บทที่ 18 - ฉินฮ่าว: ขอร้องล่ะ พรุ่งนี้แกอย่าเพิ่งรับงานเลยนะ

ปืนกลมือในมือถูกยกขึ้น ปากกระบอกปืนดำทะมึนจ่อตรงไปยังขมับของหลินเฟิง

พร้อมกับมือซ้ายที่ยื่นออกไป หมายจะล็อกคอหลินเฟิงไว้

"อย่าขยับ! ถอยไป!"

"ใครกล้ายิง ฉันเป่าหัวมันแน่!"

โจรตะคอกเสียงแหบพร่า เสียงอู้อี้ลอดผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษฟังดูบ้าคลั่ง

ฉินฮ่าวหน้าถอดสี

"หลินเฟิง! หลบ!"

ระยะประชิดเกินไป ตำรวจสวาทไม่กล้ายิงเด็ดขาด

ผู้ชมกว่าสิบล้านคนในช่องไลฟ์สดที่เห็นเหตุการณ์พลิกผันกะทันหัน

คอมเมนต์ก็แตกออกเป็นสองฝั่งชัดเจน

พวกแฟนคลับใหม่ที่เพิ่งตามเข้ามาจากแฮชแท็ก พากันรัวแป้นพิมพ์ด้วยความตื่นตระหนก

[อ๊ากกกกกก! สตรีมเมอร์หนีเร็ว!]

[นั่นมันปืนจริงนะเว้ย ปืนกลมือด้วย!]

[จบแล้ว พ่อหนุ่มนี่ไม่รอดแน่]

[แจ้งตำรวจสิ! อ้อ ลืมไป ตำรวจก็ยืนอยู่ข้างๆ นี่หว่า แล้วจะทำไงดีเนี่ย?]

ส่วนพวกแฟนคลับเดนตายที่ปักหลักดูมาตั้งแต่เมื่อวาน

พอเห็นไอ้โจรพุ่งเข้าหาหลินเฟิง

ทิศทางคอมเมนต์ก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย

[มาแล้วๆ ฉากเด็ดที่คุ้นเคย]

[ไอ้สามหน่อนี่ ซวยไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ดันไปแหยมกับพี่คลั่ง]

[ฉันพนันสิบสตางค์เลย ไอ้โจรนี่อยู่ได้ไม่ถึงสามวิ]

[เมนต์บน นายประเมินมันสูงไปแล้ว ฉันให้แค่วิเดียว]

[พี่เฟิง: กะจะเก็บค่าเหนื่อยแค่ห้าสิบบาทแท้ๆ พวกแกดันจะยัดเยียดผลงานความดีความชอบระดับสองให้ซะงั้น]

[ทุกคนเตรียมแคปจอนะ คอร์สสอนศิลปะป้องกันตัวกำลังจะเริ่มแล้ว]

หัวหน้าโจรพุ่งเข้ามาเร็วมาก

ระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตร

ตำรวจสวาทไม่กล้ายิงเพราะกลัวโดนตัวประกัน

ปากกระบอกปืนกลมือจ่อตรงไปที่ขมับของหลินเฟิง

มือซ้ายของโจรทำท่ากรงเล็บ พุ่งเข้าหาลำคอ

มุมปากหลินเฟิงกระตุกยิ้ม

เท้าซ้ายสไลด์ออกด้านข้างครึ่งก้าว

เบี่ยงตัวหลบปากกระบอกปืนไปอย่างฉิวเฉียด

ปืนกลมือพลาดเป้า

หลินเฟิงตวัดมือซ้ายไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างที่ถือปืนของศัตรู

หัวแม่มือกดจุดชีพจร

มือขวาควงค้อนหงอนพลิกกลับด้าน

ใช้ด้ามไม้กระแทกเข้าที่จุดข้อศอกของโจรอย่างจัง

ก๊อบ

แขนขวาของโจรหมดแรงไปในพริบตา

ปืนกลมือร่วงหลุดจากมือ

หลินเฟิงใช้มือซ้ายที่จับข้อมือโจรอยู่ กระชากเข้าหาตัวอย่างแรง

ขาขวาสอดเข้าไปขัดจังหวะการทรงตัว

เกร็งเอว

กระแทกไหล่

ชายฉกรรจ์น้ำหนักร้อยแปดสิบกว่ากิโลกรัมรวมทั้งเป้ยุทธวิธี ถูกหลินเฟิงจับทุ่มลอยละลิ่ว

ขาลอยเหนือพื้น

หลินเฟิงใช้ไอ้โจรนี่เป็นกระสอบทรายมนุษย์ เหวี่ยงเป็นวงกลม ฟาดเข้าใส่โจรอีกสองคนที่เหลือ

โจรสองคนที่เหลือยังไม่ทันจะได้ยกปืนขึ้นเล็งเลยด้วยซ้ำ

ปัง! ปัง!

เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนิรภัย

โจรติดอาวุธทั้งสามคนล้มกลิ้งระเนระนาดทับกันเป็นก้อน

หงายเก๋งสี่ขาชี้ฟ้า

ปืนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

ตำรวจสวาทเพิ่งจะได้สติ รีบกรูเข้าไปตะครุบตัวคนร้ายทันที

"อย่าขยับ! เอามือประสานไว้ที่ท้ายทอย!"

หัวหน้าโจรถูกกดหน้าแนบพื้น

หน้ากากกันแก๊สพิษหลุดกระเด็น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดกำเดา

มันทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"ไหนบอกว่าข้างบนไม่มีคนไงวะ?"

"ในข้อมูลก็ไม่ได้บอกนี่หว่าว่าห้องนิรภัยมีหน่วยรบพิเศษซุ่มอยู่?"

"ไอ้ชุดกั๊กเหลืองนี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย?"

หลินเฟิงปัดฝุ่นที่ขากางเกง

เดินตรงไปหาผู้จัดการซูหมิง

ถูมือไปมา ส่งยิ้มเป็นมิตรสุดๆ

"เถ้าแก่"

"ดูสิ"

"ช่วยชีวิตคุณไปรอบนึง แล้วยังรักษาทองคำตั้งหลายพันล้านไว้ได้อีก"

"เงินรางวัลทำความดีนี่ เรามาคุยกันหน่อยดีไหม เพิ่มให้อีกสักเท่านึงล่ะเป็นไง?"

ซูหมิงทวนคำอย่างเลื่อนลอย

"เพิ่ม... เพิ่มเหรอ..."

"ใช่น่ะสิ ผมเอาชีวิตเข้าแลกเลยนะ" หลินเฟิงพูดอย่างจริงจัง

"แถมไม่ได้แค่เปิดกุญแจให้ ยังช่วยจับโจรให้อีก จรรยาบรรณวิชาชีพผมสูงลิ่วเลยนะจะบอกให้"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

[?????????]

[กูช็อก เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นวะ?]

[หนึ่งวิปลดอาวุธ สองวิจับทุ่ม สามวิกวาดเรียบ?]

[เอาโจรมาทำเป็นอาวุธฟาดโจรเนี่ยนะ?]

[หนุ่มส่งอาหาร? ช่างกุญแจ? มึงกล้าพูดว่านี่คือคนหาเช้ากินค่ำธรรมดาๆ งั้นเรอะ?]

[ยอดมนุษย์มาเห็นยังต้องคารวะ]

[ขำจะขิต โจรโดนอัดจนร้องไห้เลย ข้อมูลผิดพลาด ในห้องนิรภัยมีบอสระดับแม็กซ์เกิดอยู่เฉย]

[พี่เฟิงก็ยังคงเป็นพี่เฟิง อัดคนเสร็จ สิ่งแรกที่ทำคือ: ทวงเงิน]

ห้องควบคุมหลักสถานีวิทยุโทรทัศน์

ผู้กำกับหลี่ฉีกยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงรูหู

กราฟข้อมูลบนหน้าจอพุ่งปรี๊ดเป็นเส้นตรง

ยอดผู้ชมออนไลน์: สามสิบล้านคน

เซิร์ฟเวอร์หลังบ้านขึ้นไฟแดงกะพริบเตือน

"ผู้กำกับครับ..." ผู้ช่วยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ช่อง 99 คนดูเยอะเกินไป แบนด์วิดท์จะรับไม่ไหวแล้วครับ"

"เพิ่มเซิร์ฟเวอร์! โยกทรัพยากรช่องอื่นมาให้หมด!" ผู้กำกับหลี่ตะโกนเสียงสั่น

"วันนี้ใครกล้าปล่อยให้ไลฟ์มันกระตุก ฉันจะไล่ออกให้หมด!"

ห้องนิรภัยใต้ดิน

ฉินฮ่าวเก็บปืนพกเข้าซอง

เขาเดินเลี่ยงไปมุมห้องเงียบๆ ล้วงโทรศัพท์ออกมากดโทรหาผู้กำกับกรมตำรวจ

"ฮัลโหล ท่านผู้กำกับหวัง"

"ฉินฮ่าวเรอะ สถานการณ์ที่ธนาคารเป็นไงบ้าง?"

"ปลอดภัยแล้วครับ แก๊งโกสต์แห่งดาร์กเว็บที่ขุดอุโมงค์เข้ามาโดนรวบหมดแล้วครับ"

"ดี! เยี่ยมมาก! เดี๋ยวฉันจะทำเรื่องขอความดีความชอบให้หน่วยพวกนาย!"

ฉินฮ่าวนวดหว่างคิ้ว

"ท่านผู้กำกับครับ นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก"

"ประเด็นคือ... หลินเฟิง ก็อยู่ในที่เกิดเหตุอีกแล้วครับ"

ปลายสายเงียบกริบไปเลย

ผ่านไปพักใหญ่ เสียงเหนื่อยล้าของท่านผู้กำกับหวังถึงจะดังลอดมา

"มันก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ?"

"เขาเอาค้อนทุบประตูห้องนิรภัยเปิด แล้วก็จับโจรคนนึงเหวี่ยงไปฟาดโจรอีกสองคนจนสลบ ตอนนี้กำลังทวงเงินรางวัลจากผู้จัดการธนาคารอยู่ครับ"

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

สายตัดไปแล้ว

ทางด้านซูหมิง ตอนนี้แกก็ตั้งสติได้แล้ว

แกมองหลินเฟิง ตาแดงก่ำ

พ่อหนุ่มคนนี้ ช่วยชีวิตคนทั้งธนาคารไว้จริงๆ

"คุณหลิน คุณคิดว่า... แสนนึงพอไหมครับ?"

หลินเฟิงตาโตเป็นประกาย

"หักภาษีแล้วปะเนี่ย?"

"แน่นอน! นี่เงินส่วนตัวผม ไม่เกี่ยวกับธนาคาร" ซูหมิงโบกมืออย่างป๋า

หลินเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ

ล้วงมือถือออกมาโชว์คิวอาร์โค้ดรับเงิน

"เถ้าแก่ใจป๋ามาก ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"

"วันหลังถ้าธนาคารประตูพังอีก เรียกผมได้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวลดให้สิบเปอร์เซ็นต์"

มุมปากซูหมิงกระตุกยิกๆ

วันหลังอย่าให้พังอีกเลยดีกว่า

ขืนให้เปิดประตูแบบนี้ทุกรอบ หัวใจแกคงวายตายก่อนพอดี

หลินเฟิงเพิ่งจะเก็บเงินเสร็จ หูฟังก็มีเสียงคลื่นแทรกแสบแก้วหูดังขึ้น

ตามมาด้วยเสียงตะเบ็งคอแตกของผู้กำกับหลี่ กระแทกหูฟังจนแก้วหูแทบพัง

"หลินเฟิง!"

"นายมันคือพระเจ้าแห่งเรตติ้งชัดๆ!"

"ห้ามถอนตัวเด็ดขาดนะ! นายขออะไรรายการจัดให้หมด! ให้ฉันกราบเช้ากราบเย็นก็ยังได้!"

หลินเฟิงดึงหูฟังออกห่างนิดนึง เอานิ้วแคะหู

"ผู้กำกับหลี่ ใจเย็นๆ"

"ผมก็แค่คนทำมาหากิน หาเงินเหนื่อยแทบตาย"

สามวันต่อมา

หอประชุมใหญ่ชั้นหนึ่ง กองบังคับการตำรวจเมืองเจียงไห่ จัดพิธีมอบรางวัล

แสงแฟลชสว่างวาบๆ ไม่ขาดสาย

สื่อมวลชนหลายสำนักตั้งกล้องเตรียมถ่ายทอดสดอยู่ด้านล่างเวที

บนเวที ท่านผู้กำกับหวังในชุดเครื่องแบบเต็มยศ สองมือประคองถ้วยรางวัลเกียรติยศส่งให้หลินเฟิง

บนป้ายมีอักษรทองคำสลักไว้แปดตัว:

[ค้อนเทวะทลายประตู ปัญญาเลิศกล้าหาญยิ่ง]

ข้างๆ กันมีซองจดหมายหนาปึก

เงินรางวัลนำจับจากตำรวจห้าหมื่นหยวน (ประมาณ 250,000 บาท)

หลินเฟิงในชุดลำลองสบายๆ รับโล่และเงินรางวัลมาด้วยสองมือ

ฉีกยิ้มกว้างให้กล้อง

"ขอบคุณตำรวจ ขอบคุณสังคมครับ"

"ผมก็แค่ช่างทำกุญแจธรรมดาๆ คนนึง ได้มีส่วนช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเองครับ" หลินเฟิงกล่าวถ่อมตัวผ่านไมค์

หน่วยสวาทที่นั่งอยู่ข้างล่างแอบเบ้ปากกันเป็นแถว

งานเล็กๆ น้อยๆ

ค้อนเน่าๆ ทุบประตูห้องนิรภัยเปิด

เอาโจรข้ามชาติมาทำเป็นกระสอบทรายเล่น

นี่เรอะที่เรียกว่างานเล็กๆ น้อยๆ

ช่วงสัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้น

นักข่าวแห่กันกรูเข้าไปเอาไมค์จ่อปากฉินฮ่าว

"ผู้กองฉินครับ ไม่ทราบว่าทางตำรวจมีความคิดเห็นอย่างไรกับผลงานของคุณหลินเฟิงในคดีปล้นธนาคารข้ามชาติครั้งนี้ครับ?"

ฉินฮ่าวยืนอยู่หลังแท่นโพเดียม

เขามองหลินเฟิงที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นนับเงินอยู่ข้างล่างเวที แล้วรู้สึกปวดหัวตึบๆ

แต่ก็ยังฝืนปั้นยิ้มแบบเป็นทางการออกมา

"ขอขอบคุณคุณหลินเฟิงสำหรับความกล้าหาญของเขาครับ เขาได้ทำคุณประโยชน์อย่างมากในการรักษาความสงบเรียบร้อยของเมืองเจียงไห่"

ฉินฮ่าวเว้นจังหวะนิดนึง

สองมือจับขอบแท่นโพเดียม โน้มตัวไปข้างหน้า

"แต่ว่า..."

เขาเว้นจังหวะอีกรอบ

"ผมขอใช้สิทธิ์ในนามของหัวหน้าหน่วยสืบสวนเมืองเจียงไห่ และในนามส่วนตัว อ้อนวอนน้องหลินสักเรื่องนึงเถอะครับ"

"คราวหน้า ก่อนที่คุณจะรับงานผ่านแอป ช่วยโทรมาแจ้งทางตำรวจล่วงหน้าสักนิดได้ไหมครับ?"

"หรือไม่ก็ส่งไอดีแอปมาให้ผมที เดี๋ยวผมจะส่งลูกน้องสองคนไปนั่งเฝ้าแอปคุณตลอด 24 ชั่วโมงเลย"

"หัวใจผมมันรับไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับ"

ฉินฮ่าวถอนหายใจเฮือกใหญ่

"พรุ่งนี้ นายหยุดพักอยู่บ้านสักวันได้ไหม?"

"ถือว่าฉันขอร้องล่ะ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าจ้างให้ตอนนายหยุดเอง เอาไหม?"

คลิปสัมภาษณ์นี้ ถูกตัดต่อเอาไปลงเน็ตภายในครึ่งชั่วโมง

ยอดวิวพุ่งกระฉูดเป็นทวีคูณ

แฮชแท็กติดเทรนด์ท็อปเท็น โดนหลินเฟิงเหมาไปครึ่งกระดาน