บทที่ 6 - ปิดประตูขังโจร โดนบังคับออฟไลน์หมู่

ไอเย็นวาบปะทะเข้าเต็มหน้า

แสงสลัวจากห้องใต้ดินสาดส่องเข้าไป กระทบกับกองทองคำแท่งจนสะท้อนแสงวาบเข้าตาจนแทบลืมไม่ขึ้น

ทองคำแท่งเรียงรายเป็นตับอยู่บนชั้นวางกันความชื้น

ข้างๆ กันคือกล่องใสซีลอย่างดี ภายในอัดแน่นไปด้วยธนบัตรเป็นมัดๆ

ลึกเข้าไปด้านในสุดยังมีตู้เซฟสีดำเรียงรายอยู่อีกหลายตู้

คอมเมนต์ในช่องไลฟ์สดถล่มทลายราวกับหิมะถล่ม

[เชี่ยย! ยอมรับเลยว่าเมื่อกี้พูดแรงไปหน่อย]

[นี่มันห้องนิรภัยที่ไหนกัน นี่มันจุดเซฟในฝันชัดๆ]

[ห้องใต้ดินคนรวย: ทองคำ เงินสด ตู้เซฟ / บ้านฉัน: บ้านฉันไม่มีห้องใต้ดินด้วยซ้ำ]

[ตาโจรเบิกโพลงเป็นไข่ห่านแล้วจ้า จากทีมงานมืออาชีพกลายเป็นฝูงลิงป่าไปแล้วมั้งเนี่ย]

หัวหน้าโจรจ้องเขม็งไปที่ทองคำบนชั้นวาง

ลมหายใจเริ่มหอบถี่

ความหวาดกลัวบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความโลภโมโทสัน

"เร็ว! เก็บกวาด!"

หัวหน้าโจรผลักหลินเฟิงกระเด็น แล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องนิรภัยเป็นคนแรก

โจรเบอร์สองกับเบอร์สามทิ้งเจ้าของบ้านหญิงกับเด็กน้อยไว้ข้างหลังทันที

พวกมันลากเป้สะพายหลังยุทธวิธีสีดำสองใบ พุ่งหลาวเข้าใส่ชั้นวางเงินสดราวกับคนบ้า

ระเบิดที่เอวของสองแม่ลูกยังคงนับถอยหลังอย่างเลือดเย็น

04:58.

04:57.

โจรเบอร์สามก้าวขาเข้าไปในห้องนิรภัยได้ครึ่งซีก

มันหันกลับมามองหลินเฟิงแวบหนึ่ง กวาดสายตามองชุดพนักงานส่งอาหารสีเหลืองนั่น แล้วแค่นเสียงเหอะ

"ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามขยับ"

หลินเฟิงพยักหน้า

"โอเค เชิญตามสบาย"

โจรเบอร์สามก้าวเข้าไปในห้องนิรภัยเต็มตัว

ทั้งสามคนเข้าไปอยู่ข้างในหมดแล้ว

มุมปากของหลินเฟิงกระตุกยิ้ม

เขาเอื้อมมือไปคว้าที่จับที่ซ่อนอยู่ด้านนอกบานประตูห้องนิรภัย

เท้าซ้ายเหยียบร่องกันลื่นบนพื้น

กล้ามเนื้อช่วงเอวและแผ่นหลังเกร็งแน่นในพริบตา

ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปที่ท่อนแขน

ประตูไทเทเนียมอัลลอยอันหนักอึ้ง กลับถูกเขาดึงปิดกลับมาได้ด้วยมือเดียว

หัวหน้าโจรที่เพิ่งคว้าทองคำแท่งได้ก้อนหนึ่ง ยังไม่ทันจะได้หันกลับมา

ช่องประตูก็แคบลงอย่างรวดเร็ว

เสียงด่าทอของโจรเบอร์สองดังลอดออกมาจากข้างใน

"แกทำบ้าอะไรวะ!"

ปัง!

ประตูห้องนิรภัยปิดสนิท

สองแม่ลูกตกใจกลัวจนตัวหดเกร็งเป็นก้อน

หลินเฟิงพลิกมือ ดึงกิ๊บดำที่ถูกดัดจนตรงแหน่วออกมา เล็งไปที่ช่องว่างบนแผงควบคุมด้านนอก แล้วแทงพรวดเข้าไป

ซ่า...

ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ

แผงควบคุมดับวูบทันที

เสียงกลไกภายในบานประตูเสียดสีกันดังกึกก้องต่อเนื่อง

เสากุญแจไทเทเนียมแท้ทั้งสิบสองต้นดีดกลับเข้าที่

ห้องนิรภัยล็อกตายถาวร

หลินเฟิงปัดฝุ่นที่มือ

"เรียบร้อย"

"แพ็กของเสร็จสิ้น"

ผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับอ้าปากค้าง

[???????]

[เชี่ยย!! ล่อเสือเข้าถ้ำ!]

[โจร: เข้ามาแล้ว อ้าว? ทำไมออกไม่ได้วะ?]

[แพ็กของเสร็จสิ้นบ้าบออะไรล่ะโว้ย]

[พ่อหนุ่มคนนี้ร้ายลึก ที่ทำตัวหงอๆ ก่อนหน้านี้คือการแสดงสินะ]

[หลินเฟิง: คุณลูกค้า แพ็กเกจอาชญากรรมของท่านห่อเรียบร้อยแล้ว กรุณารอตำรวจมาเซ็นรับของด้วยครับ]

เสียงคำรามของหัวหน้าโจรดังทะลุแผ่นประตูเหล็กหนาเตอะออกมา

"เปิดประตู!"

มีคนใช้พานท้ายปืนทุบประตูอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างใน

"เปิดประตู! มึงกล้าขังกูเรอะ!"

โจรเบอร์สองก็แหกปากลั่น

"ลูกพี่ ประตูล็อกตายแล้ว! หน้าจอไม่มีปฏิกิริยาเลย!"

"รีโมต! ยังมีรีโมตอยู่!"

หลินเฟิงหันขวับไปมองที่เอวของเจ้าของบ้านหญิง

ตัวเลขบนหน้าจอแอลซีดียังคงวิ่งต่อไป

04:42.

เขาย่อตัวลง ประคองเจ้าของบ้านหญิงให้ลุกขึ้นนั่ง

"นั่งนิ่งๆ นะครับ"

เด็กน้อยกัดผ้าเช็ดหน้าแน่น น้ำตานองหน้า

หลินเฟิงเอื้อมมือไปดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากปากเด็กน้อย

"คุณอา..."

หลินเฟิงปรายตามองเธอ

"เรียกพี่สิ"

เด็กน้อยชะงักกึก

ชาวเน็ตในช่องไลฟ์สดก็ชะงักเหมือนกัน

[เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะมาแก้สรรพนามอีกเหรอ?]

[สภาพจิตใจหมอนี่มันนิ่งจนน่ากลัวเลยว่ะ]

[เด็กน้อย: หนูจะระเบิดตายอยู่รอมร่อแล้ว พี่ยังจะมาห่วงเรื่องลำดับญาติอีก]

เสียงของหัวหน้าโจรทะลุผ่านแผ่นเหล็กออกมาจากห้องนิรภัย

"มึงคิดว่าขังกูไว้แล้วเรื่องจะจบแค่นี้เหรอ?"

"กูจะส่งพวกมึงไปลงนรกเดี๋ยวนี้แหละ!"

วินาทีต่อมา

วินาทีถัดมาอีก

และอีกหลายๆ วินาทีต่อมา

กล่องจุดชนวนที่เอวของเจ้าของบ้านหญิงก็ยังคงนิ่งสนิท

มีเพียงตัวเลขที่ยังคงนับถอยหลัง

04:31.

น้ำเสียงของหัวหน้าโจรเริ่มเจือความสิ้นหวัง

"ทำไมไม่มีปฏิกิริยาเลยวะ?"

"ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาโว้ย!"

"มึงทำอะไรลงไป!"

หลินเฟิงหันไปพูดกับบานประตู อธิบายอย่างจริงจังว่า

"ไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ"

"ก็แค่ในห้องนั้นสัญญาณมันไม่ค่อยดีน่ะ"

"ห้องนิรภัยใต้ดิน ประตูไทเทเนียมอัลลอยหนาสามสิบเซนติเมตร กันระเบิด กันไฟ กันสัญญาณไร้สาย"

"ตอนนี้พวกคุณอยู่ในโหมดออฟไลน์ครับ"

ช่องแชทขำกันปอดโยก

[ฮ่าๆๆๆ โหมดออฟไลน์!]

[โจร: เน็ตหลุด กดระเบิดไม่ได้]

[แนะนำให้บริษัทผลิตประตูจ่ายค่าสปอนเซอร์ด่วน โฆษณาตัวนี้คุ้มค่ามาก]

[หลินเฟิง: ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ก่ออาชญากรรมแบบเล่นคนเดียวครับ]

[ยังจะมาเล่นตลกอยู่อีก รีบกู้ระเบิดสิโว้ย!!!!!]

ภายนอกคฤหาสน์

หน้าโต๊ะบัญชาการชั่วคราว

ฉินฮ่าวจ้องหน้าจอแท็บเล็ต เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ

ตอนที่เห็นหลินเฟิงขังโจรติดอาวุธสามคนไว้ในห้องนิรภัยได้

วินาทีนั้น เขาแทบจะตบโต๊ะร้องเชียร์แล้ว

แต่ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นระเบิดสองลูกที่กำลังนับถอยหลังอยู่

ฉินฮ่าวคว้าโทรโข่ง ตะโกนลั่นไปทางคฤหาสน์

"หลินเฟิง!"

"ห้ามแตะต้องระเบิดเด็ดขาด!"

"หน่วยกู้ระเบิดใกล้จะถึงแล้ว!"

"รีบถอยออกมาเดี๋ยวนี้! รักษาระยะห่างให้ปลอดภัย!"

เสียงตะโกนลอดผ่านท่อระบายอากาศลงมายังห้องใต้ดิน ฟังดูอู้อี้และแตกพร่า

หลินเฟิงก้มลงมองเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที

04:12.

เขาถอนหายใจยาว

"ใกล้จะถึงนี่มันกี่นาทีกันล่ะครับคุณตำรวจ?"

"คุณตำรวจครับ ออร์เดอร์นี้จะหมดเวลาแล้วนะครับ"

ฉินฮ่าวที่อยู่ข้างนอกได้ยินประโยคนั้นเข้า ถึงกับกำโทรโข่งแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ

"ขอเตือนนะ! อย่าทำอะไรบ้าๆ!"

หลินเฟิงไม่ตอบ

เขาล้วงคีมออกมาจากถุงพลาสติก

ผู้ชมในช่องไลฟ์สดสะดุ้งเฮือก

[เดี๋ยวนะ หมอนี่คิดจะทำอะไรวะ?]

[พี่ชายอย่าเล่นพิเรนทร์นะ! ไอ้ของพรรค์นี้มันไม่ใช่แม่กุญแจแล้วนะเว้ย!]

[ผู้เชี่ยวชาญกู้ระเบิดกำลังจะมาถึงแล้ว พี่อย่าเอาเครื่องมือราคาห้าสิบบาทไปท้าทายเทคโนโลยีทางทหารเลยนะ]

[ยอมรับว่าพี่สะเดาะกุญแจเก่ง แต่เรื่องกู้ระเบิดมันใช้ความรู้สึกคลำหาเอาไม่ได้นะเว้ย]

หลินเฟิงย่อตัวลงตรงหน้าเจ้าของบ้านหญิง

ยื่นมือไปจับโครงพลาสติกของระเบิดให้มั่น

กวาดสายตามองกล่องจุดชนวน หน้าจอนับถอยหลัง สลักยึด และจุดเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว

สัมผัสรับรู้โครงสร้างทำงานอย่างเต็มกำลังในหัว

วงจรปิด หัวจุดชนวน สายไฟชนวน ทั้งหมดถูกแยกส่วนให้เห็นเป็นชั้นๆ

เขาเริ่มจากแก้มัดไทร์แรปที่ข้อมือของเจ้าของบ้านหญิงก่อน

เธอรีบคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น

"ไม่ต้องห่วงฉัน... ช่วยลูกสาวฉันก่อน..."

หลินเฟิงชะงักไปนิดนึง

เขาหันไปมองเด็กน้อย

ไหล่เล็กๆ ของเด็กน้อยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

หลินเฟิงพยักหน้า

"โอเค"

"ช่วยเด็กก่อนละกัน"

เขาขยับตัวไปตรงหน้าเด็กน้อย

"ไม่ต้องกลัวนะ" หลินเฟิงกดเสียงให้เบาลง "เมื่อก่อนพี่ส่งอาหารบ่อย เก่งเรื่องรับมือกับการนับถอยหลังมากเลยล่ะ"

เด็กน้อยสะอึกสะอื้น

"ของที่สั่ง... ก็ระเบิดได้เหมือนกันเหรอคะ?"

หลินเฟิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ได้สิ"

"ตอนที่ลูกค้าให้ดาวน้อยๆ น่ะ อารมณ์คนส่งก็ระเบิดเลยล่ะ"

เด็กน้อยที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะแก้ม ถึงกับเหวอไปไม่รู้จะตอบยังไงกับประโยคนี้ดี

[หมอนี่ยังมีกะจิตกะใจมาหลอกเด็กอีก...]

[ปากเสียก็จริง แต่โคตรนิ่งเลยว่ะ]

[เมื่อกี้ใครบอกว่าเขาเหมือนโจรนะ? ออกมารับโทษเดี๋ยวนี้]

ภายนอกคฤหาสน์ ฉินฮ่าวคำรามใส่เครื่องมือสื่อสาร

"หน่วยกู้ระเบิดถึงไหนแล้ว!"

"หัวหน้าฉิน กำลังเร่งมาครับ คาดว่าอีกหนึ่งนาที!"

"บอกให้เร่งหน่อยสิโว้ย!"

สิ้นเสียงฉินฮ่าว เจ้าหน้าที่เทคนิคก็ผุดลุกขึ้นพรวด

"หัวหน้าฉิน เขาจะตัดสายแล้วครับ"

ฉินฮ่าวหันขวับไปจ้องหน้าจอ

ในภาพ หลินเฟิงเอาปากคีมจ่อไปที่จุดเชื่อมต่อจุดหนึ่งบนแผงวงจรระเบิดแล้ว

สมองของฉินฮ่าวอื้ออึง

"หลินเฟิง! หยุดนะ!"

ภายในห้องใต้ดิน

เวลานับถอยหลังเดินหน้าอย่างไม่ปรานี

04:03.

ข้อมือของหลินเฟิงนิ่งสนิทดั่งเหล็กกล้า

ปากคีมงับเข้าหากัน

เสียงโลหะตัดขาดดังขึ้นเบาๆ

สายชนวนสีแดงสลับน้ำเงินถูกตัดขาด

หน้าจอแอลซีดีที่เอวของเด็กน้อยกะพริบวาบ

ตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังหยุดชะงักลงทันที

04:00.