บทที่ 225 งานแถลงข่าวของบริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีเริ่มต้น ความหมายของการพัฒนาเทคโนโลยีคืออะไร?
บทที่ 225 งานแถลงข่าวของบริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีเริ่มต้น ความหมายของการพัฒนาเทคโนโลยีคืออะไร?
บทที่ 225 งานแถลงข่าวของบริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีเริ่มต้น ความหมายของการพัฒนาเทคโนโลยีคืออะไร?
เด็กฝึกไม่กี่คนนั้นแทบจะยืนไม่มั่น
การประกาศเหตุผลที่ไล่พวกเขาออกในวงการ นั่นไม่เท่ากับเปิดโปงพฤติกรรมเลวร้ายของพวกเขาต่อสาธารณะหรือ?
ต่อไปจะมีบริษัทไหนกล้ารับพวกเขาอีก?
ไม่ว่าจะเป็นบริษัทบันเทิงใหญ่หรือเล็ก ย่อมไม่มีทางรับแน่นอน
ต่อให้พวกเขายอดเยี่ยมแค่ไหน แต่เมื่อรับไปแล้ว หากวันหนึ่งโด่งดังขึ้นมา พฤติกรรมเลวร้ายในวันนี้ก็จะกลายเป็นระเบิดเวลาทันที
หากมันระเบิดขึ้นมา ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อตัวพวกเขาเอง แต่ยังจะสร้างความเสียหายร้ายแรงให้บริษัทด้วย
เด็กฝึกไม่กี่คนนั้นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เสียใจจนแทบขาดใจ
น่าเสียดายที่จงเสวียนไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด
และพวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไปขอร้อง ทำได้เพียงเดินออกจากห้องซ้อมด้วยสีหน้าเหมือนญาติเสีย
เสิ่นเสียนมองคำถามของจงเสวียน แล้วพยักหน้าอย่างรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติเกินคาด
“รองประธานจง ฉันคือเสิ่นเสียนค่ะ”
“เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ล้วนเป็นความผิดของผมเอง เป็นผมที่ละเลยเรื่องพื้นฐานที่สุดเหล่านี้”
จงเสวียนกล่าวขอโทษ
“คุณวางใจได้ ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก หากมี คุณสามารถไปที่ห้องทำงานของผมเพื่อแจ้งเรื่องได้ทุกเมื่อ ส่วนเงินชดเชยทางจิตใจหนึ่งล้าน จะโอนเข้าบัญชีธนาคารของคุณ”
เด็กทุกคนที่เข้ามาเป็นเด็กฝึกในชิงเหย่าเอนเตอร์เทนเมนต์ จะต้องกรอกข้อมูลพื้นฐานบางอย่าง
บัญชีธนาคารสำหรับรับเงินเดือนก็เป็นหนึ่งในนั้น
“หนึ่งล้าน มากเกินไปหรือเปล่าคะ?”
เสิ่นเสียนไม่มีพื้นเพครอบครัวที่ดีอะไรนัก
เงินหนึ่งล้านยิ่งเป็นจำนวนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“หนึ่งล้านคือเงินชดเชยให้คุณ นอกจากนี้ ช่วงนี้บริษัทจะจัดอาจารย์มืออาชีพและยอดเยี่ยมให้คุณ เพื่อผลักดันเวลาเดบิวต์ของคุณให้เร็วขึ้น”
จงเสวียนกล่าวอย่างอ่อนโยน
“ถ้ามีความต้องการอื่น สามารถติดต่อผมได้ทุกเมื่อ”
“ไม่มีแล้วค่ะ ไม่มีแล้ว ฉันพอใจมากแล้วค่ะ”
เสิ่นเสียนยิ่งรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติเกินคาด
แต่ในใจเธอรู้ดีมากว่า การได้การปฏิบัติเหล่านี้ทั้งหมด ล้วนเกิดจากคำพูดเพียงคำเดียวของบอสใหญ่คนนั้น
เดิมทีเธอคิดว่าวันข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
คิดไม่ถึงเลยว่า เพราะการปรากฏตัวของผู้ชายคนนั้น เธอกลับได้รับสิ่งที่ไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง
……
“คุณมาได้ยังไง?”
เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ร่างหนึ่งก็ปรากฏอยู่ในสายตาของหลินเหอ
ร่างนั้นก็คือสตรีมเมอร์หญิงคนแรกที่ชิงเหย่าเอนเตอร์เทนเมนต์เซ็นสัญญาเพื่อบุกเข้าสู่วงการไลฟ์สด
เฉาอวี๋
“ระหว่างทางที่คุณมา คุณก็ส่งข้อความมาบอกว่าจะพบฉันไม่ใช่เหรอคะ? ที่จริงควรเป็นฉันไปพบคุณมากกว่า”
ตั้งแต่เซ็นสัญญาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เฉาอวี๋ได้พบหน้าบอสใหญ่แบบตัวต่อตัว
คำเรียกว่าบอสใหญ่นั้น เธอเรียกตามคนอื่น ๆ ในบริษัท
พอเรียกนานเข้า ก็ชินปากไปเอง
“ไม่ต้องใช้คำสุภาพขนาดนั้น”
หลินเหอโบกมือ แล้วเดินไปยังพื้นที่ทำงานที่รับผิดชอบด้านไลฟ์สดของชิงเหย่าเอนเตอร์เทนเมนต์พร้อมกับเฉาอวี๋
ระหว่างทาง เมื่อมีคนจำนวนไม่น้อยเห็นหลินเหอ ต่างก็เผยสีหน้าตกใจออกมา
บิ๊กบอสหลายคนที่รับผิดชอบงานด้านวงการไลฟ์สดออกมา แล้วเดินตามหลังหลินเหออย่างซื่อสัตย์ กลั้นหายใจตั้งใจฟังคำพูดของหลินเหอ
“พวกคุณน่าจะรู้จุดประสงค์ที่ผมมาวันนี้แล้วใช่ไหม?”
หลินเหอถาม
“เพื่อนร่วมงานจากบริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีมาติดต่อประสานงานกับพวกเราแล้วครับ ทางเรากำลังเตรียมงานอย่างเต็มที่”
ผู้รับผิดชอบด้านไลฟ์สดกล่าว
“งานพิธีกร มอบให้เฉาอวี๋ทำ การประชาสัมพันธ์ครั้งนี้ ทางสำนักงานใหญ่ชิงเหย่ากรุ๊ปจะเป็นฝ่ายจัดการเอง และความแรงในการประชาสัมพันธ์จะเป็นระดับที่เครือชิงเหย่าไม่เคยมีมาก่อน”
หลินเหอกล่าว
“ฉัน... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
เฉาอวี๋ย่อมรู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร
สำนักงานใหญ่ชิงเหย่ากรุ๊ปควบคุมพลังทรัพยากรทั้งหมดของเครือชิงเหย่าเอาไว้
ความแรงในการประชาสัมพันธ์ของพวกเขา ไม่ใช่สิ่งที่ชิงเหย่าเอนเตอร์เทนเมนต์หรือชิงเหย่าเทคโนโลยีฝ่ายเดียวจะเทียบได้
การให้เฉาอวี๋รับหน้าที่พิธีกร ไม่เพียงเป็นความท้าทาย แต่ยังเป็นโอกาสดังชั่วข้ามคืนของเธอด้วย
“ไม่ต้องกังวล งานแถลงข่าวครั้งนี้แม้จะอยู่ในรูปแบบไลฟ์สดออนไลน์ แต่ความจริงเธอแค่ต้องทำตามขั้นตอนก็พอ”
หลินเหอเดินไปพูดไป
ต่อจากนั้น ก็คือการหารือเชิงลึกเกี่ยวกับรายละเอียดขั้นตอนและเนื้อหา
……
โรงพยาบาลเทียนเหอ
“คุณชายหลิน ที่นี่มีบอดี้การ์ดของตระกูลลู่อยู่ไม่น้อยเลยนะครับ คุณกล้ามาได้ยังไงกัน?”
เมื่อเหล่าโก่วเห็นหลินชิงกับคุณชายคุณหนูเศรษฐีทั้งสี่คนที่ชั้นล่าง ก็ถามด้วยความตกใจ
คุณชายคุณหนูเศรษฐีทั้งสี่คน ย่อมเป็นหวังชงชง ซูซือเหมี่ยว ติงซินหาน และสมาชิกใหม่อย่างหวงชิงถาน
“นี่ เอาของนี้ไปใส่ในข้าวของลู่เจ๋อต้าวให้ฉัน”
หลินชิงเอนตัวพิงกำแพง หยิบซองบางอย่างออกมาวางไว้ในมือของเหล่าโก่ว แล้วกล่าวอย่างดูแคลนว่า
“บอดี้การ์ดตระกูลลู่ นับเป็นตัวอะไร? คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันกลัว?”
“แน่นอนครับ ไอ้โง่ลู่เจ๋อต้าวนั่นระดับความคิดเทียบคุณชายหลินไม่ได้อยู่แล้ว”
เหล่าโก่วประจบได้เก่งมาก
คนคนหนึ่งมีระดับความคิดสูงหรือไม่ สำหรับเหล่าโก่วแล้ว วัดจากใครให้เงินเดือนสูงกว่า คนนั้นก็สูงกว่า
คุณชายหลินให้เงินมากกว่า ไอ้โง่ระดับความคิดต่ำย่อมต้องเป็นลู่เจ๋อต้าว
“เอาล่ะ ไปทำงานเถอะ”
หลินชิงหัวเราะเสียงดัง
เหล่าโก่วคาบบุหรี่ครึ่งมวน แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หวงชิงถานถึงกับพูดไม่ออก
ไม่ถามด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นคืออะไร ไม่กลัวว่าเป็นยาพิษหรือไง?
ถ้าลู่เจ๋อต้าวเกิดเรื่องไม่คาดคิด เหล่าโก่วจะหนีพ้นหรือ?
ไม่นานนัก เหล่าโก่วก็กลับมาถึงห้องผู้ป่วย
ช่วงนี้ลู่เจ๋อต้าวได้รับการดูแลเป็นอย่างดี จึงสามารถลงจากเตียงและเดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระแล้ว
เมื่อเดินเข้าห้องผู้ป่วย เหล่าโก่วก็รินน้ำหนึ่งแก้ว แล้วโปรยผงยาลงไปอย่างแนบเนียน
ไร้สีไร้กลิ่น ละลายทันทีเมื่อเจอน้ำ
“คุณชายลู่ ดื่มน้ำสักแก้วครับ”
เหล่าโก่วถือแก้วชาเดินเข้าไปแล้วกล่าว
ลู่เจ๋อต้าวไม่ได้สงสัยอะไร หยิบแก้วชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด
“ใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว ผมไปซื้อข้าวให้คุณดีไหมครับ?”
เหล่าโก่วรับแก้วกลับมา แล้วถามยิ้ม ๆ
“ไม่ต้อง ลงไปกินด้วยกัน ได้ยินว่าโรงอาหารของโรงพยาบาลเทียนเหอไม่เลว”
ลู่เจ๋อต้าวคลุมเสื้อคลุมตัวหนึ่ง แล้วพาเหล่าโก่วรวมถึงบอดี้การ์ดทั้งที่อยู่ในที่แจ้งและที่ลับลงไปชั้นล่าง
จองที่นั่ง ซื้ออาหาร กินข้าว
โรงอาหารของโรงพยาบาลเทียนเหอมีคนเยอะมาก
ทั้งหมอ พยาบาล คนไข้ และญาติผู้ป่วย โรงอาหารขนาดใหญ่กลับให้ความรู้สึกเหมือนคนแน่นจนล้น
บอดี้การ์ดต่างหลบอยู่ไกล ๆ ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับเพื่อปกป้อง
มีเพียงเหล่าโก่วที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กินข้าวเป็นเพื่อนลู่เจ๋อต้าว
ทันใดนั้น สีหน้าของลู่เจ๋อต้าวก็เปลี่ยนไป
“โครกคราก!”
ท้องของเขาส่งเสียงร้องขึ้นมา
ลู่เจ๋อต้าวรู้สึกได้ว่ากระเพาะและลำไส้ของตัวเองเหมือนจะเคลื่อนไหวคึกคักผิดปกติ
เขามองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครสนใจตนเอง จึงยกช่วงล่างให้ลอยขึ้นเล็กน้อย
“ปู้ด—”
เสียงเบามาก
โชคดีที่โรงอาหารของโรงพยาบาลมีคนมาก เสียงวุ่นวายจึงไม่มีใครทันสังเกต
ลู่เจ๋อต้าวรู้สึกสบายขึ้นแล้ว
เขากำลังจะกินข้าวต่ออย่างมีความสุข แต่โต๊ะด้านหลังกลับระเบิดขึ้นมา
“บ้าเอ๊ย ใครปล่อยกลิ่นอะไรวะ? เหม็นขนาดนี้!”
“ไม่ใช่ฉัน อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”
“ใครตด ขอให้เดินออกประตูไปแล้วขาหัก เหมือนอาวุธชีวภาพชัด ๆ อ้วก—”
ลู่เจ๋อต้าวขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจมาก
จู่ ๆ อาการปวดท้องรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง
เหมือนจะเป็นลมอีกก้อน
ไม่มีทางเลือก ลู่เจ๋อต้าวจึงทำได้เพียงยกตัวให้ลอยจากเก้าอี้อีกครั้ง เตรียมปลดปล่อยอย่างเต็มที่
ทว่าบางครั้ง สิ่งที่ดูเหมือนเป็นเพียงลมหนึ่งก้อน กลับอาจเป็นความประหลาดใจที่คาดไม่ถึง
……
เวลาเดียวกัน งานแถลงข่าวของบริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีเริ่มต้นขึ้นในที่สุด
หัวข้อห้องไลฟ์สดที่มียอดผู้ชมทะลุร้อยล้านคือ
ความหมายของการพัฒนาเทคโนโลยีคืออะไร?
[รอแล้วรออีก ในที่สุดก็เริ่มสักที]
[บริษัทชิงเหย่าเทคโนโลยีกลั้นมานานขนาดนี้ หวังว่าจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวังนะ]
[ผิดหวังยังเป็นเรื่องรอง เรื่องใหญ่คืออย่าให้ชาวต่างชาติมาดูถูกเอาได้!]
ข้อความคอมเมนต์หนาแน่นเต็มหน้าจอไลฟ์สด