บทที่ 173 ตอร์ปิโดไคเท็น เปิดฉากโจมตี

บทที่ 173 ตอร์ปิโดไคเท็น เปิดฉากโจมตี

“มีข่าวหรือยัง?”

สองชั่วโมงต่อมา ทานิโมโตะ มาทาโร่นั่งรออย่างกระวนกระวายในห้องบัญชาการใต้ดิน

“ยังไม่มีครับ!”

“บากะ! ส่งคนไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้!”

“ไฮ่!”

ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว ทานิโมโตะ มาทาโร่รู้ดีว่า การไม่มีข่าวนานถึงสองชั่วโมง หมายความว่าแผนอาจล้มเหลวไปแล้ว

ตอร์ปิโดไคเท็นมีจุดเด่นอย่างหนึ่ง นั่นคือมันบรรทุกออกซิเจนได้เพียงพอสำหรับสองชั่วโมงเท่านั้น ต่อให้ทหารญี่ปุ่นในห้องควบคุมประหยัดออกซิเจน ก็ทนได้ไม่เกินสองชั่วโมงครึ่ง อย่างมากก็ยื้อเพิ่มได้อีกเพียงสิบนาที

เวลาผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว นั่นหมายความว่าแผนล้มเหลวจริง ๆ ยุทธวิธีตอร์ปิโดไคเท็นไม่ได้ผลแม้แต่น้อย

แต่ทานิโมโตะ มาทาโร่ยังไม่ยอมเชื่อ เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะฝ่ายตนเสียเปรียบด้านน่านฟ้า จึงไม่สามารถรับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้ทันเวลา

ขณะเดียวกัน บนเรือเมี่ยอิ่ง อวี๋เมี่ยอิ่งกำลังมองเรือชูชีพหลายลำที่อยู่ไกลออกไป กำลังลากตอร์ปิโดกลับมา

“นี่คือตอร์ปิโดไคเท็นหรือ?”

“น่าจะใช่ครับ!”

“หยาบจริง ๆ!”

เมื่อมองจากระยะไกล จะเห็นได้ว่าตอร์ปิโดไคเท็นต่างจากตอร์ปิโดธรรมดา ตรงกลางมีห้องควบคุม และมีปริทรรศน์ติดตั้งอยู่

นอกจากนั้น มันก็แทบไม่ต่างจากตอร์ปิโดทั่วไปเท่าไร

พวกเขาจับตอร์ปิโดไคเท็นได้ หรือพูดให้ถูกกว่านั้น คือพวกมันลอยขึ้นมาเอง

หนึ่งชั่วโมงก่อน

หลังญี่ปุ่นส่งเรือทุกลำที่ยังใช้การได้ออกจากท่าเรือนางาซากิ ตอร์ปิโดไคเท็นก็เริ่มปฏิบัติการเช่นกัน พวกมันต้องรอให้เรือเหล่านั้นออกจากท่าไปก่อน จึงค่อยเริ่มลงมือ

บนท่าเรือ ทหารญี่ปุ่นโพกผ้าขาวไว้บนศีรษะ มือถือชามเหล้า กำลังถูกนายทหารญี่ปุ่นปลุกระดม

“นักรบทั้งหลาย!”

“จักรพรรดิกำลังเฝ้ามองพวกเจ้าอยู่ พวกเจ้าคือความหวังของจักรวรรดิ!”

“ราชนาวีจักรวรรดิสูญเสียอย่างหนัก แต่จักรวรรดิยังไม่พ่ายแพ้ นั่นเป็นเพียงอุปสรรคเล็กน้อยเท่านั้น!”

“ตอนนี้จักรวรรดิต้องการการอุทิศตนของพวกเจ้า!”

“พวกเราต้องการให้พวกเจ้าลุกขึ้นมาเสียสละเพื่อจักรวรรดิ!”

“พวกเจ้ายินดีหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารญี่ปุ่นกลุ่มที่ถูกล้างสมองด้วยลัทธิบูชิโดก็ตะโกนออกมาโดยไม่ลังเล

“ยินดี! ยินดี! ยินดี!”

“ดีมาก ดื่มเหล้าในมือของพวกเจ้า แล้วไปจมกองเรือศัตรูเสีย!”

นายทหารญี่ปุ่นยังคงปลุกใจไม่หยุด ทหารญี่ปุ่นทีละคนเริ่มตื่นเต้นจนถึงขีดสุด ก่อนยกชามขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

“ขึ้นประจำตำแหน่ง!”

ห้องควบคุมของตอร์ปิโดไคเท็นเล็กมาก เล็กเสียจนแทบไม่มีที่พอให้คนหนึ่งคนนั่งได้ ผู้ขับต้องขดตัวอยู่ในห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ควบคุมสารพัดชนิด

มันมีปริทรรศน์ที่ยืดขึ้นได้ถึงหกสิบแปดเซนติเมตร สามารถหมุนยกขึ้นด้วยมือหมุนทางซ้าย

ด้านซ้ายของที่นั่งผู้ขับมีแผงควบคุม พร้อมมาตรวัดแรงดันหลักสามตัว ใช้แสดงข้อมูลแรงดันที่เกี่ยวข้อง

ระบบที่ก้าวหน้าที่สุดคือระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติรุ่นแรก ซึ่งใช้เทคโนโลยีไจโรสโคปไฟฟ้า ติดตั้งอยู่ทางขวาของผู้ขับ เพื่อรักษาเส้นทางของตอร์ปิโดให้คงที่ ระบบนี้ยังมีตัวบอกทิศทางปัจจุบันด้วย

นอกจากนี้ ยังสามารถควบคุมด้วยมือได้เช่นกัน มีมือหมุนควบคุมอยู่ด้านเดียวกับระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ปกติใช้เฉพาะในกรณีฉุกเฉิน หรือเมื่อต้องช่วยระบบอัตโนมัติเลี้ยวอย่างรวดเร็ว สามารถควบคุมหางเสือด้วยมือได้

ส่วนวาล์วปรับความเร็วของตอร์ปิโดอยู่ทางขวาของปริทรรศน์ เมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย สามารถปรับความเร็วได้สูงสุดถึงสี่สิบนอต แต่ระยะทางจะลดลงอย่างมาก

ตอร์ปิโดไคเท็นรุ่นนี้ถือเป็นแบบแรกที่ญี่ปุ่นออกแบบขึ้น ต่อมาจึงมีรุ่นปรับปรุงตามมาอีกหลายแบบ

เพื่อประหยัดวัสดุ ลดต้นทุน และทำให้การออกแบบง่ายขึ้น ฟังก์ชันอย่างระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติจะถูกตัดออกไปทั้งหมดในรุ่นปรับปรุง

จากนั้น ตอร์ปิโดไคเท็นก็พุ่งออกสู่ทะเล

นักบินตอร์ปิโดญี่ปุ่นทีละคนจ้องผ่านปริทรรศน์เบื้องหน้าอย่างประหม่า ค้นหาเป้าหมายของตน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทหารญี่ปุ่นที่ขับตอร์ปิโดไคเท็นก็มองเห็นเศษซากผ่านปริทรรศน์

เศษซากเหล่านี้คือซากเรือญี่ปุ่นที่เพิ่งอยู่ตรงนั้นเมื่อไม่นานมานี้

เรือบางลำที่เสียหายหนักยังคงลอยอยู่บนทะเล ดิ้นรนเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

ทว่ากระสุนปืนใหญ่ยังคงตกลงรอบ ๆ พวกมันไม่หยุด

เรือพิฆาตโดยรอบยังคงยิงถล่มเรือญี่ปุ่นต่อเนื่อง

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้น ตอร์ปิโดไคเท็นลูกหนึ่งพุ่งชนเรือญี่ปุ่นที่กำลังจม

ตอร์ปิโดและนักบินล้วนเป็นของใช้แล้วทิ้ง

เพราะโครงสร้างเรียบง่าย ตอร์ปิโดเหล่านี้จึงมีรัศมีวงเลี้ยวกว้าง ทหารญี่ปุ่นที่ไม่รู้ว่ามีการระเบิดเกิดขึ้น จึงพุ่งชนเรือที่กำลังจมตรงหน้าเต็ม ๆ

เมื่อถึงตรงนี้ นักบินตอร์ปิโดไคเท็นบางคนเริ่มเปลี่ยนทิศทาง เตรียมอ้อมผ่านพื้นที่นี้ไป

พวกเขามองเห็นกองเรือพิฆาตอยู่ไกลออกไปเช่นกัน แต่คำสั่งของพวกเขาคือทำลายกองเรือหลัก

หลังสังเกตอย่างระมัดระวังและยืนยันว่าไม่มีเรือรบหลักอยู่ใกล้เรือพิฆาต พวกญี่ปุ่นจึงยังคงพุ่งไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้ต่อไป

ขณะเดียวกัน ผู้สังเกตการณ์บนเรือพิฆาตก็พบตอร์ปิโดไคเท็นของญี่ปุ่นเช่นกัน

แต่พวกเขาไม่ได้มองตอร์ปิโดไคเท็นเหล่านี้เป็นตอร์ปิโด หากมองเป็นเรือดำน้ำแทน

ไม่ใช่เพราะสายตาของผู้สังเกตการณ์บนเรือพิฆาตดีเป็นพิเศษ แต่เป็นเพราะตอร์ปิโดไคเท็นพรางตัวได้แย่มาก

ปริทรรศน์ที่แล่นตัดคลื่นบนผิวน้ำอยู่ตลอด ทิ้งร่องรอยชัดเจนจนไม่อาจมองข้ามได้

ทหารญี่ปุ่นเองก็รีบตระหนักถึงปัญหานี้ และรีบดึงปริทรรศน์กลับลงไป

แต่ตอร์ปิโดเหล่านี้ดำน้ำไม่ลึก จากมุมสูงยังสามารถมองเห็นเงาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงใต้ผิวน้ำได้อย่างชัดเจน

ไม่นาน เรือเมี่ยอิ่งก็ได้รับข่าว

“มีเรือดำน้ำความเร็วสูงกำลังเข้าใกล้หรือ?”

“ใช่ครับ เร็วมาก ประมาณสามสิบนอต!”

“เรือดำน้ำความเร็วราวสามสิบนอต? แล่นอยู่ใต้น้ำด้วยหรือ?”

อวี๋เมี่ยอิ่งรู้สึกยากจะเชื่อ หากเรือดำน้ำแล่นบนผิวน้ำ ความเร็วระดับนี้อาจเป็นไปได้ แต่ถ้าอยู่ใต้น้ำ มีเพียงตอร์ปิโดเท่านั้นที่ทำได้

“ตอร์ปิโดไคเท็นหรือ?”

อวี๋เมี่ยอิ่งนึกถึงตอร์ปิโด “กลับสู่สวรรค์” ที่เคยมีคนกล่าวถึงก่อนหน้านี้ทันที

“สั่งกองเรือยกระดับเตรียมพร้อมสูงสุด! ญี่ปุ่นกำลังจะปล่อยอาวุธสังหารของพวกมันแล้ว!”

“ครับ!”

“แจ้งเรือบรรทุกเครื่องบินให้ส่งเครื่องบินทิ้งระเบิดเพิ่มขึ้นไปยืนยันตำแหน่งของพวกมัน และดูว่าพวกเราสามารถหาวิธีสกัดพวกมันได้หรือไม่!”

“ครับ!”