บทที่ 2 - ลวดเหล็กทะลวงประตูคฤหาสน์ เปิดปุ๊บปืนจ่อหัวปั๊บ

หมู่บ้านวิลล่าอวิ๋นติ่ง ย่านที่อยู่อาศัยของมหาเศรษฐีตัวจริงแห่งเมืองเจียงไห่

ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ เลื่องลือกันว่าต่อให้เป็นแมลงวันบินผ่านก็ยังต้องถูกจับตรวจเพศ

รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วมาจอดแหม่ะอยู่หน้าประตูสไตล์ยุโรปสุดอลังการ

รปภ. สองคนที่สวมเสื้อเกราะกันแทงพร้อมกระบองยางห้อยเอว ปรี่เข้ามาขวางทันที

พวกเขากวาดตามองชุดพนักงานส่งอาหารสีเหลืองของหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มาทำอะไร? ที่นี่ไม่รับสั่งอาหาร"

"พี่ชาย ผมรับงานมาเปิดกุญแจ โซน A หลัง 03 ครับ"

หลินเฟิงล้วงมือถือออกมาโชว์หน้าจอรับงาน

รปภ. ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมากดต่อสายตรงถึงลูกบ้าน

รอเพียงอึดใจเดียว เสียงผู้หญิงก็ดังลอดออกมาจากวิทยุ: "ให้เขาเข้ามา"

รปภ. โบกมือเปิดทาง

"เข้าไปได้ เลี้ยวซ้าย ซอยที่สองสุดทาง"

หลินเฟิงเอ่ยขอบคุณ แล้วบิดคันเร่งออกไป

ในช่องไลฟ์สด คอมเมนต์ก็ยังคงด่าทอเยาะเย้ยไม่เลิก

[รปภ. ที่นี่ทำงานชุ่ยจังวะ ปล่อยเข้าไปเฉยเลย?]

[เจ้าของบ้านคงร้อนใจจนสติแตกแล้วมั้ง มีอะไรก็คว้าไว้ก่อนแหละ]

[เดี๋ยวรอดูตอนมันงัดเอาเศษลวดขึ้นมาโชว์เจ้าของบ้านนะ รับรองโดนรปภ. ฟาดหลังลายแน่]

โซน A หลังที่ 03

นี่คือคฤหาสน์เดี่ยวสามชั้นพื้นที่กว้างขวางโอ่อ่า มาพร้อมสวนขนาดใหญ่และสระว่ายน้ำส่วนตัว

หลินเฟิงจอดรถไว้หน้าประตูเหล็กดัดลวดลายวิจิตร แล้วเดินตรงไปยังประตูทางเข้าหลัก

ประตูกันขโมยสีโลหะด้านเคลือบเงาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ตรงตำแหน่งที่ควรจะเป็นรูกุญแจ กลับกลายเป็นแผงวงจรอัจฉริยะล้ำยุคที่รวมทั้งการกดรหัส สแกนลายนิ้วมือ และม่านตาไว้ในจุดเดียว

หลินเฟิงรู้จักไอ้ของเล่นชิ้นนี้ดี

ไบเอินส์ซีรีส์ T9 ประตูกันระเบิดนำเข้าจากเยอรมนี

เคลมกันว่าสามารถทนแรงระเบิด C4 ที่ปะทะตรงๆ ได้สบาย

ไส้กุญแจด้านในใช้โครงสร้างกลไกเมทริกซ์สลับฟันปลา หากพยายามทำลายด้วยกำลัง มันจะล็อกตายอัตโนมัติทันที

ราคาขายตามท้องตลาดเริ่มต้นที่เกือบห้าแสนบาท

หลินเฟิงกดออด

ติ๊งหน่อง—

รออยู่ครึ่งนาที ข้างในก็ยังคงเงียบกริบ

หลินเฟิงหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ที่ให้ไว้ในระบบ

เสียงรอสายดังอยู่สองครั้ง ปลายสายก็รับ

เสียงผู้ชายแหบพร่าและต่ำลึกดังลอดออกมาจากลำโพง

"ใคร?"

"สวัสดีครับเถ้าแก่ ผมคือช่างกุญแจที่คุณเรียกมา ตอนนี้อยู่หน้าประตูแล้วครับ กดออดแล้วไม่มีใครตอบ"

"ประตูมันพัง เปิดไม่ออก นายหาวิธีงัดเข้ามาเองก็แล้วกัน เข้ามาแล้วค่อยว่ากัน"

ชายคนนั้นพูดรัวเร็ว

พื้นหลังมีเสียงสะอื้นแปลกๆ แทรกเข้ามา

หลินเฟิงจ้องมองประตูมูลค่าเกือบเก้าแสนบาทตรงหน้า พลางนิ่งเงียบไป

"เถ้าแก่ นี่มันไบเอินส์ T9 นะครับ ขืนงัดเข้าไป ประตูก็พังพอดี"

"พังก็พังไปสิวะ! สั่งให้งัดก็งัดไป จะมัวพล่ามอะไรนักหนา! เร็วเข้า!"

จู่ๆ เสียงของชายคนนั้นก็ตวาดกร้าว

หลินเฟิงยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์ของคนใช้แรงงานรากหญ้า เขาพูดใส่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า:

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

"ถ้าประตูพังแล้วคุณบังคับให้ผมจ่ายจะทำไง? ผมทำงานเหนื่อยแทบตายทั้งเดือนยังได้เงินแค่นิดเดียวเองนะ"

"คุณต้องส่งข้อความมายืนยันให้ชัดเจน ว่าเป็นคนสั่งให้ช่างกุญแจทำลายประตู และความเสียหายที่เกิดขึ้นเจ้าของบ้านจะเป็นผู้รับผิดชอบเองทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับช่างกุญแจ"

"ไม่งั้นงานนี้ผมไม่ทำ"

ปลายสายถึงกับอึ้งไปเลย

ผ่านไปหลายวินาที เสียงหอบหายใจหนักๆ ก็ดังลอดมา

"เออ! เดี๋ยวส่งให้! รีบๆ เปิดซะ!"

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

สายถูกตัดไป

ผู้ชมในไลฟ์สดที่ได้ยินบทสนทนานี้ถึงกับขำก๊าก

[โคตรฮา! ข้อความงดเว้นความรับผิดชอบ! พี่แกนี่มีภูมิคุ้มกันมิจฉาชีพสูงปรี๊ดเลยเว้ย]

[ขำจะขิต ประตูบานละเกือบเก้าแสน ยืนถือเศษเหล็กราคาห้าสิบบาทในมือ ยังจะมีหน้าไปกลัวเขาปรับอีก?]

[ไอ้เศษลวดของมึงเนี่ย แค่ขูดประตูเขาให้เป็นรอยได้ก็ถือว่าแขนแข็งแรงมากแล้ว!]

[ป่านนี้เจ้าของบ้านคงโกรธจนความดันพุ่งทะลุเพดานไปแล้วมั้ง]

"ติ๊ง"

หน้าจอมือถือสว่างวาบ

มีข้อความเด้งเข้ามา

[ประตูพังชั้นรับเอง ไม่ต้องให้แกจ่าย รีบเปิดเร็ว]

ดูท่าเจ้าของบ้านคนนี้จะเรียนมาน้อย พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกด้วย

หลินเฟิงแคปหน้าจอ เซฟรูป อัปขึ้นคลาวด์

ทุกขั้นตอนจบลงอย่างรวดเร็วและหมดจด

"มีไอ้นี่แล้ว ก็ไม่ต้องกลัวโดนโยนขี้แล้วล่ะ"

เขาเก็บมือถือ ล้วงลวดเหล็กกับไขควงแฉกออกมาจากถุง

ช่องแชทเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอีกระลอก

[เอาจริงดิ?]

[ภาพมันขัดแย้งกันเกินไปแล้วเว้ย เหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปงัดตู้เซฟธนาคารอะ!]

หลินเฟิงไม่ได้สนใจคอมเมนต์เหล่านั้น

เขาเดินเข้าไปใกล้ประตู เอื้อมมือไปแตะแผงวงจรอัจฉริยะ

วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นเยียบของโลหะ ประตูกันขโมยอันหนักอึ้งก็ถูกแยกชิ้นส่วนในหัวของเขาทันที

เกราะชั้นนอก แผ่นเหล็กกันเจาะ แผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ ทุกอย่างถูกปอกเปลือกออก

ทะลวงตรงเข้าสู่แกนกลางของกลไกเสากุญแจ

"ไส้กุญแจเมทริกซ์สลับฟันปลา ถ้าวงจรไฟฟ้าพัง กลไกจะล็อกตาย ก็แค่กันคนดี แต่กันขโมยไม่ได้หรอก"

หลินเฟิงพึมพำเบาๆ

เขาเอาไขควงแฉกจิ้มลงไปตรงรอยต่อของแผงวงจรแล้วงัดสุดแรง

แผงวงจรเทคโนโลยีสุดล้ำราคาแพงหูฉี่ถูกแงะออกจนเกิดช่องว่าง

เผยให้เห็นสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงและรูกุญแจกลไกฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่

หลินเฟิงงอปลายลวดเหล็กให้โค้งงอในองศาที่แปลกประหลาด

ข้อต่อนิ้วของเขาดูอ่อนยวบยาบผิดธรรมชาติ

เขาสอดลวดเหล็กเข้าไปในรูกุญแจ

หลินเฟิงหลับตาลง ปลายนิ้วสั่นรัวด้วยความถี่สูงจนตาเปล่าแทบมองไม่ทัน

กริ๊ก... กริ๊ก...

ลวดเหล็กสะกิดโดนเสากุญแจซี่แรก

ตามมาด้วยซี่ที่สอง... ซี่ที่สาม...

ความทรงจำของกล้ามเนื้อระดับจอมโจรเข้าควบคุมร่างกายนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่ได้ใช้กำลังทำลายแต่อย่างใด ทว่าเป็นเพียงการปลดล็อกไปตามกลไกของไส้กุญแจ

แกร๊ก

เสียงเฟืองโลหะขบกันดังชัดเจนในโถงทางเดินที่เงียบกริบ

หลินเฟิงจับที่จับประตูแล้วกดลงเบาๆ

ประตูกันระเบิดไบเอินส์ T9 อันหนักอึ้ง แง้มเปิดเข้าไปด้านใน

ทั้งช่องไลฟ์สดตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ก่อนที่คอมเมนต์จะเลื่อนไหลเป็นสายน้ำ

[?????????]

[เชี่ย? เชี่ย! เชี่ย!!!]

[เปิดออกจริงดิ? ตาฝาดไปเองปะเนี่ย?]

[เมื่อกี้ผ่านไปกี่วิเอง? ใช้แค่ลวดเส้นเดียวนะ? เปิดประตูกันขโมยออกเนี่ยนะ?]

[ฝีมือระดับนี้ ถ้าไม่เคยติดคุกมาเป็นสิบปีก็คงฝึกไม่ได้หรอกมั้ง]

[คุณตำรวจครับ คนนี้แหละครับ! รีบสืบประวัติด่วนเลย ไม่น่าจะใช่การแสดงแล้ว!]

หลินเฟิงพึงพอใจกับฝีมือของตัวเองมาก

เครื่องมือราคาห้าสิบบาท แต่ประสิทธิภาพเกินราคาไปเยอะ

เขาผลักประตูเข้าไป พร้อมกับเตรียมฉีกยิ้มการค้าตามแบบฉบับพนักงานรับจ้างเพื่อต้อนรับนายจ้าง

"เถ้าแก่ ประตูเปิดแล้วครับ ค่าเหนื่อยทั้งหมด..."

ยังพูดไม่ทันจบ

ปืนกลมือขนาดเล็กที่ติดที่เก็บเสียง ก็ถูกยื่นโผล่ออกมาจากรอยแยกของประตู

ปากกระบอกปืนสีดำทะมึนเย็นเยียบจ่อป้าบเข้าที่กลางหน้าผากของหลินเฟิง

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเฟิงแข็งค้าง

กล้องจิ๋วความละเอียดสูงที่ปกเสื้อ ทำหน้าที่ถ่ายทอดภาพเหตุการณ์นี้ออกไปอย่างซื่อสัตย์

คอมเมนต์ในช่องไลฟ์สดระเบิดขึ้นอีกครั้ง

[เชี่ยยย! ของจริงปะเนี่ย?]

[ปืน! มีปืนด้วย! มีที่เก็บเสียงพร้อม!]

[นี่มันบ้านคนรวยไม่ใช่เรอะ? ทำไมมีโจรติดอาวุธอยู่ในนี้ได้?]

[รีบแจ้งตำรวจเร็ว! งานเข้าแล้ว!]

[สคริปต์ปะ? รายการเขียนบทจัดฉากแน่ๆ!]

[จัดฉากบ้าอะไรล่ะ! มึงดูรอยไหม้กับรอยถลอกบนตัวปืนนั่นดิ ของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์!]