บทที่ 250 บิดาผู้เปี่ยมรักก็มาด้วย

บทที่ 250 บิดาผู้เปี่ยมรักก็มาด้วย

ข่าวที่อังกฤษสามารถรักษาช่องแคบอังกฤษไว้ได้ ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์หมิง แพร่สะพัดไปทั่วอังกฤษอย่างรวดเร็ว

เดอะไทมส์รายงานเรื่องนี้ขึ้นหน้าแรก

หนังสือพิมพ์อังกฤษต่างพากันบรรยายว่าราชวงศ์หมิงคือพันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุดของอังกฤษ

“...ด้วยความช่วยเหลือจากพระสหายที่ดีที่สุดของฝ่าบาท องค์รัชทายาทแห่งต้าหมิง ช่องแคบอังกฤษจึงได้รับการป้องกันไว้ได้สำเร็จ นี่คือหลักฐานยืนยันมิตรภาพระหว่างสองชาติอันเก่าแก่ ราชวงศ์หมิงและบริเตนใหญ่...”

“ราชวงศ์หมิงคือพันธมิตรที่มั่นคงที่สุดของอังกฤษ ทั้งสองฝ่ายต่างยึดมั่น...”

“...กองเรือหมิงจะเดินทางเยือนลอนดอนภายในหนึ่งวัน และองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์หมิงจะเสด็จถึงอังกฤษ เพื่อหารือกับฝ่าบาท...”

“...”

ข่าวต่าง ๆ ประโคมความร่วมมือระหว่างราชวงศ์หมิงกับอังกฤษอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งประกาศเรื่องที่อวี๋จื้อกานกำลังจะเดินทางเยือนอังกฤษ

การเยือนอังกฤษของอวี๋จื้อกานเป็นเรื่องที่ถูกวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

เพื่อให้การเยือนครั้งนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น อวี๋จื้อกานถึงขั้นแลกเครื่องบินโดยสารไอพ่นจากยุคหลังมาเป็นเครื่องบินส่วนตัวของตนเองโดยเฉพาะ

น่าเสียดายที่เครื่องบินใบพัดในยุคสงครามโลกครั้งที่สองอันตรายเกินไป อวี๋จื้อกานไม่กล้านั่งมันจริง ๆ ส่วนเครื่องบินโดยสารไอพ่นยุคหลังนั้นมีความปลอดภัยสูงขึ้นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม อวี๋จื้อกานย่อมไม่สามารถไปเยือนอังกฤษเพียงลำพังได้

กองเรือหนึ่งในกองที่ถูกส่งไปช่วยอังกฤษ ได้เริ่มออกเดินทางไปตามแม่น้ำเทมส์ มุ่งหน้าสู่ลอนดอนแล้ว

แม้เรือประจัญบานจะไม่สามารถเทียบท่าที่ท่าเรือลอนดอนได้ แต่พวกมันสามารถเข้าถึงท่าเรือทิลเบอรี ซึ่งอยู่ห่างจากลอนดอนไม่ถึงสี่สิบกิโลเมตร

นอกจากนี้ เรือหนักสี่ลำ เรือลาดตระเวนเบาสี่ลำ และเรือพิฆาตสิบสองลำ จะเข้าเทียบท่าที่รอยัลวิกตอเรียด็อก

สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้ลอนดอนมาก หากอวี๋จื้อกานเผชิญอันตรายใด ๆ ก็สามารถได้รับการสนับสนุนอย่างรวดเร็ว

เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่มีบุคคลสำคัญเดินทางเยือนอังกฤษ

ชาวอังกฤษธรรมดาส่วนใหญ่ล้วนใช้ชีวิตอยู่ในหลุมหลบภัยทางอากาศ

การมาเยือนของอวี๋จื้อกานจึงเป็นเหตุการณ์สำคัญอย่างยิ่งสำหรับอังกฤษ เพราะมันสามารถยกระดับขวัญกำลังใจของประชาชนอังกฤษได้อย่างมาก

นี่ก็หมายความว่า ท้องฟ้าเหนือลอนดอนปลอดภัยแล้วเช่นกัน

หนึ่งในเหตุผลที่อวี๋จื้อกานต้องการเดินทางมาเยือนอังกฤษ ก็เพราะบนทวีปอเมริกา ราชวงศ์หมิงกับสหรัฐอเมริกาแทบจะตกอยู่ในภาวะชะงักงันแล้ว

น่าเสียดายที่สหรัฐอเมริกาเองก็เป็นประเทศกว้างใหญ่ และพวกเขาก็ใช้พื้นที่อันกว้างใหญ่นั้นแลกกับเวลา

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพสหรัฐฯ มีอาวุธยุทโธปกรณ์พร้อมสรรพ จึงแทบเป็นไปไม่ได้ที่ราชวงศ์หมิงจะเอาชนะพวกเขาได้ในคราวเดียว

ตอนนี้ อวี๋จื้อกานจำเป็นต้องค่อย ๆ ยึดครองและวางรากฐานอย่างมั่นคงทีละรัฐ รอให้ชาวอเมริกันก่อความผิดพลาดขึ้นมาเอง

อีกทั้งกองทัพสหรัฐฯ ยังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะหลังจากสหรัฐฯ หยุดสนับสนุนยุโรป ทรัพยากรทั้งหมดของอเมริกาก็ถูกนำมาใช้ภายในประเทศ

พูดอย่างยุติธรรม สหรัฐฯ ได้ติดอาวุธให้กองทัพอย่างเต็มที่แล้ว และยังคงมีขีดความสามารถในการรบไม่น้อย โดยเฉพาะกองกำลังยานเกราะ พวกเขาสร้างกองพลยานเกราะขึ้นมาได้อย่างน้อยสิบกองพล

นอกจากนี้ จำนวนปืนใหญ่ที่ชาวอเมริกันครอบครองก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากเดิมที่มีมากกว่าสองพันกระบอก เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าหกพันกระบอก

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น หลังผ่านการสู้รบหลายครั้ง และหลังทหารจากยุโรปกับแอฟริกากลับมา จำนวนทหารผ่านศึกของอเมริกาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ทหารผ่านศึกเหล่านี้มีความสามารถสูงกว่า และมีจิตวิญญาณการรบแข็งแกร่งกว่าทหารใหม่ หากราชวงศ์หมิงต้องการเปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรง ก็จำเป็นต้องจ่ายราคาหนักไม่น้อย

ดังนั้น อวี๋จื้อกานยังต้องรอให้ญี่ปุ่นส่งเนื้อปืนใหญ่เข้ามาอีก

ทหารญี่ปุ่นระลอกแรกสูญเสียไปมากกว่าหนึ่งแสนนาย และยังมีบาดเจ็บอีกจำนวนมาก หากต้องการเปิดฉากรุกครั้งใหญ่รอบต่อไป ก็จำเป็นต้องส่งทหารญี่ปุ่นเข้ามาเพิ่ม

ตามการประเมินของอวี๋จื้อกาน หากต้องการชนะศึกสำคัญ เขาจะต้องใช้กำลังทหารอย่างน้อยหนึ่งล้านห้าแสนนาย

ต่อให้ไม่พูดว่าราชวงศ์หมิงมีเทคโนโลยีล้ำหน้า ความได้เปรียบด้านอาวุธของพวกเขาก็จะค่อย ๆ ถูกลดทอนลงท่ามกลางสนามรบอันกว้างใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น อาวุธไฮเทคต่าง ๆ สามารถตัดสินผลของการรบหรือยุทธการได้เท่านั้น แต่ปัจจัยชี้ขาดมักเป็นผู้คน

ชาวอเมริกัน แม้จะมีอุปกรณ์ล้ำหน้ากว่าพวกที่อยู่ใน “สุสานจักรวรรดิ” หลายสิบปี แต่ก็ยังประสบความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

อังกฤษจึงเป็นพันธมิตรตามธรรมชาติ

อังกฤษในตอนนี้อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย ไม่มีเรี่ยวแรงจะแข่งขันกับราชวงศ์หมิง หากราชวงศ์หมิงทอดทิ้งพวกเขา อังกฤษก็จะถูกเยอรมนีกลืนกินทันที

อีกทั้งอังกฤษยังมีอิทธิพลทั่วโลกไม่น้อย

อย่างน้อยในระดับโลก อิทธิพลของสหรัฐอเมริกาในเวลานั้นก็ยังน้อยกว่าอังกฤษ

เมื่อดึงอังกฤษมาเป็นพวกได้ อย่างน้อยก็จะมีหลายประเทศทั่วโลกยืนอยู่ข้างราชวงศ์หมิง

นอกจากอังกฤษแล้ว อวี๋จื้อกานยังวางแผนจะดึงฝรั่งเศสเสรี และองค์กรฟื้นฟูประเทศต่าง ๆ ในยุโรปมาเป็นพวกด้วย

สิ่งที่อวี๋จื้อกานทำในตอนนี้ คล้ายกับสิ่งที่เขาเคยทำในสหรัฐอเมริกาก่อนหน้านี้

ใช้อังกฤษและประเทศยุโรปอื่น ๆ ผูกมัดเยอรมนีเอาไว้

ไม่ใช่ว่าอวี๋จื้อกานหวาดกลัวเต๋อซาน แต่เขาไม่ต้องการเห็นเต๋อซานแข็งแกร่งขึ้น

หากยุโรปถูกรวมเป็นหนึ่งโดยจักรวรรดิเยอรมัน นั่นไม่ใช่ข่าวดีสำหรับราชวงศ์หมิง

อวี๋จื้อกานไม่ต้องการให้ยุโรปมีศัตรูแบบเดียวกับสหรัฐอเมริกาเพิ่มขึ้นมาอีก

องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์หมิงจะเสด็จเยือนอังกฤษหรือ?

ภายในพระราชวังแห่งหนึ่งในมอสโก บิดาผู้เปี่ยมรักได้ยินข่าวนี้แล้วอดเงยหน้าขึ้นไม่ได้

เวลานี้ ชีวิตของรัสเซียยากลำบากอย่างยิ่ง หลังจากสหรัฐอเมริกาตัดเสบียง รัสเซียก็ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างหนักแล้ว

ทหารยังมีอาวุธ แต่ไม่มีอาหาร โชคดีที่ฤดูหนาวผ่านพ้นไปแล้ว พวกเขายังพอประคองตัวอยู่ได้

ในฤดูหนาว ต่อให้ไม่ต้องขึ้นสนามรบ พวกหมีก็ยังถูกความหนาวทำให้แข็งตายได้จำนวนไม่น้อย

“ใช่ครับ!”

“ส่งโทรเลขไปอังกฤษทันที ข้าก็ต้องไปอังกฤษด้วย!”

บิดาผู้เปี่ยมรักกล่าวอย่างหนักแน่น

“ท่านพ่อที่เคารพ หากไปตอนนี้ พวกเราคงไปไม่ทันหากเดินทางด้วยเรือครับ!”

“ขึ้นเครื่องบิน!”

“เครื่องบินหรือครับ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ช่วยก็รีบห้ามทันที

“ท่านพ่อครับ การบินระยะไกลในตอนนี้อันตรายมาก และความได้เปรียบทางอากาศยังอยู่ในมือของเต๋อซาน...”

“จัดการทันที พวกเราต้องไปให้ได้!”

สหรัฐอเมริกาตัดความช่วยเหลือรัสเซีย หากรัสเซียไม่ต้องการยอมจำนน ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหันไปพึ่งราชวงศ์หมิง

แม้ตอนนี้เยอรมนีจะหยุดการรุกแล้ว และดูเหมือนหมีรัสเซียยังไม่ตกอยู่ในอันตรายเฉพาะหน้า

แต่บิดาผู้เปี่ยมรักรู้ดีว่า ชายไว้หนวดไม่มีทางปล่อยหมีรัสเซียไปแน่ หรือพูดให้ถูกกว่านั้น ไม่มีประเทศใดในยุโรปยอมปล่อยหมีรัสเซียไปแน่นอน

หากมีโอกาส พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะหมีรัสเซีย

เหตุผลที่เยอรมนียังไม่ลงมือในตอนนี้ ก็เพียงเพราะกำลังรวบรวมทรัพยากรและรอโอกาสเท่านั้น

อีกไม่นาน เยอรมนีจะกลับมาอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เต๋อซานไม่ลงมือ บิดาผู้เปี่ยมรักก็ยังต้องเป็นฝ่ายลงมืออยู่ดี เพราะดินแดนผืนใหญ่เช่นนั้นตกอยู่ในมือของเต๋อซาน หากเขาไม่หาทางยึดกลับมา ก็ไม่มีทางอธิบายต่อคนทั้งประเทศได้