่เฉิน!
"ไอ้หนู สู้ให้เต็มที่ล่ะ เซ็นโงคุกับเซเฟอร์กำลังรอถล่มกรามดูฉันหน้าแตกอยู่ อัดมันให้ยับไปเลย!"
พูดจบ การ์ปก็ก้าวถอยออกไปยืนด้านข้าง
มู่เฉินรู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก เขาถูกจับมัดขึ้นเขียงซะแล้ว แถมทุกคนก็กำลังจ้องมองมาที่เขา
【ติ๊ง! ปลดล็อกภารกิจอู้งานใหม่: กลายเป็นลูกศิษย์ของเซเฟอร์และเข้าร่วมค่ายฝึกระดับหัวกะทิในฐานะนักเรียน แต้มอู้งานที่ได้รับในฐานะนักเรียนจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!】
ระบบที่เงียบหายไปนานจู่ๆ ก็เปิดทำงานขึ้นมาในเวลานี้ ซึ่งมู่เฉินก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อน
และดูเหมือนว่ารางวัลแต้มคูณสองนี้จะเยี่ยมไปเลย!
นั่นไม่ได้หมายความว่า นอกเหนือจากแต้มคูณสามสำหรับการอู้งานครบสามชั่วโมงแล้ว มันยังจะถูกคูณสองเข้าไปอีกงั้นเหรอ?
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็หนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ ต่อให้อยากหนีแค่ไหนก็ตาม!
"เอ่อ พลเรือเอกเซเฟอร์ครับ? ถ้าผมชนะ ไม่ทราบว่าคุณจะมีรางวัลอะไรให้ผมบ้างล่ะครับ?"
เมื่อมู่เฉินพูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่
แม้แต่เซเฟอร์เองก็ยังคาดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าเอ่ยปากทวงรางวัลจากเขาหน้าตาเฉย!
การ์ปหัวเราะชอบใจลั่นเมื่อได้ยินแบบนั้น!
"ฮ่าๆๆๆๆ! แกนี่มันใจกล้าไม่เบาเลยนะไอ้หนู กล้าต่อรองเงื่อนไขกับเซเฟอร์ด้วย!"
และคนที่ไม่สบอารมณ์ที่สุดก็คือโทคิคาเคะ!
"เด็กใหม่ แกกำลังดูถูกใครอยู่หา? ฉันเนี่ยนะจะแพ้? คนที่ทั้งหล่อเหลาและสง่างามอย่างโทคิคาเคะมีหรือจะแพ้ให้ใคร?"
แน่นอนว่ามู่เฉินเมินโทคิคาเคะไปโดยปริยาย เพราะเขากำลังรอคำตอบจากเซเฟอร์อยู่!
"โฮะๆๆ มู่เฉิน แกนี่มันกล้าดีจริงๆ ถ้าแกชนะ ฉันจะยอมให้แกเข้าค่ายฝึกระดับหัวกะทิของฉันก็แล้วกัน!"
เซเฟอร์พูดพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
พูดกันตามตรง เขาไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับตัวมู่เฉินมากนัก ท้ายที่สุดแล้ว คนที่เอาแต่วันๆ รู้วิธีอู้งานจะไปมีความแข็งแกร่งอะไรนักหนา?
ต้องเข้าใจว่าในค่ายฝึกระดับหัวกะทิของเขา นักเรียนกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนไปถึงระดับพลเรือจัตวากันหมดแล้ว และที่เหลือก็มีพลังรบเทียบเท่าระดับพลเรือตรีหรือสูงกว่ากันทั้งนั้น!
มู่เฉินมีพลังรบแค่ระดับนาวาเอกเท่านั้น เขาจะไปแข็งแกร่งสักแค่ไหนกันเชียว?
ถ้าเกิดเขาชนะขึ้นมาจริงๆ การให้เขาเข้าค่ายฝึกระดับหัวกะทิก็ไม่ได้เสียหายอะไร
แต่มู่เฉินไม่ได้ต้องการเงื่อนไขแบบนั้น
ประโยคสุดท้ายนั่นก็เป็นแค่การเกริ่นนำเท่านั้น
ท้ายที่สุด เขารู้ดีว่าการเข้าค่ายฝึกระดับหัวกะทิเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
และเขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ค่ายฝึกนี้ มันก็จะหมายถึงการฝึกซ้อมที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ดังนั้น สิ่งที่เขาต้องการมันคืออย่างอื่นต่างหากล่ะ!