บทที่ 418 - แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้น

บทที่ 418 - แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้น

"เจ้าเด็กนี่ ตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ ถ้าข้ารู้ว่าเจ้ายังคงทำตัวเหลวแหลกเหมือนในประวัติศาสตร์ ข้าจะถลกหนังเจ้าด้วยมือข้าเองเลยคอยดู!" จูหยวนจางยังคงพูดข่มขู่จูโฮ่วจ้าวด้วยความไม่ไว้ใจ

จูโฮ่วจ้าวพยักหน้ารัวๆ "ขอให้ไท่จู่วางพระทัยได้เลยพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้ผู้เยาว์กลับตัวกลับใจแล้ว จะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางพยักหน้า "ดี ข้าจะคอยดูผลงานของเจ้าในวันข้างหน้า! เจ้ากลับไปเตรียมตัวได้แล้ว เตรียมเสร็จเมื่อไหร่ก็รีบส่งมาให้ข้าโดยเร็วที่สุด"

จูโฮ่วจ้าวปาดเหงื่อบนหน้าผาก ค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นยืน

โชคดีที่เซี่ยหยวนจี๋ซึ่งจูตี้ส่งไปให้ยังอยู่ที่นั่น ด้วยความสามารถของยอดขุนนางกรมฮู่ปู้อย่างเขา การรวบรวมเสบียงจึงสามารถทำได้รวดเร็วขึ้นมาก

หลังจากกล่าวลาทั้งสามคน จูโฮ่วจ้าวที่ถูกขู่จนเหงื่อตกก็รีบลนลานกลับไปยังรัชศกเจิ้งเต๋อทันที

เยิ่นเสี่ยวเทียนตบหน้าผากตัวเอง "ผมนึกออกแล้ว ในยุคฉงเจินก็ยังมีเสบียงพร้อมให้คุณไปเอาอยู่นี่นา!"

จูหยวนจางตวาดอย่างหัวเสีย "เจ้าเด็กนี่ ตอบสนองช้าเสียจริง รีบบอกข้ามาเลยว่ายังมีเสบียงอยู่ที่ไหนอีก!"

เยิ่นเสี่ยวเทียนยิ้มบางๆ "ตอนนี้คุณกำลังทำศึกอยู่ที่ไหนล่ะครับ?"

"เจ้าถามอะไรแปลกๆ? ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าอู๋ซานกุ้ยยึดครองอาณาเขตของหลี่จื้อเฉิงและก่อกรรมทำเข็ญ ข้าก็ต้องนำทัพไปทำศึกกับมันที่ส่านซีสิ"

เยิ่นเสี่ยวเทียนตบมือ "นั่นแหละครับถูกต้องเลย ในพื้นที่ส่านซีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากซานซี ก็ยังมีเสบียงตุนอยู่อีกเพียบเลยนี่ครับ"

จูหยวนจางขมวดคิ้ว "ซานซี? ข้าไม่เห็นจะรู้เลยว่าซานซียังเป็นพื้นที่เพาะปลูกได้อีก? เจ้าเด็กนี่ อย่ามาหลอกข้านะ"

เยิ่นเสี่ยวเทียนกลอกตา "ใครบอกว่าซานซีผลิตเสบียงได้ล่ะครับ ผมหมายถึงว่าในมือของแปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นที่ซานซี ยังมีเสบียงตุนอยู่อีกจำนวนมหาศาลต่างหาก"

จูตี้สงสัย "แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้น? นั่นมันพ่อค้าชาวบ้านไม่ใช่หรือ? เจ้าคงไม่ได้อยากให้เสด็จพ่อนำทัพไปปล้นพ่อค้าหรอกใช่ไหม?"

จูหยวนจางเองก็โบกมือปฏิเสธรัวๆ "แบบนั้นจะไปใช้ได้ยังไง? ถ้าทำแบบนั้น ข้าก็กลายเป็นโจรป่าเหมือนหลี่จื้อเฉิงไปแล้วน่ะสิ? อีกอย่าง พ่อค้าจิ้นที่เจ้าพูดถึง ข้าก็เคยส่งคนไปติดต่อแล้ว พวกนั้นบอกข้าว่าในมือของพวกเขาไม่มีเสบียงเหลือแล้วเหมือนกัน"

เยิ่นเสี่ยวเทียนหัวเราะเยาะ "คุณลุง คุณฟังพวกเขากล่อมซะแล้วสิ ถ้าพวกเขาไม่มีเสบียง คนรวยทั้งแผ่นดินก็คงต้องไปเป็นขอทานกันหมดแล้ว พวกคุณสองคนไม่แปลกใจเรื่องนี้บ้างเลยหรือครับ? ในเมื่อพื้นที่จงหยวนต้องเผชิญกับภัยธรรมชาติจนชาวบ้านไม่มีจะกิน แล้วพวกนวี่เจินที่อยู่ไกลออกไปในดินแดนอันหนาวเหน็บอันแร้นแค้น พวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็วได้อย่างไร?"

จูหยวนจางนึกสงสัย "จริงด้วยสิ แม้แต่ราชสำนักในจงหยวนยังไม่มีจะกิน แล้วพวกมันไปเอาเสบียงมาจากไหนกัน?"

จูตี้ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ "หรือว่า จะเป็นเสบียงที่พ่อค้าจิ้นที่น้องเทียนพูดถึง เป็นคนส่งไปให้พวกมัน?"

เยิ่นเสี่ยวเทียนตบมือดังฉาด "ยินดีด้วยครับพี่สี่ พี่รู้จักแย่งตอบคำถามแล้ว ไม่ใช่แค่เสบียงนะครับ แต่รวมถึงเสื้อผ้า อาวุธ ชุดเกราะ และยุทโธปกรณ์อื่นๆ ล้วนแต่เป็นสิ่งที่แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นส่งไปให้พวกนวี่เจินทั้งสิ้น"

จูหยวนจางระเบิดความโกรธออกมาทันที "พวกมันคิดจะก่อกบฏหรือไง?! กล้าเอาทรัพยากรของต้าหมิงข้าไปสนับสนุนศัตรู! ข้าจะจับพวกมันมาสับเป็นชิ้นๆ ให้หมด!"

"ไม่ใช่แค่ก่อกบฏหรอกนะครับ หากไม่มีพวกเราเข้ามาแทรกแซง หลังจากที่ต้าชิงบุกเข้าด่านมาได้ สถานการณ์จะเป็นอย่างไรผมคงไม่ต้องพูดซ้ำอีกใช่ไหม? หลังจากก่อตั้งต้าชิงขึ้นมาแล้ว แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นพวกนี้ก็อาศัยความดีความชอบในการสนับสนุนเสบียง ก้าวขึ้นเป็นพ่อค้าหลวงที่ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักอย่างเปิดเผย ใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบายจนไม่ต้องพูดถึงเลยล่ะครับ"

จูตี้กัดฟันกรอด "พวกมันกำลังสูบเลือดสูบเนื้อต้าหมิงของข้าชัดๆ!"

จูหยวนจางสะบัดมือ "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว! ข้าจะกลับไปส่งทัพไปซานซีเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่จับพวกมันมาลงโทษหลิงฉือให้หมด ข้าคงไม่อาจระงับความแค้นในใจได้!"

เยิ่นเสี่ยวเทียนก็ไม่คิดจะห้ามปรามจูหยวนจางเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน คนที่สมคบคิดกับศัตรูขายชาติก็เป็นพวกที่น่ารังเกียจที่สุด

จูตี้ก็กล่าวด้วยความแค้นใจเช่นกัน "กลับไปแล้ว ข้าก็จะประกาศไปทั่วต้าหมิง ว่าห้ามใครก็ตามที่มีพื้นเพมาจากซานซีทำการค้าขายเด็ดขาด! ผู้ใดฝ่าฝืนต้องถูกประหารทั้งตระกูล!"

พอได้ยินเช่นนี้ เยิ่นเสี่ยวเทียนก็จำต้องออกปากห้ามแล้ว "พี่สี่ คุณทำแบบนี้มันเกินไปหน่อยนะ คุณจะเหมารวมคนทั้งหมดไม่ได้สิ! แปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นก็คือเรื่องส่วนตัวของพวกเขา จะไปเกี่ยวอะไรกับพ่อค้าคนอื่นๆ ในซานซีล่ะ? กฎหมายลงโทษทั้งตระกูลของคุณมันใช้กับการลงโทษแบบเหมารวมอย่างนี้ได้ที่ไหนล่ะ?"

จูตี้ที่ยังคงโกรธเกรี้ยวอยู่พูดขึ้น "แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร? จะปล่อยให้พวกมันเติบโตขึ้นมาหรือไง? ถึงตอนนั้นพวกมันก็ต้องขายต้าหมิงอยู่ดีไม่ใช่หรือ?"

เยิ่นเสี่ยวเทียนลูบหัวคิ้ว "แค่จับตาดูแปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นไว้ให้ดีก็พอแล้วครับ พ่อค้าคนอื่นๆ ก็ไม่ได้มีขนาดกิจการใหญ่โตเท่าพวกเขา คงสร้างความเสียหายใหญ่โตอะไรไม่ได้หรอก"

จูตี้ซักไซ้ต่อ "แล้วแปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นที่ว่า มีตระกูลไหนบ้าง?"

"ตระกูลเฉียวแห่งอำเภอฉี, ตระกูลฉางแห่งอวี๋ซื่อ, ตระกูลเฉาแห่งไท่กู่, ตระกูลโหวแห่งเจี้ยซิว, ตระกูลฉวีแห่งอำเภอฉี, ตระกูลคั่งแห่งหลินเฝิน, ตระกูลฟ่านแห่งเจี้ยซิว และตระกูลขงแห่งไท่กู่ครับ"

จูตี้พูดด้วยสีหน้าทะมึน "ดี! กลับไปข้าจะให้องครักษ์เสื้อแพรจับตาดูพวกตระกูลเหล่านี้ทั้งวันทั้งคืน หากมีความเคลื่อนไหวแม้แต่นิดเดียว ข้าจะล้างบางพวกมันให้สิ้นซากทันที!"

จูหยวนจางบ่นอย่างไม่พอใจ "แค่นี้เองหรือ? เจ้าสี่ เจ้าช่างเลอะเลือนนัก! กลับไปแล้วอย่าลืมเขียนเรื่องนี้ลงในกฎบรรพชนด้วย ให้ฮ่องเต้รุ่นหลังคอยป้องกันพวกมันอย่างเข้มงวดให้หมด!"

จูตี้คิดได้ทันที "เสด็จพ่อทรงคิดรอบคอบยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นหม่อมฉันกลับไปจะจัดการตามนี้เลย!"

จูหยวนจางยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด "เอาล่ะ เรื่องนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน ข้าต้องรีบกลับไปแล้ว ไว้จูโฮ่วจ้าวส่งเสบียงมาให้เมื่อไหร่ เสี่ยวเทียน เจ้าค่อยติดต่อข้าก็แล้วกัน"

พูดจบ จูหยวนจางก็วางถ้วยชาลงแล้วเดินจากไปอย่างรีบร้อน

เยิ่นเสี่ยวเทียนมองตามหลังจูหยวนจางที่จากไปอย่างรีบร้อนแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ "คุณลุงของผมเนี่ย ยังคงเป็นคนใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะครับ"

จูตี้หัวเราะ "ฟังน้องเทียนพูดจบ แม้แต่ข้าก็ยังอยากจะข้ามเวลาไปจัดการกับแปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้นพวกนั้นเลย เสด็จพ่อนั้นเป็นคนประเภทที่ยอมให้มีฝุ่นในตาไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าว่าเสด็จพ่อจะไม่ร้อนใจได้อย่างไรเล่า?"

เยิ่นเสี่ยวเทียนยักไหล่โดยไม่ตอบอะไร

————————————————————————————————————————————————

จูโฮ่วจ้าวอาจจะกลัวจูหยวนจางโกรธ เขาจึงรวบรวมเสบียงจำนวนมหาศาลได้อย่างรวดเร็ว โดยส่งผ่านเยิ่นเสี่ยวเทียนเพื่อนำไปมอบให้กับจูหยวนจางในยุคฉงเจิน

จูหยวนจางเองก็น่าจะกำลังยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องแปดพ่อค้าใหญ่แห่งจิ้น ตั้งแต่มาที่นี่วันนั้น เขาก็ไม่ได้ปรากฏตัวอีกเลย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนครบกำหนดครึ่งเดือน ฮ่องเต้พระองค์อื่นต่างก็ทยอยกันเดินทางมาที่ลานบ้านของเยิ่นเสี่ยวเทียน

"วันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสุ่มได้ฮ่องเต้พระองค์ไหนนะ" หลิวปังกัดแอปเปิลพลางพูดอย่างสบายใจ

หลิวเช่อตอบด้วยท่าทีไม่แยแส "จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ไม่ใช่ฮ่องเต้จากต่างเผ่าก็พอ ขี้เกียจจะมองให้รำคาญใจ"

คำพูดนี้ทำเอาสองพ่อลูกอย่างยงเจิ้งและเฉียนหลงที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าม้านด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

หลี่ซื่อหมินกล่าวขึ้น "ฮ่องเต้ของราชวงศ์ฮั่นกับราชวงศ์หมิงพวกท่านก็มากันเยอะแล้ว ก็น่าจะถึงคราวของราชวงศ์อื่นบ้างแล้วกระมัง"

จ้าวควงอิ้นสนับสนุน "ใช่ๆๆ ทางที่ดีสุ่มให้ได้จ้าวจี๋กับจ้าวหวนไอ้สองลูกเนรคุณนั่นเถอะ ข้ากำลังอัดอั้นตันใจอยากจะระบายความโกรธอยู่พอดี"

กลุ่มคนต่างก็เริ่มส่งเสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส บรรยากาศดูคึกคักไม่น้อย

เยิ่นเสี่ยวเทียนหยิบคอมพิวเตอร์ออกมาจากห้องแล้วพูดกลั้วหัวเราะ "มาๆๆ จิ๋นซีฮ่องเต้ ถึงเวลาพิสูจน์ดวงของคุณอีกแล้วครับ"

ผ่านประสบการณ์มาแล้วหลายครั้ง จิ๋นซีฮ่องเต้ก็คลิกเมาส์สองครั้งอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน เข็มชี้ก็ค่อยๆ หยุดลงที่ชื่อของคนคนหนึ่ง

จูตี้ตบไหล่โจโฉที่ยังคงงุนงงอยู่พลางหัวเราะ "เฉาเมิ่งเต๋อเอ๋ย ดูเหมือนว่าคราวนี้จะถึงตระกูลเฉาของเจ้าแล้วนะ"

(จบแล้ว)