บทที่ 30 - แผนล่อเหยื่อด้วยชุดเจเคของตำรวจสาว

สถานีตำรวจเมืองเจียงไห่ ห้องประชุมกองกำกับการสืบสวน

พายุฝนสาดกระหน่ำอยู่ด้านนอก

เม็ดฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกดังเปาะแปะๆ

ฉินฮ่าวนั่งพิงเก้าอี้ ดวงตาสองข้างแดงก่ำจากการอดนอน

ในมือคีบบุหรี่ที่ไหม้ไปครึ่งมวน

สายตาจับจ้องไปที่กระดานไวท์บอร์ดตรงหน้า

กลางกระดานมีตัวหนังสือสีแดงเขียนไว้ตัวเบ้อเริ่ม: คดีแท็กซี่มรณะคืนฝนพรำ

ด้านล่างมีรูปถ่ายของหญิงสาวสามคนแปะอยู่

ทุกคนล้วนเป็นนักศึกษาหญิงที่สวมชุดนักเรียนญี่ปุ่น (ชุดเจเค)

สามสัปดาห์ติดต่อกัน สัปดาห์ละหนึ่งราย

พวกเธอหายตัวไปในคืนฝนตกทั้งหมด ไร้ร่องรอย ไม่พบแม้แต่ศพ

กล้องวงจรปิดตามท้องถนนจับภาพได้แค่รถแท็กซี่เบลอๆ คันหนึ่งเท่านั้น

ป้ายทะเบียนปลอม ทักษะการหลบหลีกการสะกดรอยสูงเยี่ยม

หาเส้นทางก่อเหตุไม่เจอเลยสักนิด

ปัง! เสียงผลักประตูห้องประชุมดังขึ้น

ถังซินสวมรองเท้าคอมแบท ก้าวยาวๆ เดินเข้ามา

ฉินฮ่าวเงยหน้าขึ้นมอง แทบจะบีบก้นบุหรี่ในมือแหลกคามือ

ถังซินที่ปกติมักจะอยู่ในชุดฝึกทะมัดทะแมง วันนี้กลับเปลี่ยนมาใส่ชุดนักเรียนญี่ปุ่นสายดาร์ก

กระโปรงพลีทสั้นกุดคลุมต้นขามานิดเดียว

เสื้อรัดรูปอวดสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนสุดๆ

ในปากยังคาบอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีไว้อีกต่างหาก

"ทำอะไรของเธอเนี่ย? สถานีตำรวจจะจัดงานคอสเพลย์หรือไง?"

ฉินฮ่าวตบโต๊ะด่าลั่น

ถังซินลากเก้าอี้มานั่ง นั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์

"ลูกพี่คะ นักล่าชั้นเซียนมักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อไงคะลูกพี่"

ถังซินกัดอมยิ้มดังกร๊วบ

"คนร้ายพุ่งเป้าไปที่เด็กสาวมหา'ลัยที่ใส่ชุดเจเคโดยเฉพาะ"

"คืนนี้ฝนตกหนักขนาดนี้ รับรองว่าเป็นวันดีที่มันต้องออกมาทำยอดแน่ๆ"

"ฉันขออนุญาตไปเป็นนกต่อที่จุดเสี่ยงเลยค่ะ จะได้ล่อมันออกมาให้รู้แล้วรู้รอด"

หน้าฉินฮ่าวดำทะมึน

"ไร้สาระ!"

"คดีนี้คนร้ายอันตรายมากนะ มันอาจจะมีอาวุธด้วยซ้ำ"

"กองสืบสวนหมดคนแล้วหรือไง? ถึงต้องส่งผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปเป็นนกต่อน่ะ?"

ถังซินกลอกตาบน

เธอเอื้อมมือไปหยิบวอลนัตสองลูกจากจานผลไม้บนโต๊ะมากำไว้ในมือ แล้วบีบเต็มแรง

แกรก

เปลือกวอลนัตแข็งๆ แตกดังเป๊าะ ร้าวเป็นทาง

"ลูกพี่คะ ฉันน่ะเป็นถึงแชมป์ซานต่า (ศิลปะการต่อสู้ของจีน) สี่สมัยซ้อนของโรงเรียนนายร้อยตำรวจเจียงไห่เลยนะคะ"

ถังซินปัดเศษเปลือกวอลนัตที่ติดมือออก

"กำปั้นฉันไม่ได้ทำมาจากแป้งเปียกนะจะบอกให้"

"ถ้าเจอไอ้โรคจิตนั่นเข้าจริงๆ ใครจะล่าใครก็ยังไม่รู้เลยค่ะ"

ฉินฮ่าวมองวอลนัตที่แตกละเอียดบนโต๊ะ แล้วตาขวาก็กระตุกยิกๆ

ลูกศิษย์คนนี้พลังทำลายล้างเกินเบอร์ไปจริงๆ

ปกติผู้ชายร่างบึกๆ ในสถานีหลายคนรวมหัวกันยังเอาเธอไม่ลงเลย

"เออ จะไปก็ไป"

ฉินฮ่าวยอมใจอ่อน เปิดลิ้นชักโยนเครื่องติดตามตัวจิ๋วไปให้

"ซ่อนไว้ในเสื้อผ้าให้ดี เปิดสัญญาณสื่อสารไว้ตลอดด้วย"

"ถ้าเจอรถต้องสงสัยเมื่อไหร่ ให้ส่งสัญญาณทันที ห้ามลงมือเองเด็ดขาด!"

ถังซินรับเครื่องติดตามมา คว้าหมับกำไว้แน่น พร้อมกับยิ้มแฉ่งตะเบ๊ะรับคำสั่ง

"รับทราบค่ะ คืนนี้จะคว้าผลงานระดับสามมาฝากให้ได้เลยคอยดู"

เวลาเดียวกันนั้นเอง แถวๆ มหาวิทยาลัย

ฝนเทกระหน่ำอย่างหนัก

รถเจียต๋าสีเทาเงินเก่ากึกกำลังคลานต้วมเตี้ยมไปตามถนนที่มีน้ำท่วมขัง

ที่ปัดน้ำฝนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู

พยายามกวาดสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาบนกระจกหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

หลินเฟิงจับพวงมาลัยมือเดียว อีกมือก็จิ้มหน้าจอโทรศัพท์รัวๆ

"แอปเฮงซวยเอ๊ย ฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่คิดจะแจกโบนัสสภาพอากาศย่ำแย่ให้บ้างเลย"

"หน้าเลือดกว่านายทุนอีกนะเนี่ย"

"อากาศอุบาทว์แบบนี้ คนที่เรียกใช้บริการ ถ้าไม่ใช่ผีพรายก็คงเป็นพวกโรคจิตนั่นแหละ"

"นี่กูทำบุญเอาชีวิตเข้าแลกชัดๆ"

คอมเมนต์ไหลรัวๆ อย่างรวดเร็ว

[พี่เฟิงรีบกลับบ้านเถอะ ฝนตกหนักอย่างกับตอนที่อีผิงไปขอเงินพ่อนั่นแหละ]

[รถเก่าๆ คันนี้ใต้ท้องรถเปื่อยหมดแล้วมั้ง ระวังจะไปดับกลางทางนะเว้ย]

[พี่เฟิง ไม่ได้ดูข่าวเมืองเจียงไห่เหรอ? ช่วงนี้มีนักฆ่าคืนฝนพรำ ขับแท็กซี่ตระเวนลักพาตัวสาวๆ ตอนกลางคืน หายไปสามคนแล้วนะ]

[ใช่ๆๆ! ตำรวจออกประกาศจับแล้ว ให้เบาะแสได้ห้าหมื่นเชียวนะ]

หลินเฟิงกวาดสายตาไปเห็นคีย์เวิร์ดบนคอมเมนต์

"นักฆ่าคืนฝนพรำ? รางวัลนำจับห้าหมื่น?"

น้ำเสียงเขาฟังดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"ขอให้มันเป็นลูกเศรษฐีโรคจิตขับรถหรูเถอะน่า"

"ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าเจียต๋าคันนี้ไม่มีเงินทำสีใหม่"

"ถ้ามันกล้าโผล่หัวมาล่ะก็ ฉันจะรีดไถค่าข้าวครึ่งชีวิตหลังของมันออกมาให้หมดตัวเลยคอยดู"

ชาวเน็ตในไลฟ์สดถึงกับอุทานว่ากะแล้วเชียว

[ไอ้โรคจิตมาเจอพี่ มึงต้องรีบโทรแจ้งตำรวจ 110 ให้ไวเลยนะ]

[นักฆ่าคืนฝนพรำ: กูก็แค่หวังฟัน แต่ไอ้เวรนี่มันกะจะปล้นกูหมดตัวเลยนี่หว่า]

[ผู้กองฉิน: มึงอย่าหาเรื่องมาให้กูอีกเลย ยาลดความดันกูใกล้จะหมดแล้ว]

หลินเฟิงดูแผนที่นำทาง

ออร์เดอร์น้อยจนน่าสงสาร

เขาหมุนพวงมาลัย เลี้ยวรถมุ่งหน้าไปทางสะพานซานหลี่

แถวนั้นค่อนข้างเปลี่ยว มักจะมีพวกคนทำงานเลิกกะดึกเดินผ่านไปมา

เผื่อฟลุคจะได้งานใหญ่ๆ บ้าง

ป้ายรถเมล์สะพานซานหลี่

ไฟถนนเก่าจนกะพริบติดๆ ดับๆ

รอบๆ มีแต่ตึกร้างที่รอการทุบทิ้ง

ไม่มีแม้แต่เงาคนเดินผ่าน

ถังซินกางร่มใส ยืนโดดเดี่ยวอยู่ใต้ป้ายรถเมล์

ฝนถูกลมพัดสาดกระเด็นเข้ามา

ชุดนักเรียนญี่ปุ่นสายดาร์กของเธอเปียกชุ่มไปครึ่งซีก แนบลู่ไปกับทรวดทรง

พอลมเย็นๆ พัดมา ถังซินก็ตัวสั่นงันงก

"ฮัดชิ้ว!"

เธอขยี้จมูกที่แดงเรื่อ สบถด่าในใจ

ไอ้โรคจิตทำไมยังไม่ออกมาทำยอดอีกวะ ยืนจนขาชาไปหมดแล้วเนี่ย

เสียงร้อนรนของฉินฮ่าวดังมาจากหูฟัง

"เสี่ยวถัง! สถานการณ์เป็นไงบ้าง? มีรถต้องสงสัยขับผ่านไหม?"

"ไม่มีเลยค่ะ"

ถังซินเคี้ยวอมยิ้มกร้วมๆ

"หมาสักตัวยังไม่มีเลย วันนี้ไอ้โรคจิตมันลาหยุดหรือไงคะ?"

"ระวังตัวด้วยนะ ข้อมูลวิเคราะห์บอกว่า สะพานซานหลี่คือจุดที่คนร้ายน่าจะโผล่มามากที่สุด"

"รักษาระยะห่างไว้ ถ้ามีอะไรผิดปกติแจ้งได้ตลอดเวลา"

"รับทราบค่ะ"

ถังซินตัดการติดต่อ

มือขวาแอบล้วงไปจับปืนที่หลังเอว

ขอแค่ไอ้แท็กซี่สวมทะเบียนปลอมนั่นโผล่มาล่ะก็

แม่จะอัดมันด้วยหมัดเหล็กแชมป์ซานต่าให้ร่วงเลยคอยดู

กลางม่านฝนพายุ ไฟสูงสว่างจ้าสองดวงก็สาดส่องมาแต่ไกล

รถคันหนึ่งแล่นเอื่อยๆ เข้ามา

ล้อรถบดขยี้แอ่งน้ำดังครืนๆ

มาแล้วงั้นเหรอ?

ถังซินรีบจัดท่าทางทันที

แอ็กติ้งเป็นนักศึกษาสาวผู้อ่อนแอไร้ทางสู้

ตัวสั่นเทานิดๆ ลดร่มลงมาบังหน้าหน่อยๆ

รถคันนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ไฟสูงส่องจนถังซินตาหยี

เธอเอามือขวากุมด้ามปืนที่หลังเอว

กล้ามเนื้อเกร็งพร้อมลุย

เตรียมชักปืนออกมารวบตัวคนร้าย

สิบเมตร

ห้าเมตร

สามเมตร

รถจอดเทียบฟุตบาท ตรงหน้าถังซินพอดิบพอดี

ถังซินเงยหน้าขวับ มือขวาเตรียมจะชักปืน

แต่พอเห็นรถคันตรงหน้าชัดๆ เธอก็ถึงกับชะงักกึก

ไม่ใช่รถแท็กซี่

แต่เป็นรถเจียต๋าสีเทาเงินเก่ากึก

กันชนหน้าหายจ้อย เผยให้เห็นคานเหล็กกันกระแทกทื่อๆ

ประตูฝั่งขวายุบบุบ

สีรถถลอกปอกเปิกเหมือนเพิ่งลากออกมาจากเซียงกง

เศษเหล็กอะไรวะเนี่ย?

ถังซินยืนอึ้งอยู่กับที่

วินาทีต่อมา กระจกหน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับของรถเจียต๋าก็ส่งเสียงเสียดสีดังกึกกักๆ

ค่อยๆ เลื่อนลดลงมา

หน้าของใครคนหนึ่งชะโงกออกมา

"น้องสาว จะไปไหนจ๊ะ?"

"ฝนตกหนักขนาดนี้ รถเมล์หมดแล้ว นั่งรถไหม?"

หลินเฟิงสวมเสื้อยืดคอกลมแขนสั้น

ฉีกยิ้มหวานส่งให้ถังซินที่ยืนอยู่บนป้ายรถเมล์

มือขวาของถังซินที่กำด้ามปืนอยู่ถึงกับสั่นกึก

ใบหน้านี้

ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านเธอก็จำได้

"หลินเฟิง?"

ถังซินเบิกตาโต หลุดสบถด่าออกมาชุดใหญ่

"เชี่ยเอ๊ย ฝนตกหนักขนาดนี้ มึงเอารถเศษเหล็กออกมาวิ่งรับส่งคนเนี่ยนะ อยากตายหรือไงวะ!"