บทที่ 50 - ผู้พ่ายแพ้

บทที่ 50 - ผู้พ่ายแพ้

"ท่านกำลังจะบอกว่ารัสเซลอาจจะชนะอย่างนั้นหรือ" ฮูหยินเมรีลเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ ขณะทอดสายตามองรัสเซลที่กำลังตกเป็นรองอยู่เบื้องหน้า "เขาเพิ่งจะก่อกำเนิดปราณยุทธ์ได้ไม่นาน แต่โรลินนั้นฝึกฝนปราณยุทธ์มาถึงสี่ห้าปีแล้วนะ!"

นางทราบดีว่าบุตรชายคนรองผู้นี้สืบทอดรูปโฉมอันงดงามมาจากนาง และนางก็ทราบดีเช่นกันว่าเขาไม่อาจสืบทอดพรสวรรค์ในการฝึกปรือมาจากบิดาได้

แน่นอนว่านางยังทราบดีอีกว่าบุตรสาวคนโตผู้นี้ไม่อาจสืบทอดรูปโฉมของนางไปได้ ทว่ากลับสืบทอดพรสวรรค์ในการฝึกปรือของบารอนโรมันมาอย่างเต็มเปี่ยม

เพียงอายุสิบสามปีก็สามารถเพาะกายาจนเมล็ดพันธุ์ปราณยุทธ์ก่อกำเนิด ฝึกฝนจนเกิดปราณยุทธ์ที่แท้จริงได้สำเร็จ เวลาผ่านไปห้าปี ปราณยุทธ์ของนางยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทวีคูณ

ดังนั้นนางจึงไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้

"อาจจะชนะหรืออาจจะแพ้ ย่อมขึ้นอยู่กับว่าโรลินจะสามารถสงบสติอารมณ์ลงได้หรือไม่ ทว่า... ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ โรลินยิ่งมายิ่งร้อนรน..." ท่านบารอนเอ่ยขึ้น

จากนั้นเขาก็กล่าวเสริม "พรสวรรค์ในการต่อสู้ของรัสเซลนั้นโดดเด่นยิ่งกว่าพรสวรรค์ในการฝึกปรือของเขามากนัก เขาสามารถรุกและรับได้อย่างมั่นคง หลีกเลี่ยงจุดอ่อนของตนเองได้อย่างยอดเยี่ยม ราวกับ... ราวกับอสรพิษที่ขดตัวรอคอยโอกาสเพื่อมอบความตายให้แก่ศัตรู"

"เหมือนกับราชันอสรพิษเกล็ดดำของท่านอย่างนั้นหรือ" ฮูหยินเมรีลรุ่นคิด

อสรพิษเกล็ดดำเป็นงูพิษที่พบเห็นได้ทั่วไปในหุบเขาแม่น้ำแสงเร้นลับ และยังถือเป็นของขึ้นชื่อของที่นี่อีกด้วย ดีงู เนื้อ และเลือดของมัน ล้วนสามารถนำมาใช้เป็นส่วนผสมของยาเวทมนตร์ได้

นอกจากนี้ ในหมู่อสรพิษเกล็ดดำ ยังเคยปรากฏสัตว์อสูรมายานามว่าราชันอสรพิษเกล็ดดำ ซึ่งท่านบารอนโรมันได้ทำพันธสัญญาไว้

คฤหาสน์อสรพิษเกล็ดดำอันเป็นดินแดนศักดินาที่รัสเซลได้รับ ก็ตั้งชื่อตามราชันอสรพิษเกล็ดดำตัวนี้นั่นเอง เนื่องด้วยที่นั่นคือสถานที่ที่ค้นพบราชันอสรพิษเกล็ดดำเป็นครั้งแรก

ทว่าเมื่อคฤหาสน์อสรพิษเกล็ดดำถูกบุกเบิกเป็นพื้นที่เพาะปลูก ร่องรอยของอสรพิษเกล็ดดำก็น้อยลงเรื่อยๆ

"เหมือนมากทีเดียว" ท่านบารอนยิ้มบาง

ในขณะเดียวกัน การต่อสู้ก็ทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ โรลินที่บุกโจมตีอยู่นานแต่ก็ไม่อาจเอาชนะได้ ยิ่งมายิ่งกระวนกระวาย กระบวนท่าของนางเริ่มเปิดกว้างและไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ นางเพียงแค่ต้องการจัดการรัสเซลให้ได้โดยเร็วที่สุด

ทว่ารัสเซลก็ยังคงรักษาท่วงท่าอันสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ ราวกับสวมใส่กระดองเต่าป้องกันตนเอง ป้องกันได้ก็ป้องกัน ป้องกันไม่ได้ก็หลบหลีก เขาจะไม่ยอมปะทะกับโรลินตรงๆ เด็ดขาด แต่หากสบโอกาส เขาก็พร้อมจะตวัดดาบสวนกลับไป ทำให้โรลินต้องรับมืออย่างทุลักทุเล

หนึ่งร้อยกระบวนท่าผ่านไป

โรลินเริ่มหอบหายใจอย่างหนักหน่วง รัสเซลเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก ปราณยุทธ์ในร่างแทบจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

ในจังหวะนี้เอง โรลินก็เงื้อดาบยาวสีแดงเพลิงขึ้น หมายจะเพิ่มแรงโจมตีเพื่อทำลายการป้องกันของรัสเซลให้พินาศสิ้นในคราเดียว

ทว่าปราณยุทธ์ในร่างของนางกลับขาดช่วง ส่งผลให้จังหวะก้าวเท้าของนางสะดุดลงเล็กน้อย

ประกายแสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของรัสเซล โอกาสปลิดชีพที่เขาเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็คว้ามันไว้ได้ เขาไม่ตั้งรับอีกต่อไป แต่กลับใช้กระบวนท่ามาตรฐานที่เขาฝึกปรือมาอย่างหนักหน่วงทุกเช้าตรู่ ตวัดดาบเซรามิกเขียวพุ่งทะยานไปเบื้องหน้า

โอกาสทองมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเพียงชั่วพริบตานี้ ดาบเซรามิกเขียวก็สามารถเจาะทะลวงการโจมตีของโรลินได้สำเร็จ

ก่อนที่ดาบยาวสีแดงเพลิงของโรลินจะทันได้ฟาดฟันลงมา ดาบของเขาก็ได้จ่อเข้าที่หน้าอกของนางอย่างแม่นยำ

เขาไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย

รัสเซลจับดาบด้วยสองมือและแทงไปข้างหน้าอย่างแรง ดาบเซรามิกเขียวก็แทงทะลุชุดต่อสู้ของโรลิน เข้าไปปะทะกับเกราะอ่อนที่แนบเนื้ออยู่ด้านใน

แม้ไม่อาจทะลวงผ่านเกราะอ่อนไปได้ ทว่าแรงกระแทกอันมหาศาลก็ส่งผลให้โรลินรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายของนางอ่อนยวบ กระบวนท่าทั้งหมดแตกซ่าน ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นหญ้า

เก็บดาบ

ประสานมือคารวะ

รัสเซลพยายามระงับอาการหอบเหนื่อยในทรวงอก ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ "ท่านพี่หญิง ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ขอรับ"

"ข้า... แพ้แล้วหรือ" โรลินยากที่จะทำใจยอมรับได้ในเวลาอันสั้น น้องชายที่นางเคยรังแกมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้นางกลับเอาชนะไม่ได้เสียแล้ว

นางคว้าดาบยาวสีแดงเพลิงที่ตกอยู่ข้างกาย หมายจะลุกขึ้นสู้ต่อ "ข้าไม่เชื่อ มาสู้กันอีกรอบ!"

คูเปอร์รีบเดินเข้ามาดึงตัวนางไว้ "พอเถอะโรลิน เป็นแค่การประลองระหว่างพี่น้องเท่านั้น รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ อีกประเดี๋ยวท่านย่าก็จะมาถึงแล้ว"

โรลินยังคงดื้อดึงไม่ยอมแพ้ ทว่านางก็ไม่ได้ดันทุรังต่อ เพียงแต่ถลึงตาใส่รัสเซลพลางตะโกนกร้าว "ข้าจะพักอยู่ที่ปราสาทเรืองแสงสักสองสามวัน รัสเซล เราต้องประลองกันอีกรอบ!"

รัสเซลแสยะยิ้มกว้าง "ข้าไม่ค่อยชอบประลองกับผู้พ่ายแพ้เท่าใดนักขอรับ"

"เจ้า!" โรลินแทบจะลมจับ หากคูเปอร์ไม่ดึงตัวนางออกไป นางคงกระโจนเข้าใส่รัสเซลหมายจะเอาชีวิตให้ตายกันไปข้างหนึ่งแล้ว

บารอนโรมันก้าวเดินมาเบื้องหน้า "คูเปอร์ พาโรลินไปเปลี่ยนชุดเสีย"

"ขอรับ ท่านพ่อตา"

เมื่อส่งโรลินผู้ไม่ยอมแพ้จากไปแล้ว บารอนโรมันก็ทอดสายตามองรัสเซลด้วยความชื่นชม "เจ้าทำได้ดีมาก ดูเหมือนว่าการให้เจ้าไปสัมผัสชีวิตในฐานะท่านลอร์ดล่วงหน้าจะมีประโยชน์ไม่น้อย ยามนี้เจ้าสุขุมเยือกเย็นกว่าแต่ก่อนมาก จงพยายามต่อไป"

"ขอรับ ท่านพ่อ"

โรแลนด์ที่ยืนดูอยู่ด้านข้าง ก็เดินเข้ามาตบมือฉาดใหญ่ ก่อนจะแย้มยิ้มให้รัสเซล "ไม่เลวเลยนี่เจ้าหนู เห็นแล้วข้าก็ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาบ้างแล้วสิ"

ชาร์ลส์เบียดเสียดเข้ามา กระซิบกระซาบพลางยกนิ้วหัวแม่มือให้ "ท่านลอร์ดช่างเก่งกาจยิ่งนัก!"

"รัสเซล เจ้าชักจะยอดเยี่ยมขึ้นทุกวันเลยนะ!" เดฟ แห่งตระกูลเห็ดยอดสุวรรณ ก็หัวเราะร่วน เดินเข้ามากล่าวชมเชย

"ขอบคุณขอรับ ขอบคุณขอรับ"

การประลองระหว่างพี่น้องที่มิได้ชี้เป็นชี้ตาย อาจจะพิสูจน์อะไรไม่ได้มากนัก ทว่าชัยชนะก็มักจะนำพาสิ่งที่น่ายินดีมาให้เสมอ

"จิ๊บ!"

บนยอดหอคอยที่อยู่ไม่ไกล มังกรดินเหนียวรอสส์คล้ายจะมองเห็นเหตุการณ์ทางฝั่งนี้ จึงส่งเสียงร้องแปลกๆ ออกมา

รัสเซลเงยหน้าขึ้นมองท่านผู้อาวุโสรอสส์ เขารู้สึกอยู่ลึกๆ ว่ามังกรดินเหนียวตัวนี้กำลังเยาะเย้ยเขาอยู่

ทว่าในเมื่อท่านผู้อาวุโสรอสส์ไม่ได้ลงมาหาเรื่อง เขาก็จะไม่ขอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นก็สิ้นเรื่อง จากนั้นเขาก็หันไปสนทนาปราศรัยกับผู้ที่เข้ามาแสดงความยินดีกับเขาอีกสองสามคำ ก่อนจะกลับไปเปลี่ยนชุดเช่นกัน

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ ไม่ทันได้สนทนาพาทีกันนานนัก เสียงระฆังของปราสาทก็ดังกังวานขึ้น

ฮูหยินเฒ่าอิงกริดผู้เป็นย่าเดินทางมาถึงแล้ว

ผู้ที่คุ้มกันฮูหยินเฒ่ามาคือครอบครัวของท่านอาโรเซน ท่านอาหญิงคลารา และโรยัลลูกพี่ลูกน้องคนโต รวมถึงโรอิลลูกพี่ลูกน้องคนเล็ก

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการต้อนรับอันยืดยาว

ผู้คนก็พากันห้อมล้อมเจ้าของวันเกิดในวันนี้ เดินเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของปราสาท

"เหล่าภูตผีตัวน้อยมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ช่างน่าปลาบปลื้มใจยิ่งกว่าช่วงเทศกาลปีใหม่เสียอีก" ฮูหยินเฒ่าอิงกริดยิ้มจนแก้มปริ ภาพที่นางปรารถนาจะได้เห็นมากที่สุด ก็คือภาพที่ตระกูลเห็ดพฤกษาเรืองแสงมีลูกหลานสืบสกุลมากมายเช่นนี้

ทว่าก็ยังคงมีความน่าเสียดายอยู่บ้าง นางกวาดสายตามองผู้คนรอบตัว ก่อนจะทอดถอนใจ "โรบิยังไม่มาอีกหรือ นี่กี่ปีแล้วที่นางไม่ได้กลับมา"

โรบิก็คือท่านอาหญิงของรัสเซล ผู้ซึ่งแต่งงานกับบารอนทองคำเดวิส

บารอนโรมันรีบเอ่ยปลอบใจ "น้องหญิงร่างกายอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไร โดนลมหนาวเข้าหน่อยก็ไม่ได้ แล้วนางจะฝ่าหิมะที่ตกหนักมาได้อย่างไร ท่านแม่ก็ทราบดีนี่ขอรับ"

"หากนางกลับมาไม่ได้ พวกเจ้าก็ต้องหมั่นไปเยี่ยมนางบ้างนะ"

"วางใจเถอะขอรับ ข้าจะไปแน่นอน"

อีกด้านหนึ่ง รัสเซลถูกโรเซนผู้เป็นอาลากตัวไปพูดคุยกัน สองอาหลานสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นการพูดคุยเกี่ยวกับหน้าที่ของขุนนาง

"เจ้าสามารถล่าผีหิมะได้แล้ว เอริกก็เลื่อนขั้นเป็นอัศวินสัตว์อสูรมายาแล้ว ช่างดีเหลือเกิน ในที่สุดก็มีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระของข้าเสียที" ใบหน้าของโรเซนละม้ายคล้ายคลึงกับบารอนโรมัน ทว่ารูปโฉมกลับดูธรรมดากว่ามาก เป็นเพียงใบหน้าที่กลมกลืนไปกับฝูงชนทั่วไปเท่านั้น

"ข้ายังอยู่ในช่วงเรียนรู้นะขอรับ ท่านอา"

"เช่นนั้นก็จงเรียนรู้จากอาให้มาก ในวันข้างหน้า หน้าที่การสานสัมพันธ์กับดินแดนต่างๆ คงต้องตกเป็นของเจ้าอย่างแน่นอน"

"ข้าเข้าใจขอรับ"

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง โรยัลก่อกำเนิดเมล็ดพันธุ์ปราณยุทธ์แล้ว ข้าตั้งใจจะส่งเขาไปเป็นอัศวินฝึกหัด ข้าจึงอยากถามเจ้าว่า เจ้ามีความคิดที่จะรับอัศวินฝึกหัดบ้างหรือไม่ หากมี ข้าก็อยากจะส่งโรยัลไปอยู่กับเจ้า"

"เรื่องนี้" รัสเซลประหลาดใจ ทว่าเขาก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "การฝึกปรือปราณยุทธ์ของข้าเพิ่งจะเริ่มต้น ข้ายังไม่เคยมีความคิดที่จะรับอัศวินฝึกหัดเลยขอรับ"

โรเซนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอันใดนัก เขาเพียงเอ่ยว่า "ได้ เช่นนั้นข้าจะไปลองถามคนอื่นๆ ดู"

[จบแล้ว]