บทที่ 640 - มุ่งหน้าไปช่วยเหลือ

บทที่ 640 - มุ่งหน้าไปช่วยเหลือ

นี่สิถึงจะเป็นขุนนางผู้จงรักภักดีของต้าถังตัวจริง! ในสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งความช่วยเหลือจากภายนอก พวกเขายังคงยืนหยัดปกป้องซีอวี้ให้กับต้าถังมานานนับสิบปี ทว่าสุดท้ายกลับต้องจบชีวิตลงด้วยการพลีชีพเพื่อชาติอย่างน่าสลดใจ เรื่องนี้จะทำให้หลี่ซื่อหมินผู้รักทหารยิ่งชีพยอมรับได้อย่างไร?

"ไอ้พวกโจรชั่วทู่ฝาน กล้าดีอย่างไรมารังแกต้าถังของข้า?!" หลี่หยวนถึงกับระเบิดอารมณ์โกรธจัดลุกขึ้นยืน

ทางด้านหลี่หยวนจี๋ก็อัดหลี่คั่วจนเหลือแต่ลมหายใจรวยริน เขาถ่มน้ำลายใส่หลี่คั่วอย่างแรงแล้วประกาศกร้าว "หากเปิ่นหวังไม่ได้สั่งสอนพวกทู่ฝานสักตั้ง เปิ่นหวังจะมีหน้าเป็นถึงปิ้งเจียนหวังแห่งต้าถังได้อย่างไร?!"

เวลานี้หลี่ซื่อหมินและหลี่เจี้ยนเฉิงไม่มีเวลาไปสนใจหลี่คั่วอีกต่อไปแล้ว ปัญหากบฏฟานเจิ้นก็จัดการเรียบร้อยแล้ว การจะมาสะสางบัญชีกับหลี่คั่วก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น หลี่ซื่อหมินก้าวยาวๆ เข้าไปหาเยิ่นเสี่ยวเทียน คว้ามือเขาไว้แน่นแล้วกล่าว "น้องเสี่ยวเทียน ตอนนี้เจิ้นอยากจะขอร้องเจ้าเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น"

เยิ่นเสี่ยวเทียนตบไหล่เขาเบาๆ "พี่ซื่อหมินไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมเข้าใจทุกอย่าง เดี๋ยวผมจะส่งป้ายคำสั่งให้คุณนะ"

"น้องสาม รีบกลับไปรวบรวมกองทัพเดี๋ยวนี้! ไปเรียกหลัวอี้, พี่น้องตระกูลเซวีย และเกาเซียนจือ, เฟิงฉางชิง, เกอซูเย่า, กัวจื่ออี๋, หลี่กวงปี้ มาให้เจิ้นทั้งหมด!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่หยวนจี๋ประสานมือรับคำสั่ง จากนั้นก็รับป้ายคำสั่งแล้วรีบจากไปทันที

"ฝ่าบาท!" เว่ยเจิงก้าวออกมายืนโค้งคำนับหลี่เจี้ยนเฉิง

หลี่เจี้ยนเฉิงขมวดคิ้วตวาด "เว่ยเจิง เจ้าอย่าได้มาทัดทานเจิ้น! หากเจิ้นไม่สามารถไปช่วยกองทัพอันซีออกมาได้ เจิ้นจะมีหน้าเป็นฮ่องเต้แห่งต้าถังต่อไปได้อย่างไร?"

ทว่าเว่ยเจิงกลับส่ายหน้า "กระหม่อมมิได้จะมาทัดทานฝ่าบาทหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอยากจะมาขออาสาออกรบ การศึกครั้งนี้กระหม่อมก็ขอติดตามกองทัพไปปราบศัตรูด้วยพ่ะย่ะค่ะ! แม้กระหม่อมจะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ก็ปรารถนาที่จะได้สังหารพวกทู่ฝานด้วยมือของกระหม่อมเอง เพื่อแก้แค้นให้แก่กองทัพอันซีพ่ะย่ะค่ะ!"

หลี่เจี้ยนเฉิงจ้องมองเว่ยเจิง และเว่ยเจิงก็จ้องตอบหลี่เจี้ยนเฉิงด้วยสายตาแน่วแน่

จากนั้นหลี่เจี้ยนเฉิงก็แผดเสียงคำราม "ดี! เจิ้นอนุญาต! วันนี้กษัตริย์และขุนนางอย่างพวกเรา จะร่วมใจกันปราบศัตรู!"

"เจิ้นจะกลับไปรวบรวมกำลังพลทั้งหมดเดี๋ยวนี้ น้องเสี่ยวเทียนรบกวนเจ้าช่วยแจ้งข่าวให้ฮ่องเต้ท่านอื่นๆ ทราบด้วยนะ ต้าถังของพวกเรากำลังเดือดร้อน พวกขุนพลที่ฮ่องเต้ท่านอื่นยืมตัวไปก็ควรจะกลับมาช่วยเจิ้นได้แล้ว" หลี่ซื่อหมินเปิดช่องทางมิติ บอกกล่าวเยิ่นเสี่ยวเทียนเสร็จก็เดินเข้าไปทันที

หลี่หยวนลุกขึ้นยืนแล้วก็นั่งลงอีกครั้ง "เฮ้อ เจิ้นแก่แล้ว ครั้งนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจี้ยนเฉิงกับซื่อหมินก็แล้วกัน อ้อ จริงสิ ท่านอาจารย์ ลูกชายของซื่อหมินคนนั้นไม่ได้มีกองทัพที่แข็งแกร่งหรอกหรือ? ท่านช่วยเรียกเขามาด้วยสิ นี่เป็นเรื่องที่ลูกหลานของเขาก่อเอาไว้ เขาจะทำตัวลอยนวลอยู่เฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ"

เยิ่นเสี่ยวเทียนรู้ว่าหลี่หยวนหมายถึงหลี่จื้อ เมื่อคิดดูแล้วก็เห็นว่าสิ่งที่หลี่หยวนพูดก็มีเหตุผล เขาจึงรีบส่งข้อความไปหาหลี่จื้อและฮ่องเต้ท่านอื่นๆ

หยางเจียนกอดอกแล้วเอ่ยถาม "ซูเต๋อ (ชื่อรองของหลี่หยวน) ต้องการให้เจิ้นส่งกองทัพไปช่วยเจ้าหรือไม่?"

"ท่านน้าเขยเกรงใจเกินไปแล้ว โจรชั่วทู่ฝานเพียงหยิบมือ ไม่รบกวนให้ท่านต้องลำบากหรอก ลำพังแค่เจี้ยนเฉิงกับซื่อหมินก็เกินพอแล้ว" หลี่หยวนปฏิเสธความหวังดีของหยางเจียนไปโดยไม่คิด เรื่องน่าอับอายขายหน้าใหญ่โตขนาดนี้ อย่าให้คนอื่นเข้ามาสอดแทรกจะดีกว่า แม้ว่าหยางเจียนจะเป็นญาติสนิทของเขาก็ตาม

หยางเจียนพยักหน้า "เช่นนั้นก็ย่อมได้ ในเมื่อเจ้าดึงดันเช่นนี้ เจิ้นก็คงพูดอันใดมากมิได้ แต่หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ก็เอ่ยปากบอกเจิ้นได้ทุกเมื่อ อย่างไรเสียก็ถือว่าเป็นลูกหลานของเจิ้น เจิ้นยื่นมือเข้าช่วยสักนิดก็คงไม่เป็นไร"

ผ่านไปครู่หนึ่ง บรรดาขุนพลแห่งต้าถังที่ไปเยือนราชวงศ์อื่นต่างก็ทยอยพากันกลับมา

"ท่านอาจารย์ ฝ่าบาททรงเรียกพวกข้ามาอย่างเร่งด่วน มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือ?" เฉิงเย่าจินยังไม่ทันก้าวเข้าลานบ้านก็ตะโกนถามเสียงดังลั่น

เยิ่นเสี่ยวเทียนยังไม่ตอบคำถาม เขารอจนกระทั่งทุกคนมากันจนเกือบครบ จึงเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเขาฟัง

"ไอ้พวกทู่ฝานบัดซบ! ข้าจะต้องให้พวกมันได้ลิ้มรสอานุภาพดาบม่อเตาของข้าให้จงได้!" เฉิงเย่าจินตบโต๊ะน้ำชาอย่างแรง โต๊ะสั่นสะเทือนไปมาจนเกือบจะพังทลาย

เยิ่นเสี่ยวเทียนกลอกตา "คุณช่วยเบามือหน่อยได้ไหมครับ โต๊ะน้ำชาของผมไปทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นนักหนา? เดี๋ยวพอถึงสนามรบ ก็มีพวกทู่ฝานให้คุณจัดการถมเถไปครับ"

เฉิงเย่าจินยิ้มเจื่อนๆ อย่างเขินอาย

"ท่านอาจารย์ เสด็จปู่เรียกข้ามาด่วน มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ทางด้านหลี่จื้อก็รีบสาวเท้าเข้ามาในลานบ้านอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นหลี่หยวน หลี่จื้อก็รีบเข้าไปทำความเคารพทันที

"ช่างเถิดๆ รีบให้ท่านอาจารย์อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เจ้าฟังดีกว่า" หลี่หยวนโบกมืออย่างรำคาญใจ

เยิ่นเสี่ยวเทียนจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้หลี่จื้อฟังอีกครั้ง

หลี่จื้อผู้นี้ก็เป็นพวกบ้าสงครามตัวยงคนหนึ่ง พอได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เขาก็นั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป

"ทู่ฝานรังแกกันเกินไปแล้ว! วันนี้หากไม่กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก เจิ้นก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นฮ่องเต้อีกต่อไป!" คำพูดของหลี่จื้อนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะฝั่งของเขาเพิ่งจะให้หลี่จิ้งนำทัพไปกวาดล้างทู่ฝานจนสิ้นชาติมาหมาดๆ เขายังรู้สึกไม่หนำใจ พอได้ยินว่าทู่ฝานมาก่อเรื่องอีก ก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมาทันที

"เสด็จปู่โปรดรอสักประเดี๋ยว เจิ้นจะกลับไปรวบรวมกำลังพลเดี๋ยวนี้!" หลี่จื้อไม่แม้แต่จะหยุดดื่มน้ำ เขารีบวิ่งออกไปนอกลานบ้านอย่างร้อนรน

"เฮ้ๆๆ ไม่ต้องเตรียมเสบียงอะไรมาเยอะแยะนะ เอามาแค่ทหารก็พอ แล้วค่อยไปยึดเอาจากพวกทู่ฝานทีหลัง" เยิ่นเสี่ยวเทียนตะโกนไล่หลังหลี่จื้อไป

"เจิ้นเข้าใจแล้ว" หลี่จื้อไม่ได้หันกลับมามอง เขามุดหายเข้าไปในช่องทางมิติทันที

เมื่อเวลาผ่านไป หลี่ซื่อหมินและหลี่หยวนจี๋ก็ทยอยพากันทหารกลับมา

แต่พอกองทัพของทั้งสองฝ่ายมาเจอกัน ก็เกือบจะเกิดการปะทะกันขึ้น พี่น้องตระกูลเซวียยังจำเรื่องวิกฤตการณ์ประตูเสวียนอู่ได้ฝังใจ พอเห็นหน้าหลี่ซื่อหมินปุ๊บก็ชักดาบที่เอวออกมาทันที กัวจื่ออี๋และคนอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ชักอาวุธออกมาตาม เว่ยฉือกง ฉินฉยง และคนอื่นๆ นึกว่าหลี่เจี้ยนเฉิงจะทำสงครามกับหลี่ซื่อหมินอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายต่างก็ถืออาวุธประจันหน้ากันอย่างตึงเครียด

เยิ่นเสี่ยวเทียนรีบเข้าไปห้ามทัพ "เข้าใจผิดกันแล้วๆ คนกันเองทั้งนั้น รีบวางดาบลงเร็วเข้า เหล่าเฉิง ผมบอกคุณอยู่นี่ไง คุณถือดาบม่อเตาทำท่าจะขู่ใครกัน?"

กัวจื่ออี๋กระซิบถามหลัวอี้ "ท่านแม่ทัพหลัว คนผู้นี้คือใครหรือ?"

หลัวอี้จ้องมองหลี่ซื่อหมินเขม็งพลางตอบ "เขาคือหลี่ซื่อหมิน"

กัวจื่ออี๋ตกใจสุดขีด รีบทิ้งดาบในมือลงพื้นและกล่าว "ไท่จงฮ่องเต้โปรดประทานอภัยด้วย กระหม่อมไม่ทราบสถานะของพระองค์ ขอไท่จงฮ่องเต้โปรดอภัยในความผิดของกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ซื่อหมินโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก เป็นเพราะเจิ้นอธิบายไม่ชัดเจนเอง เจ้าคือกัวจื่ออี๋ใช่หรือไม่? เจิ้นเคยได้ยินวีรกรรมของเจ้ามาบ้างแล้ว ในวันข้างหน้าเจ้าก็จงติดตามรับใช้พี่ใหญ่ของเจิ้นให้ดี กองทัพต้าถังยังต้องพึ่งพาพวกเจ้าเป็นเสาหลักต่อไป"

กัวจื่ออี๋ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล "กระหม่อมขอบพระทัยไท่จงฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ"

เยิ่นเสี่ยวเทียนมองไปรอบๆ ก่อนจะถาม "พวกคุณอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านแม่ทัพทุกคนฟังชัดเจนแล้วใช่ไหมครับ?"

หลี่เจี้ยนเฉิงและหลี่ซื่อหมินพยักหน้าเบาๆ

"เสด็จพ่อ ลูกมาสายแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เยิ่นเสี่ยวเทียนกำลังจะอ้าปากพูด หลี่จื้อก็พาเซวียเหรินกุ้ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลานบ้าน โชคดีที่อาการป่วยของเขาทุเลาลงไปมาก ไม่อย่างนั้นการวิ่งออกกำลังกายอย่างหนักแบบนี้คงทำให้เขาล้มหมอนนอนเสื่อไปแล้ว

"ทุกคนมากันครบแล้ว ผมจะสรุปเรื่องราวให้ฟังคร่าวๆ อีกครั้งนะครับ" เยิ่นเสี่ยวเทียนเล่าเรื่องกองทัพอันซีซ้ำอีกรอบ

เฉิงเย่าจินพูดอย่างร้อนรน "ท่านอาจารย์ รีบให้พวกเราออกเดินทางกันเถอะ พวกเราอยากจะไปช่วยเหลือกองทัพอันซีให้พ้นจากการถูกทู่ฝานปิดล้อมเร็วๆ!"

ฉินฉยงพูดอย่างขำๆ "จือเจี๋ยอย่าเพิ่งใจร้อนไป ตอนนี้กองทัพยังรวบรวมไม่เสร็จเลย จะให้พวกเราแค่ไม่กี่สิบคนบุกไปฆ่าศัตรูได้อย่างไร?"

เยิ่นเสี่ยวเทียนปรบมือ "ที่ท่านแม่ทัพซูเป่าพูดมาก็ตรงประเด็นพอดีเลยครับ ไม่ทราบว่าพวกคุณทั้งสามคนเตรียมกำลังพลมามากน้อยแค่ไหนครับ?"

(จบแล้ว)